Why are you reading?💗
Our preference for walking away when angry is a complex and common psychological and behavioral mechanism, mainly due to the need to deal with strong emotions and stressful situations, which can be caused by many of the following factors: ✨
1. Dealing with overwhelming emotions (Emotional Regulatory)
Need time to calm down: When anger runs high, walking away is a way to help you get out of anger-provoking situations so that you have time to breathe and reduce the intensity of your emotions before saying or doing something regrettable afterwards (such as shouting or destroying your belongings).
Anti-collision: Walking away is like an automatic brake that prevents the situation from escalating into a violent altercation. Getting out first helps stop the cycle of angry retaliation.
2. Avoidance Pattern
Unease with conflict: Some people feel extremely uncomfortable with confrontation or conflict, so walking away is a mechanism to avoid the unpleasant feelings that accompany controversy.
Absent Anger Communication Skills: Maybe Still Don't Know How To Communicate Anger Or Own Needs Creatively And Effectively, Escaping Is An Easier Solution Than Trying To Find The Right Word
3. Past Experience and Learning (Past Experience)
Learning from the Family: If in childhood a family member has seen anger management by retreating, or has been punished for openly expressing anger, you may have subconsciously absorbed this behavior.
Fear of repercussions: If there has ever been an experience where openly expressing anger brings bad results (e.g., makes a relationship worse, or is rejected), you may choose to step back, to protect yourself.
หลายคนถามว่า “ทำไมเวลาโกรธแล้วต้องเดินหนี ทำให้อีกฝ่ายยิ่งหนัก” เราเองก็เคยเป็นค่ะ พอเริ่มมีอารมณ์ปุ๊บ สมองเหมือนร้อนวูบ คำพูดที่อยู่ในหัวมันไม่ผ่านการกรอง แล้วถ้าฝืนคุยต่อ มีโอกาสหลุดแรง พูดประชด หรือทำให้เรื่องเล็กกลายเป็นเรื่องใหญ่ เลยเลือก “ถอย” ก่อน เพื่อไม่ให้ตัวเองทำอะไรที่เสียใจทีหลัง แต่ในมุมของคนที่ถูกทิ้งไว้ เขาอาจรู้สึกว่าโดนเมิน ไม่สำคัญ หรือเหมือนโดนลงโทษด้วยความเงียบ นี่แหละที่ทำให้ความสัมพันธ์ตึงกว่าเดิม ดังนั้นประเด็นไม่ใช่ “เดินหนีผิด” หรือ “ต้องทนคุยทั้งที่เดือด” แต่อยู่ที่ “เดินหนียังไงให้ปลอดภัยกับใจทั้งสองฝ่าย” สิ่งที่ช่วยได้มากคือการ “ประกาศเจตนา” ก่อนถอย เช่น - “ตอนนี้เรากำลังโกรธมาก กลัวพูดแรง ขอพัก 20 นาทีแล้วจะกลับมาคุยนะ” - “เราไม่ได้หนี ไม่ได้ไม่แคร์ แต่อารมณ์มันท่วม ขอเวลาใจเย็นก่อน” การบอกเวลาแบบชัด ๆ สำคัญมาก เพราะลดความกังวลของอีกฝ่ายว่าคุณจะหายไปเลย ระหว่างพัก ลองใช้วิธีที่ทำให้ร่างกายเย็นลงจริง ๆ (ไม่ใช่ไปไถมือถือจนยิ่งหงุดหงิด) เช่น เดินช้า ๆ หายใจลึก ๆ 4-6 รอบ ดื่มน้ำ ล้างหน้า หรือมองอะไรสบายตาอย่างท้องฟ้า/เมฆสีชมพูอมม่วงก็ช่วยให้ใจนิ่งขึ้นได้แบบแปลก ๆ พอพร้อมกลับมาคุย แนะนำคุยแบบสั้นและตรงประเด็นก่อน โดยใช้ประโยค “ฉันรู้สึก…” แทน “เธอเป็นคน…” เช่น - “เรารู้สึกไม่ถูกเห็นคุณค่า ตอนที่เธอพูดแบบนั้น” - “เราอยากให้เวลาทะเลาะกัน เราพักได้ แต่ต้องตกลงว่าจะกลับมาคุย” และถ้าอีกฝ่ายเป็นคนที่ยิ่งตามยิ่งกดดัน ให้ชวนทำกติกาไว้ตอนปกติ เช่น คำว่า “ขอพัก” = หยุดทันที + ตั้งเวลาคุยใหม่ สุดท้าย ถ้าพบว่า “เวลาโกรธแล้วเดินหนี” เกิดบ่อยจนกระทบความรัก/ครอบครัว ลองทบทวนรากของมัน เช่น เคยโตมากับบ้านที่ห้ามโกรธไหม เคยมีประสบการณ์ทะเลาะแล้วแย่ลงไหม การรู้ที่มาไม่ได้ทำให้ผิดถูก แต่ช่วยให้เราเลือกวิธีใหม่ที่อ่อนโยนกับตัวเองและคนข้าง ๆ ได้มากขึ้นค่ะ
