ผิดหวังซ้ำซาก

ถ้าคุณกำลัง “ผิดหวังซ้ำๆ” กับคนเดิม เราอยากบอกว่าอาการนี้มันเหนื่อยจริงๆ โดยเฉพาะเวลาที่เรายัง “หวังว่าเขาจะคิดได้” แล้วสุดท้ายก็วนกลับมาที่เดิม เจ็บแล้วไม่จำ ไม่ใช่เพราะเราอ่อนแอเสมอไปนะ บางทีเราแค่เป็นคนที่รักจริงและให้โอกาสเก่งเกินไป สิ่งที่ช่วยเราได้มากคือการแยกให้ออกว่า “ผิดพลาด” กับ “แพตเทิร์น” ต่างกันยังไง ถ้าเป็นความผิดพลาดครั้งสองครั้งแล้วเขาปรับจริง เราอาจคุยและเดินต่อได้ แต่ถ้ามันเป็นแพตเทิร์นเดิมๆ เช่น พูดแล้วไม่ทำ หายไปเฉยๆ โทษเราแทน ย้ำซ้ำว่าจะแก้แต่ไม่เคยเปลี่ยน อันนี้มักไม่ใช่เรื่องของเวลา แต่มันคือความตั้งใจของเขา เราลองทำเช็กลิสต์ง่ายๆ ก่อนตัดสินใจถอย: 1) เราต้องอธิบายความรู้สึกเดิมซ้ำกี่ครั้ง? ถ้ายังต้องย้ำซ้ำๆ นานๆทีเขาถึงรับฟัง อันนี้เริ่มไม่แฟร์ 2) หลังจากเขาขอโทษ มี “การกระทำ” ตามมาจริงไหม หรือมีแค่คำพูดหวานๆ แล้วกลับไปเหมือนเดิม 3) เราเสียความมั่นใจในตัวเองมากขึ้นไหม เช่น คอยเช็ก คอยเดา คอยกังวล จนชีวิตไม่เป็นตัวเอง พอเห็นภาพชัดขึ้น เราเริ่ม “ตั้งขอบเขต” แบบไม่ต้องใช้อารมณ์ เช่น บอกให้ชัดว่าเรื่องไหนรับได้/รับไม่ได้ และถ้าเกิดซ้ำจะทำอย่างไร (ไม่ใช่ขู่ แต่เป็นกติกาเพื่อปกป้องใจ) ตัวอย่างที่เราใช้คือ “ถ้าคุณหายไปโดยไม่บอก เราจะไม่ตาม และจะหยุดคุยจนกว่าจะพร้อมสื่อสารให้ชัด” จากนั้นสำคัญที่สุดคือทำตามที่พูด อีกอย่างที่หลายคนทำยากคือการ “ออกมาเงียบๆ” บางครั้งการเถียงให้ชนะไม่ได้ทำให้เราหายเจ็บ การออกมาเงียบๆ ของเราไม่ใช่การหายไปเพื่อแก้แค้น แต่คือการหยุดส่งพลังงานให้ความสัมพันธ์ที่ทำร้ายเรา เราค่อยๆ ลดการทัก ลดการอธิบาย ลดการแก้ตัวให้ตัวเอง แล้วเอาเวลาคืนมาให้ชีวิตจริง ช่วงที่ใจแป้วๆ เราช่วยตัวเองด้วย 3 อย่าง: เขียนบันทึกว่าเกิดอะไรขึ้นจริง (กันหลงลืมตอนเขากลับมาดี), คุยกับเพื่อนที่ไม่ตัดสิน, และหากิจกรรมที่ทำให้กลับมาเป็นเรา เช่น เดินริมทะเล ดูพระอาทิตย์ตก ปล่อยให้แสงสีส้มบนผิวน้ำช่วยเยียวยาใจ สุดท้าย ถ้าคุณผิดหวังกับคุณมาเยอะแล้ว เหมือนที่เราก็เคยรู้สึก ให้จำไว้ว่าการถอยไม่ใช่ความพ่ายแพ้ มันคือการเลือกตัวเอง และการเลือกคนที่ “เห็นค่าเรา” จริงๆ