เหนื่อยก็ต้องทนคนเราเกิดมาต้นทุนไม่เท่ากัน

พอโตขึ้นถึงเข้าใจจริงๆ ว่า “ต้นทุนชีวิตต่างกัน” ไม่ใช่ข้ออ้าง แต่มันคือความจริงที่ทำให้บางคนเริ่มต้นได้ไกลกว่า ทั้งเรื่องเงิน ครอบครัว โอกาส งาน หรือแม้แต่สุขภาพ วันที่ฉันเหนื่อยมากๆ เหมือนในภาพที่ยืนอยู่ริมถนน แบกถุงผ้า มีขวดน้ำติดตัว มองรถผ่านไปมาแล้วถามตัวเองว่าเมื่อไหร่จะถึงฝั่งฝัน ความรู้สึกนั้นมันหนัก แต่ก็สอนให้รู้ว่าเราต้องประคองตัวเองให้ได้ สิ่งที่ช่วยฉันคือ “หยุดเปรียบเทียบแบบทำร้ายตัวเอง” เราอาจเห็นคนอื่นมีรถ มีงานดี หรือไปได้เร็ว แต่เราไม่รู้ว่าเขามีต้นทุนอะไรอยู่หลังบ้าน ฉันเปลี่ยนมาวัดผลกับตัวเองแทน เช่น วันนี้ทำได้ดีกว่าเมื่อวานไหม แค่นี้ก็พอแล้ว เพราะการวิ่งแข่งกับคนที่ออกตัวคนละเส้น มันมีแต่เหนื่อยเพิ่ม อีกอย่างคือ “แบ่งเป้าหมายให้เล็กลง” ตอนชีวิตโคตรเหนื่อย ถ้าคิดไกลๆ จะท้อเร็วมาก ฉันตั้งเป้าแบบรายวัน เช่น เก็บเงินให้ได้วันละนิด หางานเสริมเพิ่ม 1 ช่องทาง หรือแค่ทำงานวันนี้ให้จบโดยไม่พัง พอสะสมไปเรื่อยๆ มันกลายเป็นแรงใจว่าเรายังเดินอยู่ ไม่ได้หยุด ฉันยังใช้วิธี “ดูแลตัวเองแบบคนมีต้นทุนน้อย” เช่น พกน้ำดื่มเอง ลดรายจ่ายฟุ่มเฟือย เลือกกินให้อิ่มและพอมีแรง ทำตารางค่าใช้จ่ายง่ายๆ กันเงินฉุกเฉินเท่าที่ทำได้ และถ้าเหนื่อยมากก็ให้ตัวเองพักจริงๆ แม้จะเป็นแค่การนั่งเงียบๆ ริมทางหรือพักใจ 10 นาที เพราะคนเราถ้าแรงหมด ก็ไปต่อยาก สุดท้าย อยากบอกคนที่กำลังรู้สึกว่าต้อง “ทน” อยู่คนเดียวว่า คุณไม่ได้แปลก และไม่ได้แพ้ แค่เราเริ่มด้วยต้นทุนชีวิตต่างกันเท่านั้นเอง ขอให้ภูมิใจกับความพยายามของตัวเองในวันที่ไม่มีใครเห็น ถึงจะเดินช้า แต่ถ้ายังเดินอยู่ มันคือความเก่งแล้ว