เล่าเรื่อง #แชร์ประสบการณ์ #สตอรี่ของฉัน #เรื่องพีค #มีเรื่องจะเล่า #รีวิวชีวิต

“วันที่ฉันคิดว่าตัวเองจะต้องอยู่คนเดียว…กลับกลายเป็นวันที่ฉันได้เริ่มต้นชีวิตใหม่” หลังจากที่ฉันโทรหาแม่ แม่รีบมารับฉันไปโรงพยาบาลทันที ฉันขอร้องแม่…ว่าอย่าบอกใครที่บ้านเขาเลย เพราะฉันไม่อยากให้เรื่องมันไปไกลกว่านี้ แต่ความเป็นแม่… ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าลูก แม่ตัดสินใจโทรบอกทุกคน ฉันไปถึงโรงพ

“คืนก่อนฉันจะคลอด…ฉันเกือบต้องอยู่คนเดียวโดยไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่าฉันกำลังจะเจ็บตายอยู่ตรงนั้น” เหมือนทุกอย่างมันยิ่งดิ่งลงไปอีก เรื่องราวมันไม่ใช่แค่การทะเลาะกันธรรมดาแล้ว แต่มันคือความไม่เข้าใจที่สะสม ทั้งจากคนรัก และจากคนในครอบครัว ทุกวัน…ฉันต้องอยู่กับคำพูดที่บาดใจ ทุกวัน…ต้องมีปากเสียงกับแ

ฉันท้อง และครั้งนี้…ทุกอย่างมัน “ดีเกินกว่าที่ฉันเคยได้รับ” หลังจากแต่งงานได้แค่ 2 เดือน ฉันก็รู้ว่าตัวเองกำลังจะเป็นแม่ ทุกคนดีใจ ทุกคนยินดี ทุกคนบอกว่าฉันโชคดี และมันก็จริง… ช่วงแรกของการตั้งครรภ์ ฉันได้รับการดูแลอย่างดี อยากกินอะไรก็ได้กิน อยากได้อะไรก็มีคนดูแล เพราะเด็กคนนี้…คือ “หล

หลังจากที่ได้เลือกที่จะจบอนาคตของตัวเอง ทุกอย่างในชีวิตก็เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง เราเริ่มทำอาชีพกรีดยาง ช่วงนั้นเป็นช่วงที่ราคายางพาราค่อนข้างดีมาก อยู่ที่ประมาณ 160–200 บาทต่อกิโลกรัม แฟนเป็นคนกรีดยาง ส่วนฉันคอยช่วยเก็บน้ำยางไปขาย รายได้ในแต่ละวันถือว่าสูงมาก ประมาณวันละ 3,000–4,000 บาท ซึ่งถ้ามอง

“ขอบคุณที่ยังอยู่ และยังติดตามเรื่องราวชีวิตของฉันต่อไป 🤍 เพราะทุกการเดินทาง มันมีความหมายเมื่อมีคนรับฟัง”

หลังจากวันที่พ่อจับได้ ชีวิตของฉันก็ถูกตัดสินให้แต่งงานในทันที แต่แปลก…มันไม่ใช่สิ่งที่ฉันต่อต้านเลย เพราะลึกๆ แล้ว ฉันเองก็อยากหนีออกจากบ้านหลังนั้นเหมือนกัน การแต่งงานครั้งนั้น เหมือนเป็น “ทางออก” มากกว่า “จุดจบ” ฉันได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ กลับไปเรียน ปวช.3 และได้ไปฝึกงานในตัวเมือง ทุกอย่างเหมื

แต่เริ่มมีคนบอกว่าฉันกำลังเลือกผิด หลังจากพ่อรู้เรื่อง ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก ฉันถูกพากลับบ้านในวันนั้น เหมือนโลกที่ฉันเพิ่งเลือกเดิน ถูกดึงกลับมาที่เดิมทันที โทรศัพท์ถูกเก็บ คำพูดถูกจำกัด และคำถามทุกอย่างในบ้านมีคำตอบเดียวคือ “เธอยังเด็ก เธอคิดผิด” แต่สิ่งที่ไม่มีใครเข้าใจเลยคือ ในความคิ

“วันหนึ่งหลังจบ ม.3 ฉันไม่มีความมั่นใจในตัวเองเลย และสุดท้ายฉันเลือกเดินตามเพื่อน…” หลังจากจบ ม.3 ฉันไม่ได้มีเป้าหมายอะไรชัดเจนเลย ไม่รู้ว่าตัวเองอยากเรียนอะไร ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเก่งอะไร ฉันเป็นคนที่ “ไม่มั่นใจในตัวเอง” มาก ๆ จนสุดท้าย ฉันเลือกทางที่ง่ายที่สุด… คือ “ตามเพื่อน ๆ ไปเรียนต่อ

ฉันเป็นแค่ผู้หญิงอายุ 17 ปี…ที่โตมาในครอบครัวที่เต็มไปด้วยกรอบความคิดแบบเดิม ๆ ทุกอย่างในชีวิตเหมือนถูกกำหนดไว้แล้ว ว่าฉันควรเป็นอะไร ควรทำอะไร และควรใช้ชีวิตแบบไหน มันอึดอัด…จนฉันอยากหนีออกไปให้พ้น ฉันเคยเชื่อว่า “การมีครอบครัวของตัวเอง” จะเป็นทางรอดเดียว ฉันคิดว่ามันจะพาฉันไปสู่ชีวิตที่ดีกว่า

ตอนที่ 1 : จุดเริ่มต้นของคนที่ต้องแบกทุกอย่างไว้คนเดียว ฉันไม่รู้ว่ามันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่… แต่รู้ตัวอีกที ชีวิตของฉันก็ไม่เหมือนเดิมแล้ว จากผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง กลายเป็นคนที่ต้อง “แบกทุกอย่าง” เอาไว้คนเดียว 19 ปีที่ผ่านมา ฉันไม่ได้เก่งขึ้นเพราะฉันอยากเก่ง แต่ฉันเก่งขึ้น…เพราะฉัน “ไม่มีทาง

#วันละโพสต์