ในฐานะนักศึกษาคนหนึ่งที่ผ่านช่วงเวลายากลำบากในคณะวิศวะไฟฟ้า ณ มหาวิทยาลัยศิลปากร ผมเข้าใจดีถึงความรู้สึก 'ลาออกทุกวันกับตัวเอง' ที่ผู้เขียนบอกไว้ เพราะสมัยเรียน ผมเองก็เคยคิดเหมือนกันว่าทำไมบทเรียนนี้มันยากอย่างกับปีศาจ ไหนจะโปรเจคที่ต้องมานั่งแก้โค้ด จนบางครั้งอยากลุกหนีไปให้พ้นๆ แต่ก็ยังอดทนและตั้งใจทำต่อไป สิ่งที่ช่วยให้ผมไม่ล้มเลิกไปกลางคันคือการมีเป้าหมายที่ชัดเจน คืออยากสำเร็จเพื่ออนาคตที่ดีกว่าและภูมิใจในตัวเอง นอกจากนี้ การเห็นสีสันของมหาวิทยาลัยศิลปากรที่มีเอกลักษณ์เช่นสีประจำคณะและบรรยากาศของคณะอื่นๆ เช่น คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ คณะโบราณคดี หรือคณะที่เน้นความคิดสร้างสรรค์ ทำให้ผมรู้สึกได้ถึงแรงบันดาลใจและความหลากหลายทางความรู้ในรั้วมหาวิทยาลัย ผมอยากบอกเพื่อนๆ ที่กำลังท้อแท้ในชีวิตนักศึกษา ไม่ว่าจะเรียนวิศวะศิลปากรหรือสาขาใด ลองตั้งคำถามกับตัวเองว่า ทำไมเราถึงเลือกที่นี่ มีเป้าหมายอะไร และหากฝ่าฟันมันไปได้ เราจะภูมิใจแค่ไหน บางทีการ “ลาออกทุกวันกับตัวเอง” อาจเป็นแค่ช่วงเวลาชั่วคราวที่ช่วยให้เราเติบโตและแข็งแกร่งกว่าเดิม ดังนั้น ขอให้เพื่อนๆ อย่าลืมให้กำลังใจตัวเอง หาความสุขจากสิ่งเล็กๆ รอบตัว และจงเชื่อมั่นว่าเราทุกคนทำได้เหมือนที่ผู้เขียนบทความนี้ทำสำเร็จมาแล้ว