วิวสวยที่ดอยช้าง : ภาพเล่าเรื่องระหว่างทาง
ศิลปะระหว่างทาง และการพักพิงของหัวใจ
....
ในวันที่ชีวิตหมุนไปตามวงจรเดิมๆ จนบางครั้งเราอาจลืมจังหวะการหายใจของตัวเอง การได้หยุดพักและหา "กิจกรรมฮีลใจ" จึงไม่ใช่แค่เรื่องเล่นๆ แต่มันคือการอนุญาตให้ร่างกายและจิตใจได้วางสัมภาระที่แบกไว้ลงชั่วคราว
การพักผ่อนไม่ใช่เรื่องผิด และการนั่งนิ่งๆ อยู่กับตัวเองไม่ได้แปลว่าเราไร้ความสามารถหรือใช้ลมหายใจทิ้งไปวันๆ แต่มันคือการ "รีเซ็ต" เพื่อสะสมพลังงานใหม่
เบื้องหลังภาพถ่ายหรือกิจกรรมที่คนอื่นเห็นเพียงเสี้ยววินาที มีรายละเอียดและความซับซ้อนซ่อนอยู่มากมาย...
เราไม่มีทางรู้เลยว่าใครต้องผ่านพายุอะไรมาบ้างในชีวิต
บางคนใช้ศิลปะเพื่อบำบัดรอยร้าวในใจ
บางคนใช้การเดินทางเพื่อหยุดพักและสร้างกำลังใจให้ตัวเองลุกขึ้นสู้ใหม่
ฉะนั้น เมื่อเราเห็นใครสักคนแบ่งปันช่วงเวลาแห่งความสุขหรือกิจกรรมที่เขาทำ สิ่งที่เราควรหยิบยื่นให้คือ "ความชื่นชมและพลังบวก" เพราะนั่นคือสารที่เขาตั้งใจสื่อสารเพื่อแบ่งปันความละเมียดละไมของชีวิตให้คนรอบข้างได้รับรู้
เช่นเดียวกับการวาดรูป "ระหว่างทาง" ของผมในภาพเหล่านี้... ทุกฝีแปรงคือการสนทนากับตัวเอง คือการ บันทึกความทรงจำที่ภาพถ่ายทั่วไปให้ไม่ได้
ขอให้ทุกคนได้พบกับกิจกรรมพักใจในแบบของตัวเอง เพื่อให้เรามีแรงพอที่จะลุกขึ้นและเดินต่อไปได้อย่างมั่นคงนะครับ
นอกจากการถ่ายภาพทิวทัศน์ที่ดอยช้างแล้ว ผมยังชอบบันทึกความทรงจำผ่านภาพวาดสีน้ำบนสมุดสเก็ตช์ที่คู่กับการเดินทางไปด้วยกัน ภาพวาดเหล่านี้ช่วยให้ผมได้ใช้เวลานั่งนิ่งๆ กับตัวเอง หายใจและมองเห็นรายละเอียดที่ตาเปล่ามักมองข้าม เช่น สีสันของเมฆ ทิวทัศน์เขียวขจี หรือแม้แต่เงาของอาคารเล็กๆ ท่ามกลางธรรมชาติ การสเก็ตช์ภาพช่วยให้ใจสงบและเติมเต็มพลังบวกได้อย่างไม่น่าเชื่อ ผมมักจะวาดภาพวิวภูเขาหรือทะเลสาบในมุมมองที่ตัวเองรู้สึกประทับใจ เพื่อบันทึกช่วงเวลาที่รู้สึกเปลี่ยนแปลงจิตใจไปในทางบวก มันไม่ใช่แค่ศิลปะแค่เพียงอย่างเดียว แต่เป็นกิจกรรมฮีลใจที่ช่วยให้รับมือกับความเครียดและทวงคืนความสดชื่นในชีวิต ถ้าใครกำลังมองหาวิธีพักใจ ผมแนะนำให้ลองใช้การเดินทางสู่ธรรมชาติ แล้วใช้เวลาสักนิดนั่งวาดหรือบันทึกสิ่งที่ตัวเองเห็น สิ่งนี้จะช่วยเปิดมุมมองใหม่ๆ และเป็นการสร้างสรรค์ที่ไม่มีคำว่าผิดหรือถูก ขอแค่เพลิดเพลินและรู้สึกถึงการเติมเต็มภายในใจเท่านั้น
