โอกาสรักในทับซ้อน EP.1 ทางเข้าของมิติ (Gate Point)
โอกาสรักในทับซ้อน
EP.1 ทางเข้าของมิติ (Gate Point)
“…แค่กๆๆ …”
“โอย..ฝุ่นเข้าปากหมดแล้ว เข้าหูเข้าตาหมดเลย ลมบ้าอะไรเนี่ย”
“นี่มันมันอะไรอ่ะ เกิดอะไรขึ้น ที่นี่มันที่ไหน”
ฉันหมุนตัวไปรอบๆอย่างตื่นตระหนก งุนงงกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น
เมื่อกี๊เดินกลับบ้านอยู่ดี อยู่ๆก็มีลมหมุนพัดฝุ่นดินทรายเข้ามา…เข้าหูเข้าตาจนต้องหลับตาหนี
แต่พอลืมตา ก็มาอยู่ที่นี่ ....
“อยู่บนภูเขาเหรอ มองไม่เห็นบ้านคนเลยสักหลัง ทำไงดี”
“หรือว่า จะเป็นฮีทสโตรกตายแล้ว”
มันก็เป็นไปได้นะช่วงนี้ที่กรุงเทพฯร้อนจนปวดหัวเลยล่ะ
“ไม่ใช่สิ....ยังไม่ตาย หยิกตัวเองยังเจ็บอยู่เลยนี่”
หลังจากพยายามพิสูจน์การมีชีวิตอยู่ด้วยวิธีต่างๆก็เริ่มจะมองหาทางออก
ฉันคว้าเอาท่อนไม้แห้งๆบนพื้นขึ้นมา รู้สึกถึงกระเป๋าโน๊ตบุ๊คหนักๆที่ยังคงสะพายอยู่ที่หลัง
มือนึงยังกำถุงของกินที่แวะซื้อที่เซเว่นเมื่อกี๊แน่น…แสดงว่า ‘ฉันเดินทะลุมิติมาที่ไหนสักแห่ง’
“ได้ยังไงอ่า...ทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ล่ะ”
ฉันนั่งเอามือไขว้กอดหน้าอกอยู่สักพักถึงตั้งสติได้
“ลองดูย้อนกลับทางเดินดีกว่าดีไหม เผื่อกลับไปได้”
แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น..แถมลมยังพัดมาอย่างแรง
กระทบใบไม้กิ่งไม้ขยับเสียงดัง...น่ากลัว
( ทำไงดี)
“ช่วยด้วย...ช่วยด้วย”
ตะโกนจนแสบคออยู่หลายครั้ง เลยเดินมานั่งลงที่โคนต้นไม้
เปิดมือถือ โทรขอความช่วยเหลือ
“สัญญาณมือถือก็ไม่มี...ขอความช่วยเหลือใครก็ไม่ได้”
“งั้นพิมพ์ข้อความหาเขาก่อนดีกว่าเดี๋ยวเป็นห่วง ...เอ๊ะ เขาพิมพ์มาตอนไหน?”
(ข้อความในมือถือ)
ต้น : พี่เอ็ม โอนตังค์ให้หน่อยสิ พอดีเงินเดือนผมเลื่อนจ่ายน่ะ
ต้น : ทำไมไม่อ่าน
ต้น : เออ ไปขอยืมคนอื่นก็ได้
ฉัน : ต้นช่วยด้วย พี่มาอยู่ตรงไหนก็ไม่รู้
ระบบ : ส่งข้อความไม่สำเร็จโปรดตรวจสอบเครือข่าย
“เฮ้อ! สัญญาณไม่มีเลย ทำไมเขาชอบขอยืมตังค์นะ ไม่เคยได้คืนเลย”
นั่งคอตกไหล่ห่อถอนหายใจ
“เอ๊ะ!!”
