The falling smile disappeared.✨😌
Many people used to drop their own smiles, disappear with distress, disappear with sadness, regret, and disappear with physical distress. 😌🫂
But in the disappearance of the smile we once had, it's not like we can't make a happy smile again. All suffering makes us smile, right?
Gradually find small things to do to make our hearts and bodies happy, suffering together, everyone, but learn to understand that suffering, not to get caught in or trapped in that suffering, because suffering is a common thing that everyone must meet already. ☺️
# We have suffering, physical distress, normal, can not escape suffering ✨🙏🏻😌
หลายครั้งที่เรารู้สึกราวกับรอยยิ้มของตัวเองถูกกลืนหายไปในภวังค์ของความทุกข์ใจและความเจ็บปวดทางร่างกาย แต่จากประสบการณ์ส่วนตัวที่ได้เรียนรู้มา รอยยิ้มไม่ได้หายไปตลอดกาล เพียงแต่บางช่วงชีวิตเราอาจต้องหยุดพักและให้เวลาแก่ตัวเองในการเยียวยา ผมพบว่าการยอมรับความทุกข์เป็นจุดเริ่มต้นที่สำคัญ เมื่อเข้าใจว่าทุกข์นั้นคือเรื่องธรรมชาติของชีวิต ไม่ใช่สิ่งผิดหรือสิ่งที่ควรหนี แต่ให้ลองมองเป็นบทเรียนที่จะทำให้เราเติบโตขึ้นจากภายใน นอกจากนี้ การลงมือทำกิจกรรมเล็กๆ เช่น การเดินเล่น ลองทานอาหารที่ชอบ หรือการฟังเพลงที่ช่วยปลอบประโลมใจ ล้วนเป็นวิธีที่ช่วยเติมรอยยิ้มกลับคืนมาได้อย่างอ่อนโยนและยั่งยืน เริ่มต้นจากการดูแลใจตัวเองก่อน และค่อยๆ ขยับสู่ความสุขที่แท้จริงในชีวิต ในช่วงเวลาที่ทุกข์เหล่านั้นมาทักทาย ผมเห็นว่าการพูดคุยและแบ่งปันความรู้สึกกับคนใกล้ชิด หรือแม้กระทั่งการเขียนบันทึก ก็ช่วยปลดปล่อยแรงกดดันจากภายในได้เยอะมาก มันเหมือนกับการได้เจิดจ้ารอยยิ้มที่หล่นหายไปอย่างช้าๆ ท้ายที่สุดแล้ว รอยยิ้มที่เคยหล่นหายไปนั้น เป็นเพียงช่วงเวลาหนึ่งที่ทำให้เราได้เรียนรู้ที่จะหวังและยืนหยัดได้มากขึ้น ทุกข์กายและทุกข์ใจทุกอย่างล้วนเป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางที่ช่วยให้เราเป็นตัวเองที่ดีกว่าเดิม และเมื่อเราใจแข็งแรง ความสุขและรอยยิ้มก็พร้อมจะกลับมาหาเราเสมอ
