บางครั้งเราใช้คำว่า “เต็มใจ” กับสิ่งที่จริงๆ แล้วเรากลัวจะปฏิเสธ กลัวเขาเสียใจ กลัวดูเห็นแก่ตัว กลัวบรรยากาศเปลี่ยน กลัวเขาไม่รักเราเหมือนเดิม ไม่ได้หมายความว่าทุกครั้งที่ทำเพื่อคนอื่นคือการทอดทิ้งตัวเอง ความสัมพันธ์ที่ดีมีทั้งการให้ การยอม และการปรับตัว แต่ก่อนตอบตกลงครั้งต่อไป ลองให้

การให้อภัยตัวเองไม่ใช่การบอกว่า “ช่างมันเถอะ เราไม่ได้ทำอะไรผิด” บางครั้งเราอาจทำผิดจริง เลือกไม่ดีจริง หรือทำให้ใครบางคนเจ็บจริง การอยู่ข้างตัวเองจึงไม่ใช่การปฏิเสธความรับผิดชอบ แต่คือการกล้ามองสิ่งที่เกิดขึ้น ขอโทษถ้าควรขอโทษ แก้ไขในส่วนที่ยังแก้ได้ และเรียนรู้จากมัน โดยไม่ตัดสินว่า ควา

เวลาคิดถึงใครหลังจากความสัมพันธ์จบลง เรามักตีความทันทีว่า “หรือจริงๆ เรายังอยากกลับไป?” แต่ความคิดถึงซับซ้อนกว่านั้น เราอาจคิดถึงร้านเดิม เพลงเดิม กิจวัตรเดิม ความรู้สึกที่เคยมีใครให้เล่าเรื่องตอนจบวัน หรือแม้แต่ตัวเราในช่วงเวลานั้น การยอมรับว่าเรื่องหนึ่งเคยมีความหมาย ไม่ได้บังคั

เราอาจเขียนสิ่งที่อยากได้ลงในสมุด ตั้ง intention ทำ vision board หรือเชื่อใน manifestation ได้ แต่หลังจากนั้นยังมีคำถามสำคัญอีกข้อ วันนี้เราใช้ชีวิตสอดคล้องกับสิ่งที่บอกว่าต้องการแค่ไหน? ถ้าอยากมีความสัมพันธ์ที่เคารพกัน เราเคารพ Boundary ของตัวเองหรือยัง ถ้าอยากมีชีวิตที่สงบ เรากำล

เราใช้เวลามากมายสร้างชีวิตที่อยากมี ความรัก งาน ความสำเร็จ ความมั่นคง การยอมรับ แต่บางครั้งก็คุ้มที่จะหยุดถามว่า สิ่งที่เราได้มา กำลังขอให้เราเสียอะไรไปบ้าง? เพราะบางอย่างอาจดูเหมือน “ชีวิตที่ดี” จากข้างนอก แต่ข้างในเราต้องเงียบ ต้องฝืน ต้องเล็กลง หรือหายไปจากตัวเองทีละนิดเพื่อรักษ

บางครั้งเราอยากได้สัญญาณ เพราะการมีใครหรืออะไรสักอย่างบอกคำตอบให้ รู้สึกง่ายกว่าการตัดสินใจเอง แต่การตื่นรู้ไม่จำเป็นต้องเป็นเสียงลึกลับ บางทีมันคือการสังเกตตัวเองอย่างตรงไปตรงมา อยู่กับคนนี้แล้วเราเป็นตัวเองได้ไหม ทำสิ่งนี้แล้วข้างในเราสงบขึ้นหรือหนักขึ้น สิ่งที่กำลังเลือกสอดคล้องกับชีว

เราอาจเก่งเรื่องการเป็นพื้นที่ปลอดภัยให้คนอื่น แต่ไม่ค่อยได้ถามว่า ตัวเราเองรู้สึกปลอดภัยเวลาอยู่กับเราหรือเปล่า Self-love อาจไม่ได้เริ่มจากการรู้สึกรักตัวเองมากๆ แต่อาจเริ่มจากเรื่องเล็กกว่านั้น พูดกับตัวเองเบาลงเวลาพลาด ยอมรับความรู้สึกโดยไม่รีบตัดสิน และไม่ทิ้งตัวเองในวันที่เราไม่ได้เป็นอย