Content เล่าเรื่อง นนกับฉัน : รักไปแล้วไงนายหมาเด็ก ep.1

วันนี้ Vobvap ขอทำคอนเทนน์หลักสักทีนะคะ

หลังจากกลับไปแต่งเกลาเรื่องเล่ามานาน เริ่มเลยนะคะ

คอมเมนท์เพื่อความสนุกและอรรถรสได้นะ แต่ขอสุภาพนิดนึง

คนดำเนินเรื่อง อ่อนไหวง่ายจร้า

EP.1 | สัมภาษณ์งาน

วันศุกร์ (เช้า)

คิดว่าหลายคนในช่วงนี้ อาจจะเป็นแบบฉันอยู่ก็ได้ค่ะ

ฉัน ชื่อ เอมค่ะ อาชีพสถาปนิก อายุ 35 ปี สถาปนิกจาก มหาลัยบ้านนอก (ตามที่ถูกบูลลี่จากนายจ้างเก่านะคะ)

ฟังดูเป็นอาชีพที่ดีใช่ไหมคะแต่รู้ไหมคะ บทจะถึงตาจนมันก็ต้องเจอค่ะ

อย่างที่รู้ๆตอนนี้เศรษฐกิจ สงคราม เหตุบ้านการเมือง เรากำลัง

เจอปัญหากันอยู่ ส่งผลต่อสภาพเศรษฐกิจซึ่งทุกคนรู้สึกกันแล้ว

ฉันก็เป็นหนึ่งในนั้นค่ะ หลังจากที่ อดทนต่อการกดดันจาก บริษัทเดิม

และจังหวะชีวิต ทำให้จับพลัดจับผลู ต้องออกมาสัมภาษณ์งานที่ใหม่ค่ะ

หลังจาก ที่ตัดสินใจออกจากงานมาทำฟรีแลนซ์ได้ สักระยะ งานเริ่มหมด

คอนเนคชั่นที่มีก็เริ่มห่างหายตามสภาพเศรษฐกิจค่ะ

ภาระคนเจนวาย เราจะรู้ๆกันดี (ให้กำลังใจกันนะคะ)

ฉันได้มาสัมภาษณ์กับบริษัทนึงค่ะ ซึ่งเจ้าของบริษัทเป็นลูกค้าจากงานออกแบบ

ของฉันค่ะ เพื่อนๆรู้จัก ธุรกิจคอนซัลท์งานก่อสร้างไหมคะ เป็นงานควบคุมการก่อสร้าง

อาคารน่ะค่ะ ซึ่งจะมีคนทำงานวิชาชีพที่เกี่ยวข้องมาทำหน้าที่ในนี้ค่ะ

(เช่น วิศวกรโยธา ระบบประกอบอาคาร สถาปนิก มัณฑนากรอะไรแบบนี้ค่ะ)

ฉันต้องไปทำอาชีพนี้แหล่ะค่ะ ซึ่งเอาจริงๆก็เคยทำมาอยู่เหมือนกันค่ะ

ทางเจ้าของบริษัทฯให้ไปสัมภาษณ์กับ Project manager ที่ดูแลที่โครงการนั้นค่ะ

วันที่สัมภาษณ์ ฉันไปก่อน เวลา 15 นาทีค่ะเพื่อไม่กดดัน คนสัมภาษณ์เท่าไร

เพราะเขาน่าจะยุ่งๆกัน พอถึงก็แลกบัตร แจ้งความประสงค์ และรับหมวกนิรภัย(ตามกฏเซฟตี้)เพื่อ

เข้าพื้นที่ไซท์งาน (สำนักงานสนามอยู่ในพื้นที่ไซท์ค่ะ)

เมื่อถึงสำนักงานก็ตามหาคนสัมภาษณ์ค่ะ

ฉัน : สวัสดีค่ะ ฉันมาสัมภาษณ์งานกับ คุณตั้มค่ะ

ทุกสายตามมองมาที่ฉัน พนักงานคนนึงบอกให้ฉันนั่งรอที่โต๊ะๆนึงค่ะ สักพักอคนชื่อตั้ม ที่เป็นProject manager