(นั่นอะไรอ่ะ ... วางตรงใต้พุ่มไม้)
“ห๊ะ!! นี่มัน มีดดาบ”
เอาไม้เขี่ยมาดีกว่า…กลัวเจองู
“ถ้ามีมีดแบบนี้ ก็แสดงว่าเคยมีคนเข้ามา”
หันไปมองรอบๆ เห็ นลานหญ้าโล่งๆอยู่ริมผาจึงเดินไปดู
“ไม่เห็นมีบ้านคนเลย มีแต่ป่ากับทะเลไกลๆนั่น”
“เอาไงดีๆ”
คิดอยู่สักพัก
“หาที่ปลอดภัยก่อนดีกว่า”
“แต่ถ้าตรงนี้มันเชื่อมต่อทางออกอีกทีล่ะ ถ้าไปไกลกลัวกลับมาไม่ถูก”
คิดสาละวนไปมากมาย ทั้งคิดไปร้องไห้ไป
ใครจะไปคิด คนวัย 40 ต้องมาเดินร้องไห้ในที่แบบนี้
“งั้นทำสัญลักษณ์ไว้ดีกว่า...ฟันมันที่ต้นไม้นี่แหล่ะ”
ฉันฟันลงไปที่ลำต้นไม้ ระหว่างเดินทุกต้นเพื่อให้จำทางกลับมาได้
จากที่เดินสำรวจ พบว่า ที่นี่มันดูเงียบจนผิดปกติไปไหมสำหรับป่า
ไม่เห็นมีวี่แววของสัตว์ป่าเลย แม้แต่งูเขียวสักตัว
ฉันผู้ไม่เคยเดินป่าสักครั้งเลยในชีวิต ปกติเดินเที่ยวแต่ห้างสรรพสินค้า
“รู้งี้ตอนที่น้องๆที่ออฟฟิตชวนไปกางเตนท์ก็น่าจะลองไปกะมันดูสักที”
เดินมาสักพัก
“เอ๊ะ!! ทำไมต้นไม ้ต้นนี้มีบันได”
มีท่อนไม้ตอกเข้ากับลำต้นไม้เป็นขั้นๆขึ้นไปยังห้างที่ถูกผูกไว้ด้านบน
“ใครไปสร้างของแบบนั้นไว้นะ…ขึ้นไปดูดีกว่า”
ก็ดูแข็งแรงอยู่นะ ... รับน้ำหนักกูไหวไหมเนี่ย?
กว่าจะปีนขึ้นมาได้ ทุลักทุเล ลื่นบ้าง กางเกงรั้งขาบ้าง
(ถ้ารอดไปได้สัญญาเลยว่าจะลดความอ้วน)
บนนี้ทำไว้ดีเลยนะ ค่อยๆขยับละกันเผื่อมันผุ ตกลงไปตายเลยนะ...สูงอ่ะ
แต่ไม่กล้าขยับเร็วๆกลัวมันพัง
มีที่พักแล้ว อย่างน้อยก็ไม่ต้องนอนบนพื้นละนะ...น่าจะปลอดภัยกว่าข้างล่างละมั้ง
“ดีนะ ซื้อของกินกับน้ำมา ไม่งั้นหิวตายเลย ฮือ...”
ถ้ารอดวันนี้ไปได้ก็ค่อยหาทางกลับ...สี่โมงเย็นแล้ว
อู๊ยยยย… ลมเย็นอ่ะ ดีนะวันนี้ขนของกลับมาด้วย
“กรรมอะไรของกูวะเนี่ย งานก็เลิกจ้าง ยังต้องมาติดที่นี่อีก...พ่อแม่..ลูกทำไงดี”
ปาดน้ำตามองวิวป่าที่เริ่มจะมืดแล้ว
สติเริ่มกลับมาแล้ว
เอาวะ....วางของบนนี้ก่อนลงไปลองจุดไฟดีกว่า
“ไม้แห้งๆ”
เดินเก็บไม้แห้งได้มาหอบนึง จนถึงลำธารน้ำไหลใสๆ มีไม้น้ำเส้นๆอะไรไม่รู้ไหลลู่ตามน้ำ
“ไม่น่ากินได้นะ น้ำนี่”
(เคยเห็นในเนตบอกว่าเอาน้ำแบบนี้มากินตรงๆไม่ได้มันมีเชื้อโรค)
“ทำไมจุดไฟยากขนาดนี้เนี่ย...เมื่อยแขนหมดแล้ว ติดเร็วๆจะมืดแล้ว...งือ”
“รู้งี้ซื้อไฟแช็กมาด้วยก็ดี....ติดแล้วๆ”
ไฟที่ก่อขึ้นมาเองนี่ ก็แอบภูมิใจอยู่เล็กๆเหมือนกันนะ
ฉันเดินตัดลำต้นไม้เล็กๆเอามาขัดทำรั้วง่ายๆ วางไขว้ไปมาเป็นรั้ว
รั้วนี้มันไม่ได้แข็งแรงหรอกแต่รู้สึกว่าสบายใจกว่าไม่มีอะไรเลย
ฟ้าเริ่มมืดลงแล้ว ลมหนาวๆพัดมาทำเอาขนลุกซู่ ดีนะใส่เสื้อกันลมนี่มาด้วย
จากนั้นก็มานั่งพิงต้นไม้ ผิงไฟ มองดูวิว
“มันก็สวยดีอยู่หรอกนะ...แต่ตอ นนี้มันไม่อินอ่ะ”
น้ำตาไหลลงมาอีกรอบ นั่งกอดเข่าร้องไห้ สะอื้นไป แต่มือก็เขี่ยไฟไม่ให้ดับ
เสียงนกบินกลับรัง...ส่งเสียงร้องเซ็งแซ่ เสียงแมลงอะไรไม่รู้ก็เริ่มร้อง
บรรยากาศตอนฟ้ามืดๆนี่ ทำเอารู้สึกขนลุกซู่...
