Veteran BMA society is enjoying
♪ This story must be told# lemon 8 diaryThe real life experience of the people who came to work in BMA. 30 years ago, first came to work as a PC employee. There was no regular place to work at the mall where the regular staff stopped. One day, a bus passed in front of Ram came to the Mall Ram. And on that day, the incident caused me a lot of afternoon. There was a motorcycle accident. Unfortunately, the Massachusetts ankle was about the end of the bus pipe. (Explain more: The end of the pipe will make a shark tail wing. Everyone can see the picture). I saw the incident because we were standing in the bus behind looking through the big rear window. The man fell down and bleeding on the street. The car was in the sun, it was hot. Looking for a while, no one helped. My mind started badly when Saw a lot of bleeding. Decided to get off the bus and walk towards the man. Oh, the blood buzzer is clotted. How to cut the heart to take off the calf tie to stop the bleeding. How to ask for help? The car started to flow continuously. Bo hit many cars and won't stop accepting the bleeding person. Decided to walk to block another taxi. We were lucky. This taxi accepted us, but people said to find a cloth to wrap their feet. A lot of blood. Take it and then take off the black cloth jacket to wrap it up. Challenge and take the car to the nearest hospital. That is Panya Klong Ton. Believe the blood cover. His head calf arrived at the hospital. The blood was piled up with a jacket so full that it seeped through the shirt to the floor of the car. When I arrived at the hospital, I sent it to the emergency room to check the insurance and company contacts. The accident man looked at me and raised a thank you meal while lying in bed.
Why didn't so many people help him that day?
Will he be safe that day if we don't help him?
Finally, being a friend of the world makes us remember, never forget.
There are still many stories from real life if you want to hear them.# Trending # Lemon 8 Howtoo # lemon 8 diary
เรื่องราวที่นำเสนอในบทความนี้สะท้อนให้เห็นภาพสังคมในกรุงเทพฯ ที่ใครหลายคนอาจเคยเผชิญกับเหตุการณ์ฉุกเฉินที่ไม่คาดคิด เช่น อุบัติเหตุรถจักรยานยนต์ล้มกลางถนน โดยเฉพาะในช่วงเวลาที่รถติดและผู้คนต่างเร่งรีบ จนทำให้บางครั้งเราเห็นความเฉยเมยและไม่ช่วยเหลือผู้ที่ประสบภัย สถานการณ์แบบนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกในเมืองใหญ่อย่างกรุงเทพฯ ที่ความเร่งรีบและความไม่สนใจของผู้คนอาจสร้างความลำบากให้กับผู้ได้รับบาดเจ็บ เมื่อต้องเจอกับเหตุการณ์เช่นนี้ การรู้จักวิธีปฐมพยาบาลเบื้องต้น เช่น การห้ามเลือด และการช่วยเหลือให้ผู้บาดเจ็บได้เข้าถึงการรักษาพยาบาลโดยเร็ว มีความสำคัญอย่างมาก เพื่อป้องกันไม่ให้บาดแผลแย่ลงหรือเสียชีวิต การมีน้ำใจช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ในยามคับขันไม่เพียงแค่เป็นเรื่องของความเมตตา แต่ยังเป็นการสร้างความปลอดภัยและความอบอุ่นในสังคมอีกด้วย สำหรับผู้ที่ทำงานในกรุงเทพฯ โดยเฉพาะคนต่างจังหวัดที่เข้ามาหางานทำที่นี่ การพบเจอกับความท้าทายในการใช้ชีวิตและการปรับตัว เป็นเรื่องปกติ เรื่องเล่าในบทความนี้จึงไม่ใช่แค่เรื่องของเหตุการณ์เฉพาะบุคคล แต่ยังสะท้อนปัญหาสังคมที่ควรได้รับความสนใจ เช่น วัฒนธรรมการช่วยเหลือในสังคมเมือง และการสร้างความตระหนักรู้ในการเป็นพลเมืองดีที่ไม่ละเลยผู้ที่ต้องการความช่วยเหลือ นอกจากนี้ ผู้เขียนได้ตั้งข้อสังเกตถึงความเงียบงันของผู้คนที่เห็นเหตุการณ์ แต่ไม่กล้าหรือไม่ยอมช่วย ซึ่งสามารถตีความได้ว่าความกลัวต่อความรับผิดชอบหรือความไม่มั่นใจในการช่วยเหลือ อาจเป็นปัจจัยที่ทำให้สังคมกรุงเทพฯ ดูเหมือนขาดความเชื่อมโยงทางอารมณ์ในบางครั้ง การส่งเสริมความรู้เรื่องการปฐมพยาบาลเบื้องต้นให้แพร่หลาย และการสร้างความมั่นใจให้กับประชาชนในการช่วยเหลือต่อเพื่อนมนุษย์ จะเป็นสิ่งที่ช่วยลดช่องว่างในสังคมนี้ได้อย่างมาก ท้ายที่สุด การช่วยเหลือผู้ประสบภัยเป็นเรื่องที่เราทุกคนสามารถทำได้ แม้เพียงเล็กน้อย เช่น การเรียกรถพยาบาล การหาผ้าห้ามเลือด หรือการคอยให้กำลังใจ ซึ่งสิ่งเหล่านี้ทำให้เรารักษาความเป็นมนุษย์และค่านิยมแห่งความรักเมตตาไว้ในสังคมเมืองที่เต็มไปด้วยความวุ่นวายได้อย่างยั่งยืน