ผมเป็นหนี้มาทั้งชีวิต...
ผมเป็นหนี้มาทั้งชีวิต...
ชีวิตที่ผ่านมา ผมอยู่กับความรู้สึกอ่อนแอ...
เหนื่อยล้า และไม่เคยเข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงเป็นแบบนั้น
จนกระทั่งผมได้เจอกับความจริง และเริ่มต้นออกเดิน
ทุกก้าวที่ผมย่ำลงบนถนนในวันนี้...
มันคือการทยอยจ่ายคืนหนี้ 4 ก้อนใหญ่ ที่ผมติดค้างมาทั้งชีวิต
ก้อนแรก... คือหนี้ลมหายใจ
ตลอดสี่สิบกว่าปีที่ผ่านมา ร่า งกายของผมขาดอากาศหายใจในตอนที่หลับ
ผมหยุดหายใจนับครั้งไม่ถ้วนในแต่ละคืน
เซลล์ สมอง และหัวใจ ต้องทนแบกรับภาวะที่ไร้ออกซิเจนมาอย่างยาวนาน
วันนี้... ผมจ่ายคืนหนี้ก้อนนี้ด้วยการใช้เครื่องช่วยหายใจในเวลานอน
และตื่นขึ้นมาสูดอากาศบริสุทธิ์ให้เต็มปอดในยามเช้าตรู่บนท้องถนน
ก้อนที่สอง... คือหนี้การฟื้นฟูร่างกาย
เมื่อผมไม่เคยได้หลับลึก ร่างกายก็ไม่เคยได้รับการซ่อมแซมอย่างแท้จริง
ความเหนื่อยล้าสะสมฝังรากลึกอยู่ในตัวผมมาตลอด
การที่ผมลุกขึ้นมาเดินระยะทางไกลๆ จนรู้สึกปวดเมื่อยหรือมีบาดแผล...
สำหรับผม มันไม่ใช่ความเจ็บปวด
แต่มันคือการชดใช้หนี้การซ่อมแซมร่างกายที่ถูกละเลยมานาน
ก้อนที่สาม... คือหนี้ความเชื่อมั่น
ด้วยสภาพร่างกายและเงื่อนไขของเลือ ดที่เป็นอยู่
ผมเคยเชื่อมาตลอดว่าตัวเองคือคนที่เกิดมาอ่อนแอ
ผมติดหนี้ความเชื่อมั่นในศักยภาพของตัวเอง
วันนี้... การเดินทะลุขีดจำกัดเดิมๆ ของตัวเองในทุกวัน
มันคือการพิสูจน์ให้ตัวผมเองเห็นว่า ผมทำได้
ผมกำลังทวงคืนความเชื่อมั่นที่หล่นหายไปกลับคืนมา
และก้อนสุดท้าย... คือหนี้เวลา
44 ปีที่ผมสูญเสียไปกับความรู้สึกไม่สมบูรณ์
มันคือเวลาที่ถูกขโมยไปจากชีวิต
การที่ผมตื่นตอนตีสามเพื่อลุกขึ้นมาเดิน...
ผมแค่กำลังทวงคืนเวลาเหล่านั้นกลับมา
ผมต้องการใช้ทุกวินาทีในวันนี้ให้คุ้มค่าที่สุด... เพื่อชดเชยสิ่งที่เสียไป
ทุกก้าวที่เดินไปข้างหน้า...
คือการปลดเปลื้องหนี้ที่ติดค้างอยู่
และผมจะยังคงเดินต่อไป...
เพื่อทวงคืนทุกสิ่งทุกอย่างที่ผมควรจะ มี กลับคืนมาให้ตัวเอง
จากประสบการณ์ตรงของผม การที่ต้องเผชิญกับภาวะหยุดหายใจขณะนอนหลับ (OSA) และผลกระทบต่อร่างกาย ทำให้ผมต้องหาวิธีช่วยหา "เครื่องช่วยหายใจ" มาช่วยฟื้นฟูสุขภาพในทุกคืน นอกจากนี้ การเดินระยะทางไกลถึง 500 กิโลเมตรใน 40 วัน เป็นเหมือนการบำบัดและก้าวข้ามขีดจำกัดที่เคยกดทับทั้งร่างกายและจิตใจ ผมอยากแชร์ว่าการออกกำลังกายแบบเดินช้าๆ เป็นประจำมีประโยชน์ต่อผู้ที่เคยรู้สึกว่าร่างกายทรุดโทรมหรือไม่มีแรงอย่างมาก เพราะมันช่วยกระตุ้นการฟื้นฟูเซลล์ที่เคยได้รับผลกระทบจากการขาดออกซิเจน และยังช่วยให้มีสมาธิในการทบทวนความเชื่อมั่นในตัวเองได้ดีขึ้น นอกจากนี้ ผมพบว่า การตั้งเป้าหมายเดินจริงจัง พร้อมบันทึกจำนวนก้าวและเวลา มีผลช่วยให้ผมรู้สึกมีแรงกระตุ้นและรู้สึกประสบความสำเร็จในแต่ละวัน แม้จะเริ่มจากระยะทางสั้นๆ ก็ตาม ค่อยๆ ทยอยสะสมไปทีละก้าว ก็เป็นการชำระหนี้ชีวิตอย่างแท้จริง สำหรับใครที่มีปัญหาสุขภาพหรือความเชื่อมั่นในตนเอง ผมขอแนะนำให้ลองใช้วิธีเดินนี้เป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการฟื้นฟู เพราะนอกจากช่วยเรื่องร่างกายแล้ว ยังช่วยให้เรามีเวลาทบทวนตัวเองและสร้างพลังใจใหม่ๆ ใช้ชีวิตทุกวันอย่างคุ้มค่า และทวงคืนเวลาและสุขภาพที่เคยสูญเสียไปด้วยใจที่เข้มแข็ง