ก็เปิดประตูเข้ามาท่าทางหงุดหงิด อารมณ์ไม่ดี

คุณตั้ม : คุณเหรอ ที่คุณมาร์คแนะนำมา

ฉัน : ใช่ค่ะ คุณมาร์คแจ้งให้มาสัมภาษณ์กับคุณตั้มค่ะ

คุณตั้มมองสำรวจที่ฉัน เหมือนไม่มั่นใจว่าจะทำงานนี้ได้

คุณตั้ม : ไปรอห้องประชุมไป ตรงนี้เกะกะคนอื่นเขาจะทำงาน

ฉันคิดในใจว่าก็จริงแต่ถึงขนาดเกะกะเลยเหรอ

ฉัน: ไม่ทราบไปทางไหนคะ

คุณตั้ม : ตู้นี้ไม่มีห้องประชุมก็อีกตู้นึงสิ

เขาดูหงุดหงิดกับคำถาม (ก็เพิ่งเคยมานะ)

ฉันคิดในใจ (เอ๊ะ ! ไอ้…นี่) เดินออกไปที่ตู้คอนเทนเนอร์อีกตู้

ภายในห้องประชุมมีคน นั่งอยู่ 2 คน คนนึงมีอายุหน่อย

อีกคนเป็นวิศวกรหนุ่มหน้าตาค่อนข้างดีกำลังคุยกันอยู่

ฉัน : เอ่อ ขอโทษนะคะรบกวนรึป่าว? พอดีคุณตั้มให้มารอสัมภาษณ์งานห้องนี้ค่ะ

ทั้งสองคนยิ้มและคนที่แก่กว่าบอกว่า ไม่รบกวน เชิญเข้ามาเลยและวิศวกรหนุ่มคนนั้นก็เดินออกจากห้อง ส่งยิ้มให้

พี่วิศวกรคนที่ดูมีอายุ แนะนำตัวว่าเขาเป็น Project Director (PD)ของที่นี่

ฉันเลยแนะนำตัวกลับ

พี่ Pd : อ่อ คนที่ MD แนะนำมาใช่ไหม?

ฉัน : ใช่ค่ะ

และทางพี่ PD ก็เริ่มถามและสัมภาษณ์ไปในตัว

พี่เขาค่อนข้างใจดี มีความเป็นผู้ใหญ่ มีการแนะนำ เล่าเรื่องราวของโครงการให้ฟัง

ซึ่งพอฟังแล้วรู้สึกสบายใจขึ้นไม่ตื่นเต้นค่ะ

สักพัก เสียงเปิดประตูดังขึ้น คุณตั้นเดินเข้ามาและปิดประตูดังปัง!

ฉันนำเอกสารใบสมัคร CV และ Portfolio ส่งให้ทางเขาดู

เมื่อเขาอ่านและดูเอกสาร ก็ให้แนะนำตัวและเล่าประวัติการทำงามตามวิถีการ

สัมภาษณ์งานค่ะ

คุณตั้ม : โห ทำได้ขนาดนี้เลยเหรอ ได้ทำจริงรึป่าว หรือเขียนมาเกินจริง

ฉันเริ่มรู้สึกปรี๊ดเพราะรู้สึกโดนดูถูก และตอบกลับ

ฉัน : ทำได้สิคะ และเขียนตามจริงเลยค่ะ ไม่กล้าเขียนเกินจริงเพราะกลัวตอบไม่ได้ค่ะ

ฉันเริ่มเล่าถึงการทำงานที่ผ่านมา ปัญหาที่เจอ และวิธีแก้ไขที่ได้ผลในตอนนั้น

คุณตั้ม : ที่นี่งานมันซับซ้อนกว่าที่คุณเคยทำมา ไม่ได้ง่ายแบบที่คุณเคยทำนะ

ไหนบอกมาสิว่า ทำไมเราต้องรับคุณมาทำงาน

ฉันคิดในใจ ตาคนนี้น่าจะไม่ชอบฉันเป็นการส่วนตัว

ฉัน : ฉันมองว่า แก่นการทำงานมันก็เหมือนกัน ต่างกันที่มีระบบที่พรีเมียมกว่า

มันต่างแค่รูปแบบแต่ว่าหลักๆมันก็เหมือนกัน

คุณตั้ม : ยังตอบไม่หมด แล้วทำไมเราต้องรับคุณเจ้ามาทำงาน

ฉัน : ฉันสังเกตเห็นกองเอกสาร RFA และ RFI ตรงนั้น มันค่อนข้างเยอะนะคะ เห็นได้ชัดว่ายังตอบไม่ทัน แสดงว่า ทางทีมยังไม่เชี่ยวชาญเรื่องวัสดุตกแต่ง นี่ไงคะ ทีมคุณยังขาดคนที่จะมาดูเรื่องนี้ ฉันคิดว่าประสบการณ์ที่ทำมา ไม่ต่างกันหรอกค่ะ

