ในฐานะคนที่สนใจและติดตามประเด็นปัญหาของเกษตรกรโคนมในประเทศไทยมาโดยตลอด ผมเห็นว่าสิ่งที่กลุ่มเกษตรกรเรียกร้องในครั้งนี้มีความสำคัญและสะท้อนถึงปัญหาจริงที่เกิดขึ้นในวงการนมของไทย การที่เกษตรกรต้องตกอยู่ในภาวะลำบากเพราะน้ำนมดิบที่ผลิตไม่ได้รับการซื้อออกไปทั้งหมด และมีการนำเข้านมผงจากต่างประเทศมาทดแทน ทำให้นมไทยไม่เป็นที่ต้องการ ทั้งยังเกิดปัญหาค้างจ่ายค่านมดิบ จึงเป็นเหตุผลที่กลุ่มเกษตรกรต้องรวมตัวเรียกร้องโดยตรงต่อรัฐบาล ส่วนตัวผมเห็นว่าการขอให้รัฐบาลชะลอการนำเข้านมผงที่ขาดมันเนยตามข้อตกลง WTO และ FTA ออสเตรเลีย-นิวซีแลนด์ นั้น จะช่วยให้เกษตรกรไทยมีโอกาสขายน้ำนมดิบได้หมดทั้งปริมาณ และราคาที่เป็นธรรม การเร่งดำเนินการซื้อขายตาม MOU ที่กำหนดราคาเป็นกลางก็เป็นทางออกหนึ่งที่ช่วยสร้างความมั่นคงให้กับเกษตรกร นอกจากนี้ การขอขยายโครงการนมโรงเรียนให้ดื่มได้ถึงระดับมัธยมศึกษาปีที่ 3 และบริโภคนมครบทุกวัน ก็ถือเป็นแนวคิดที่ดี เพราะช่วยเพิ่มปริมาณความต้องการนมในประเทศ อีกทั้งส่งเสริมสุขภาพของเยาวชน การบริโภคนมในกลุ่มเด็กในช่วงวัยนี้จะช่วยให้พวกเขาได้รับสารอาหารที่จำเป็น และอาจช่วยกระตุ้นตลาดนมในประเทศให้มีเสถียรภาพมากขึ้น เรื่องการแก้ปัญหาหนี้ค่านมดิบที่ค้างจ่ายโดย อ.ส.ค. และผู้ประกอบการภาคเอกชน ก็เป็นประเด็นสำคัญที่ทางรัฐควรให้ความสนใจอย่างเร่งด่วน เพราะปัญหาการเงินค้างชำระส่งผลกระทบต่อรายได้และสภาพคล่องของเกษตรกรอย่างแรง และอาจทำให้แรงจูงใจในการผลิตลดลง สุดท้าย การปรับปรุงฉลากนมเพื่อให้แยกแยะได้ระหว่างนมโคสดที่มาจากเกษตรกรไทย กับนมผงนำเข้าจากต่างประเทศ จะเป็นการให้ข้อมูลที่ถูกต้องแก่ผู้บริโภค และสนับสนุนการบริโภคนมที่ผลิตในประเทศ ช่วยสร้างความเชื่อมั่นและเพิ่มยอดขายให้กับเกษตรกรไทยได้อย่างแท้จริง จากประสบการณ์ส่วนตัวที่เคยทำงานร่วมกับชุมชนเกษตรกร พบว่า ความโปร่งใสและความชัดเจนในข้อมูลเป็นสิ่งที่สำคัญมาก เพราะผู้บริโภคจะเลือกซื้อและสนับสนุนสินค้าที่มั่นใจว่ามีคุณภาพและมีต้นกำเนิดชัดเจน ดังนั้น การสังคายนาฉลากผลิตภัณฑ์นมเป็นเรื่องที่ไม่ควรมองข้าม โดยรวมแล้ว การที่เกษตรกรรวมตัวกันเรียกร้อง 4 ข้อหลักต่อรัฐบาลนี้ ถือเป็นความพยายามที่แสดงถึงความท้าทายที่ต้องการแก้ไขอย่างเร่งด่วน เพื่อให้วงการโคนมไทยกลับมาอยู่ในเส้นทางที่ยั่งยืน และมีอนาคตที่สดใส