จากที่ได้อ่านบทความนี้ ผมรู้สึกว่าความไว้ใจนั้นเป็นสิ่งที่เราให้ได้ แต่ไม่ใช่จะให้กับใครก็ได้เสมอไป การไว้ใจในช่วงเวลาที่เราหมดแรงหรือเจอปัญหา อาจเป็นการทดสอบที่สำคัญ เพราะบางครั้งคนที่เราคิดไว้วางใจกลับรอให้เราแพ้หรือผิดพลาดเพื่อจะลดคุณค่าของเรา การเรียนรู้ที่จะรักและเคารพตัวเอง จึงเป็นสิ่งจำเป็นเพื่อปกป้องใจเราเองจากคนรอบข้างที่อาจไม่จริงใจ เรื่องของ "เกลือกับน้ำตาล" เป็นเมตาฟอร์ที่ชัดเจนมาก ทั้งสองสิ่งนี้มีรูปแบบภายนอกที่ดูคล้ายกัน แต่รสชาติและคุณค่าที่ให้กลับแตกต่างกัน พอมาเปรียบเทียบกับคนรอบตัวและความสัมพันธ์ ทำให้เข้าใจว่าบางคนเหมือนเกลือที่มีรสเค็มบางครั้งทำให้เจ็บ แต่บางคนเหมือนน้ำตาลที่หวานและให้กำลังใจเรา นอกจากนี้ ความจริงใจและคำพูดของคนเรามักถูกกำหนดด้วยมูลค่าในใจและสายตาของแต่ละบุคคล หากเราไม่ให้คุณค่ากับตัวเองหรือเสียใจมากเกินไป กับคำพูดของคนที่ไม่จริงใจ อาจทำให้เรารู้สึกเจ็บปวดมากขึ้น การรักษาสมดุลของใจและการเลือกที่จะไว้ใจหรือปล่อยวางจึงเป็นเรื่องที่ต้องเรียนรู้ สุดท้าย ผมคิดว่าเมื่อแสงในตัวเราเริ่มสว่างและมั่นคงกว่าคนอื่น นั่นอาจหมายความว่าเรากำลังเข้าใจความหมายของความรักและความเคารพตัวเองจริง ๆ การที่เราหลีกเลี่ยงความสัมพันธ์ที่ไม่ดี หรือให้เวลากับตัวเองในการรักษาใจ ก็เป็นการทำให้เราพร้อมรับมือกับชีวิตที่ท้าทายอยู่เสมอ