🥀 ဘာကြောင့်လဲ ဆိုတဲ့ မေးခွန်းနဲ့ ကျန်ခဲ့ရတယ်
တပည့်လေးရေ…
ဘဝမှာ…
အနာကျင်ရဆုံး ခွဲခွာခြင်းတချို့က
ရန်ဖြစ်ပြီး လမ်းခွဲတာမျိုး မဟုတ်ဘူး…
အကြောင်းပြချက်တွေ အများကြီးပေးပြီး
ထွက်သွားတာမျိုးလည်း မဟုတ်ဘူး…
မနေ့ကအထိ အရင်လို စကားပြောနေခဲ့တဲ့သူက…
ဒီနေ့ကျတော့ တိတ်ဆိတ်သွားတာ…
မနေ့ကအထိ နီးနေခဲ့တဲ့သူက…
ဒီနေ့ကျတော့ အဝေးကြီး ဖြစ်သွားတာ…
အဲ့ဒီလို ခွဲခွာခြင်းတွေက
မင်းရင်ကို ပိုနာစေတယ်…ဟုတ်
ဘာလို့လဲဆိုတော့…
ငိုဖို့တောင် အချိန်မရလိုက်ဘူး…
နာကျင်ဖို့တောင် အဆင်သင့် မဖြစ်လိုက်ဘူး…
မင်းကတော့…
“ငါ ဘာများ မှားသွားလို့လဲ”
“ငါ့မှာ ဘာများ လိုအပ်သွားလို့လဲ”
ဆိုပြီး မင်းကိုယ်မင်း ပြန်မေးနေတုန်း…
သူကတော့ ပြန်မလှည့်ကြည့်တော့ဘူး…
တပည့်လေးရေ…
အဲ့ဒီလို အချိန်တွေမှာ
ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့နော်…
လူတစ်ယောက် ကိုယ့်ဘဝထဲကထွက်သွားတာဟာ
ကိုယ့်မှာ အပြစ်ရှိလို့ မဟုတ်တဲ့
အခါတွေလည်း ရှိတယ်…
တချို့လူတွေက
မနေချင်တော့လို့ ထွက်သွားတာ…
တချို့လူတွေက
မချစ်တော့လို့ ထွက်သွားတာ…
တချို့လူတွေက
အကြောင်းပြချက်တောင် မပေးနိုင်လောက်အောင်
သူ့စိတ်က ဝေးသွားတာ…
တပည့်လေးရေ…
အဲ့ဒီလို ခွဲခွာခြင်းတွေမှာ အနာကျင်ရဆု ံးက…
သူထွက်သွားတာ မဟုတ်ဘူး…
ကိုယ်ကတော့ သူပြန်လှည့်ကြည့်မလားဆိုပြီး မျှော်နေတုန်း…
သူကတော့ ပြန်မလာတော့ဘူးဆိုတာ
သိလိုက်ရတဲ့ အခိုက်အတန့်ပဲ… 🤍🥀
ဒါပေမဲ့…
မင်းကို မရှိစေချင်တဲ့ ဘဝတစ်ခုထဲမှာ
အတင်းနေဖို့တော့ မကြိုးစားပါနဲ့…ငါ့တပည့်
မင်းကို လိုအပ်တဲ့နေရာ ရှိတယ်…
မင်းကို တန်ဖိုးထားမယ့် လူတွေလည်း ရှိတယ်…
အခုတော့…
နာကျင်ခွင့်ပေးလိုက်ပါ…
မျက်ရည်ကျခွင့်ပေးလိုက်ပါ…
တချို့ခွဲခွာခြင်းတွေက
မေ့ဖို့ထက်…
လက်ခံဖို့ ပိုခက်တယ် မဟုတ်လားကွယ်… 🤍🥀