ฉันเริ่มแรงขึ้น

พี่PD : โอเคๆ น้องเขาดูมั่นใจและก็ตอบได้ดีนะ ประสบการณ์ก็มีมาตรง พี่เห็นควรต้องรับนะ อีกอย่าง MD ก็การันตีมาด้วย

พี่ตั้ม : MD : แนะนำมามีแต่เด็กเส้น ทำแปบนึงก็ออก เสียเวลา

คุณตั้มหันมามองฉัน

ฉัน : แล้วแต่ดุลยพินิจของทุกท่านเลยค่ะ ฉันพูดไปหมดแล้ว แล้วก็อย่าเรียกเด็กเส้นเลยค่ะ

เพราะถ้าเส้นจริงฉันคงได้งานไปแล้วไม่ต้องมาสัมภาษณ์แบบนี้หรอกค่ะ

ในใจฉันเริ่มไม่อยากทำงานกับที่นี่แล้ว

พี่ PD ยิ้ม : เอาไงดีตั้ม หรือจะเอาไปคิดแล้วแจ้งน้องเขาไปทีหลัง

คุณตั้ม : เริ่มงานได้เร็วที่สุดวันไหน ?

ฉัน : วันจันทร์หน้าได้ค่ะ ต้นเดือนพอดี

คุณตั้ม : โอเคพี่ เขาน่าจะทำได้ น่าจะไปสู้กับทีมผู้รับเหมาได้ ดูไม่ค่อยยอมใคร

พี่ PD : โอเค งั้นวันจันทร์เจอกัน เดี๋ยวผมให้ตั้ม แจ้ง HR ไป ขอบคุณมากที่มาสัมภาษณ์ เจอกันครับ

แล้วฉันก็ไหว้ลาทั้งคู่ และออกจาห้องค่ะ

ทางออกที่ออกไปหน้าไซท์งาน จะเป็นทางเดินบังคับซึ่งมีหลังคาคลุมกันวัสดุตกใส่

ระหว่างทาง น้องวิศวกรหนุ่มคนนั้นก็กำลังเดินสวนมา เค้ามองมาที่ฉันแล้วยิ้มให้

ฉันยิ้มและโค้งให้ แต่ว่า ฉันสะดุดเศษปูนที่แห้งอยู่บนทางเดิน ถลาไปข้างหน้า

โชคดีที่คว้า ราวจับด้านข้างไว้ทัน แต่ก็ล้มลงหน้าไม่ทิ่ม

น้องวิศวกรเข้ามาพยุง และถามอาการ

น้องวิศวกร : เป็นอะไรมากไหมครับพี่

ฉันพยายามลุก : ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณค่ะ

น้องวิศวกร : เจ็บมากไหมครับเดินไหวไหม

ฉัน : ไม่เจ็บเท่าไรค่ะ อายมากกว่า

น้องเขา พยุงจนยืนได้

ฉันหันไปขอบคุณเขา พอมองหน้าเขา ก็ตะลึงนิดนึงคิดในใจ(หล่อว่ะ)

ฉันรู้สึกว่าคุ้นหน้าน้องเขามากๆ แต่จำไม่ได้ว่าเคยเจอที่ไหน

น้องเขามองหน้าฉัน และตะลึงไม่พูดอะไร

ฉัน : เอ่อ หน้าพี่มีแผลเหรอคะ

ฉันรีบค้นกระเป๋าเอากระจกมาส่อง

ฉัน : ก็ไม่มีนะ

ฉัน : ขอบคุณนะคะ น้อง..

น้องวิศวกร : นน ครับ พี่สัมภาษณ์เป็นไงบ้างครับ

ฉัน : ผ่านค่ะ วันจันทร์เริ่มงาน นนทำส่วนไหน

นน: เป็น วิศวกรโยธาครับ

ฉัน : อ่อ ค่ะ งั้น พี่ขอตัวนะ ขอบคุณที่ช่วย เจอกันวันจันทร์ค่ะ

นน : ครับ พี่เดินไหวใช่ไหม

ฉัน : ไหวๆค่ะ ขอบคุณ

แล้วฉันก็ลาเขากลับ

“น่าอายว่ะ เดินไม่ดูตาม้าตาเรือ ล้มต่อหน้าคนหน้าตาดีด้วย”

จากนั้นก็ขึ้นรถกลับบ้าน ค่ะ พร้อมความระบมปนขายหน้า

#แคปชั่นซัมเมอร์ #เรื่องราววันนี้

#ดูอะไรดี #นนกับฉัน #vobvap

✨เหมาะสำหรับ:เจนวายขึ้นไปนะคะ (อาจจะเข้าใจกันได้ดี)