สังคมกทม. วัยเก๋าเล่าเพลิน
#เรื่องนี้ต้องเล่า #lemon8ไดอารี่ ประสบการณ์ชีวิตจริงของคนตจว.เข้ามาทำงานในกทม. เมื่อ30ปีที่แล้วเข้ามาทำงานครั้งแรกเป็นพนักงานpc ยังไม่มีที่ประจำก็วนทำงานตามห้างที่พนักงานประจำเขาหยุด วันหนึ่งนั่งรถเมล์สายหนึ่งผ่านหน้ารามมาถึงเดอะมอลล์ราม และในวันนั้นเกิดเหตุการที่ทำให้ผมต้องพวงเป็นอย่างมากเหตุเกิดช่วงบ่าย มีรถจักรยานยนต์เกิดอุบัติเหตุล้ม โชคร้ายข้อเท้าของแมสเซนเจอร์ไปเกี่ยวกับปลายท่อรถเมล์ (อธิบายเพิ่มเติมคือปลายท่อเขาจะทำเป็นปีกหางฉลาม ทุกคนคงมองภาพออกนะครับ)ทีเห็นเหตุการณ์เพราะเรายืนอยู่ในรถเมล์ข่างหลังมองผ่านกระจกหลังใบใหญ่ชายคนล้มลงเร้อมกับมีเลือดไหลออกบนพื้นถนน รถก็ติดแดดก็ร้อนมองอยู่พักหนึ่งก็ไม่มีใครช่วยเลย กะจิตใจเราเริ่มไม่ดีเมื่อเห็นเลือดออกมาก ตัดสินใจลงจากรถเมล์แล้วเดินเข้าไปหาชายผู้นั้น โอ้ยเลือดออดเป็นลิ่มเลย ทำไงเลาตัดใจถอดเนคไทส์ทำการน่องเพื่อห้ามเลือด เอาไงต่อจะขอความช่วยเหลือใครก็ปากหนัก รถเริ่มไหลไปเรื่อยๆแล้วโบกระแทกซี่ก็ไม่ยอมหยุดหลายคันแล้วก็ไม่ยอมหยุดรับคนเจ็บกเลือดไหลเรื่อย ตัดสินใจเดินไปขวางรถแทกซี่อีกหนึ่งคัน เราโชคดีแล้วแ กซี่คันนี้รับเราแต่คนขัยบอกว่าหาผ้ามาห่อเท้าหน่อยเลือดมันเยอะ เอาแล้วไหนๆก็ช่วยแล้วถอดเสื้อแจกเก็ตผ้าล่มสีดำเอาห่อเ้ท้าแล้วพาขึ้นรถไปรพใกล้ที่สุดต้อนนั้นคือ แพทย์ปันญาคลองตันเชื่อไหมขนาดรัห้ามเลือดบริเวณข้อน่องหัวเขา มาถึงรพ.เลือดนี่กองอยู่กับเเสื้อเจกเก็ตเต็มจนซึมผ่านเสื้อลงที่พื้นรถ พอถึงรพผมตามไปส่งถึงห้องฉุกเฉินให้เจ้าหน้าที่ตรวจดูเอกสารติดต่อประกันและบริษัท ผู้ชายอุบัติเหตุมองหน้าผมแล้วยกมื้อไหว้ขอบคุณผมขณะที่นอนอยู่บนเตียง คำถามคาใจ
ทำไมวันนั้นคนมากมายไม่ช่วยเขา?
วันนั้นถ้าเราไม่ช่วยเขาจะปลอดภัยไหม
สุดท้ายการที่ได้ช่ายเพื่อนร่วมโลกทำให้เราจดจำไม่เคยลืม
ยังมีเรื่องเล่าจากชีวิตจริงอีกมาก ถ้าอยากฟังจะเล่าให้ฟังอีกนะ#ติดเทรนด์ #Lemon8ฮาวทู #lemon8ไดอารี่
เรื่องราวที่นำเสนอในบทความนี้สะท้อนให้เห็นภาพสังคมในกรุงเทพฯ ที่ใครหลายคนอาจเคยเผชิญกับเหตุการณ์ฉุกเฉินที่ไม่คาดคิด เช่น อุบัติเหตุรถจักรยานยนต์ล้มกลางถนน โดยเฉพาะในช่วงเวลาที่รถติดและผู้คนต่างเร่งรีบ จนทำให้บางครั้งเราเห็นความเฉยเมยและไม่ช่วยเหลือผู้ที่ประสบภัย สถานการณ์แบบนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกในเมืองใหญ่อย่างกรุงเทพฯ ที่ความเร่งรีบและความไม่สนใจของผู้คนอาจสร้างความลำบากให้กับผู้ได้รับบาดเจ็บ เมื่อต้องเจอกับเหตุการณ์เช่นนี้ การรู้จักวิธีปฐมพยาบาลเบื้องต้น เช่น การห้ามเลือด และการช่วยเหลือให้ผู้บาดเจ็บได้เข้าถึงการรักษาพยาบาลโดยเร็ว มีความสำคัญอย่างมาก เพื่อป้องกันไม่ให้บาดแผลแย่ลงหรือเสียชีวิต การมีน้ำใจช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ในยามคับขันไม่เพียงแค่เป็นเรื่องของความเมตตา แต่ยังเป็นการสร้างความปลอดภัยและความอบอุ่นในสังคมอีกด้วย สำหรับผู้ที่ทำงานในกรุงเทพฯ โดยเฉพาะคนต่างจังหวัดที่เข้ามาหางานทำที่นี่ การพบเจอกับความท้าทายในการใช้ชีวิตและการปรับตัว เป็นเรื่องปกติ เรื่องเล่าในบทความนี้จึงไม่ใช่แค่เรื่องของเหตุการณ์เฉพาะบุคคล แต่ยังสะท้อนปัญหาสังคมที่ควรได้รับความสนใจ เช่น วัฒนธรรมการช่วยเหลือในสังคมเมือง และการสร้างความตระหนักรู้ในการเป็นพลเมืองดีที่ไม่ละเลยผู้ที่ต้องการความช่วยเหลือ นอกจากนี้ ผู้เขียนได้ตั้งข้อสังเกตถึงความเงียบงันของผู้คนที่เห็นเหตุการณ์ แต่ไม่กล้าหรือไม่ยอมช่วย ซึ่งสามารถตีความได้ว่าความกลัวต่อความรับผิดชอบหรือความไม่มั่นใจในการช่วยเหลือ อาจเป็นปัจจัยที่ทำให้สังคมกรุงเทพฯ ดูเหมือนขาดความเชื่อมโยงทางอารมณ์ในบางครั้ง การส่งเสริมความรู้เรื่องการปฐมพยาบาลเบื้องต้นให้แพร่หลาย และการสร้างความมั่นใจให้กับประชาชนในการช่วยเหลือต่อเพื่อนมนุษย์ จะเป็นสิ่งที่ช่วยลดช่องว่างในสังคมนี้ได้อย่างมาก ท้ายที่สุด การช่วยเหลือผู้ประสบภัยเป็นเรื่องที่เราทุกคนสามารถทำได้ แม้เพียงเล็กน้อย เช่น การเรียกรถพยาบาล การหาผ้าห้ามเลือด หรือการคอยให้กำลังใจ ซึ่งสิ่งเหล่านี้ทำให้เรารักษาความเป็นมนุษย์และค่านิยมแห่งความรักเมตตาไว้ในสังคมเมืองที่เต็มไปด้วยความวุ่นวายได้อย่างยั่งยืน