“สาธุ… ข้าพเจ้านาย....หลงทางมา ขอสักการะเจ้าป่าเจ้าเขา และขอขมาที่...ตัดไม้ไปซะเยอะเลย ขอเจ้าป่าเจ้าเขาโปรดอภัยให้ข้าพเจ้าด้วย” พนมมือไหว้ยกขึ้นท่วมหัว
และคืนนั้น ก็กินขนมกับน้ำเป็นอาหารเย็น นั่งผิงไฟ มองดูดาวบนฟ้า ความรู้สึกตอนนี้เหรอ …กลัว มีแค่คำนี้คำเดียวเลย
การผจญภัยในสถานการณ์ที่ต้องเอาชีวิตรอดนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย โดยเฉพาะเมื่อต้องเผชิญกับความไม่แน่นอนอย่างเช่นการหลงเข้าไปในมิติทับซ้อนหรือสถานที่ซึ่งไม่คุ้นเคย การมีสติและการรับรู้สภาพแวดล้อมรอบตัวจึงเป็นสิ่งสำคัญอันดับแรก ในเนื้อเรื่อง ผู้เล่าได้แสดงให้เห็นถึงการจัดการเบื้องต้น เช่น การใช้ท่อนไม้แทนอาวุธป้องกันตนเอง การหาน้ำและทำภาชนะจากธรรมชาติ และการสร้างที่พักชั่วคราวซึ่งเป็นวิธีที่ดีสำหรับการรักษาชีวิตในระหว่างรอความช่วยเหลือ นอกจากนี้ยังสะท้อนถึงความรู้สึกหลากหลายทั้งความกลัว ความเหงา และความหวังที่ยังคงมีอยู่ น่าสนใจว่าการติดอยู่ในธรรมชาติโดยไม่มีสัญญาณมือถือหรืออินเทอร์เน็ตนั้นทำให้เราต้องกลับไปสำรวจวิธีพื้นฐานของการเอาตัวรอด อาทิ การก่อไฟ การตัดใบไม้เพื่อใช้เป็นภาชนะ และการสร้างรั้วง่ายๆเพื่อความปลอดภัย สิ่งเหล่านี้บางครั้งก็ถูกมองข้ามในชีวิตประจำวันของคนเมือง แต่กลับเป็นทักษะจำเป็นเมื่ออยู่ในสถานการณ์ฉุกเฉิน ผู้เล่ามีการเปรียบเทียบกับฉากในอนิเมะแบบต่างโลก ซึ่งเป็นมุมมองที่ทำให้เรื่องราวดูสมจริงและน่าติดตามมากขึ้น การเติมเต็มจินตนาการในสถานการณ์ยากลำบากนั้นช่วยให้รักษาจิตใจให้เข้มแข็งได้ อีกทั้งยังทรงพลังในการจัดการกับความกลัวและความเครียด เมื่อเราต้องถูกจำกัดด้วยสถานการณ์ที่ไม่คาดคิด สิ่งสำคัญที่สุดคืออย่ายอมแพ้และพยายามหาทางออกเสมอ สุดท้าย การสำนึกและเคารพธรรมชาติและเจ้าป่าเจ้าที่อย่างที่ผู้เล่ากล่าวในเรื่องนั้นสะท้อนถึงความรับผิดชอบและความเคารพต่อสิ่งแวดล้อมที่เราไม่ได้อยู่เหนือกว่า แต่อยู่ร่วมกัน ซึ่งเป็นบทเรียนสำคัญสำหรับทุกคนไม่ว่าจะอยู่ในมิติใดก็ตาม
