ในช่วงเวลาที่เราต้องเผชิญกับความเจ็บปวดทางใจ การยิ้มสู้เหมือนเป็นเครื่องหมายของความเข้มแข็งที่เราพยายามแสดงออก แต่บางครั้งเพียงคำพูดไม่กี่คำจากคนรอบข้างก็สามารถทำให้แรงที่มีค่อยๆ หมดไปได้มากกว่าที่คิด ผมเองก็เคยผ่านช่วงเวลาที่พยายามยิ้มสู้แม้ในใจจะเหมือนถูกทิ่มแทง ความรู้สึกดังกล่าวไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะอธิบาย หรือแม้แต่จะบอกใครให้เข้าใจ บางทีการที่ใครสักคนให้กอด หรือพูดเพียงประโยคที่แสดงถึงความห่วงใย ก็ช่วยให้ความหนักของจิตใจคลายเบาบางลงไปได้มาก คำพูดที่ดูเหมือนไม่ได้ตั้งใจอาจกลายเป็นแผลใจที่คอยกัดกินจิตใจของเราอย่างเงียบๆ และก็เป็นเรื่องปกติที่เมื่อเราพยายามยิ้มสู้แต่ก็ต้องมีวันที่ร้องไห้เพื่อปลดปล่อยความรู้สึกที่สะสมมา เพื่อนๆ ที่รู้สึกเหมือนกัน อย่าลืมว่าเราไม่ได้อยู่คนเดียว การเปิดใจพูดคุยกับคนที่ไว้ใจ หรือแม้แต่การเขียนบันทึกความรู้สึกของตัวเองก็เป็นอีกวิธีหนึ่งที่ช่วยเยียวยาใจได้อย่างดี นี่เป็นเพียงประสบการณ์ส่วนตัวที่อยากแบ่งปัน เพราะบางครั้งคำว่า “ขอกอดใครสักคนพอ” คือความต้องการที่แท้จริงของใจในวันที่เราเหนื่อยล้าจากความเจ็บปวดที่ไม่อาจเลี่ยงได้