ถ้าใครค้นหา “ชูษี เชิญยิ้ม” แล้วอยากรู้ว่าเป็นใครกันแน่ เราว่าเสน่ห์ของแกไม่ได้อยู่แค่ความตลกอย่างเดียว แต่เป็น “โทนการเล่าเรื่อง” ที่นุ่ม ๆ เสียงหวาน ฟังแล้วสบายใจ เหมือนผู้ใหญ่ใจดีที่ผ่านอะไรมาหนักแต่ยังเลือกจะมอบรอยยิ้มให้คนดู ชูษีเป็นหนึ่งในดาวตลกรุ่นเก๋าที่หลายคนผูกความทรงจำไว้กับยุคตลกคาเฟ่และคณะเชิญยิ้ม ใครโตมากับบรรยากาศคาเฟ่สมัยก่อนจะเข้าใจเลยว่า ตลกยุคนั้นต้องมีทั้งไหวพริบ จังหวะโต้ตอบ และการเอาตัวรอดบนเวทีแบบสด ๆ ไม่ได้พึ่งสคริปต์เป๊ะตลอดเวลา พอดูคลิปสัมภาษณ์หรือช่วง “People Say” จะสัมผัสได้ว่าแกพูดน้อยแต่โดน ชอบเล่าทีละประโยคให้คนฟังคิดตามมากกว่าการยิงมุกถี่ ๆ อีกอย่างที่เห็นชัดคือมุมมองชีวิตสายธรรม ๆ ของแก หลายคำพูดแนว “เพราะเรา…” หรือจังหวะที่เหมือน “พูดอะไรไม่ออก” แล้วหยุดนิ่ง ทำให้คนดูรู้สึกว่าแกผ่านประสบการณ์มาพอสมควร เลยเลือกใช้คำพูดที่ไม่ทำร้ายใคร ฟังแล้วคล้ายได้บทเรียนเรื่องการวางใจให้เบา แม้ในวงการบันเทิงจะมีทั้งวันที่คนชื่นชมและวันที่เหนื่อยก็ตาม ถ้าคุณอยากทำความรู้จักชูษีให้ครบ แนะนำให้ไล่ดูงานที่เกี่ยวกับหนังไทยและละครไทยที่แกเคยร่วมแสดง (หลายคนจะจำชื่อเรื่องได้คุ้น ๆ จากยุคทีวีช่วงเย็น) แล้วค่อยกลับมาฟังบทสัมภาษณ์ จะยิ่งเห็นภาพว่าทำไมคนถึงเรียกแกว่า “ตลกรุ่นเก๋า” เพราะไม่ได้เก๋าแค่ผลงาน แต่เก๋าที่วิธีคิดและวางตัว ทริคส่วนตัวเวลาเสพคอนเทนต์ตลกยุคเก่า: เราจะฟัง “จังหวะเว้น” กับ “น้ำเสียง” มากกว่าฟังมุก เพราะตลกคาเฟ่จริง ๆ ใช้พลังของการเล่าเรื่องและการรับส่งบนเวทีเยอะมาก บางประโยคเหมือนคุยเรื่องธรรมดา แต่พอจบแล้วคนกลับหัวเราะหรือเงียบคิดตาม นี่แหละเสน่ห์ที่หายาก ถ้าคุณอยากเริ่มต้นแบบง่าย ๆ ลองดูคลิปที่รวมคำคม/เรื่องเล่าของชูษีในช่อง wikivide ก่อน แล้วค่อยไปตามดูรายการหรือฉากหนัง-ละครที่เกี่ยวข้อง รับรองว่าค้นชื่อครั้งเดียว ได้ทั้งความบันเทิงและข้อคิดดี ๆ กลับมาแน่นอน