💢 จำได้ว่าตอนเด็กๆ เวลาเราตาเป็นประกายเล่าความฝันที่ดู 'ใหญ่เกินตัว' แล้วถูกผู้ใหญ่เบรกด้วยคำว่า 'ทะเยอทะยานไปหรือเปล่า' วินาทีนั้นความภูมิใจมันหดเหลือตัวนิดเดียว เราเริ่มสงสัยในตัวเอง เริ่มหดขีดจำกัดให้เล็กลง เพื่อจะได้เป็น 'เด็กดี' ในบรรทัดฐานของคนอื่น โตมามีเพื่อนก

🖍️ในชีวิตของทุกคนไม่มีทางที่จะเหมือนกันไปซะทุกอย่าง. หากแต่ใครที่ผ่านมาในโพสต์นี้แล้วเคยได้พบและผ่านประสบการณ์เดียวกัน ในวัยที่ไร้เดียงสา จึงเป็นที่มาของการส่งต่อบทเรียนนี้ ในหัวข้อ#โตขึ้นจึงรู้ว่า 1)การต้องคอยระบายสีเบาๆ เพราะกลัวสีจะหมดในวัยเด็กที่ในหัว คอยสั่ง ให้มือลงสีเพียงเบาบาง

🗣️🗣️คำพูดเพียงไม่กี่คำ อาจเป็นมีดที่กรีดบาดแผลใส่คนที่ถูกพูดถึงนานเท่าไหร่ ? คนที่วิจารณ์ไม่เคยกลับมารับผิดชอบด้วยซ้ำ การวิจารณ์ผู้อื่นแล้วหัวเราะชอบใจ ในความที่เค้าต่างจากกลุ่ม ปัญหานี้หากคนที่ไม่เคยถูกบลูลี่คงไม่รู้ถึงความรู้สึก ที่อึดอัดอันน่าขยะแขยง แบบนี้ พี่เองเคยเป็นหนึ่งในคน ที่ถูกบลูลี่

เมื่อคำว่าเป็นห่วง ดูเหมือน คำที่ดีแฝงด้วยความใส่ใจ ทำไมถึงกลายเป็นบ่วงล่ะ? ในมุมมองของพี่ ตอนที่เป็นเด็ก จนถึงจบมหาลัย เวลาที่ขอไปไหนกับเพื่อน มักถูกห้ามและพอถามเหตุผลก็ได้รับคำตอบด้วยคำนี้ ที่นี้พี่จะลองเล่าให้ฟังในมุมของลูก ณ เวลานั้น พี่ไม่เข้าใจและยอมรับเท่าไหร่ ด้วยเราเห็นว่าเพื่อนๆในวัยเด