เรื่อง พิชิตธรณินทร์ | ป๋อจ้าน
บูพรา: มึงรอนี่แหละเกี๊ยว อย่าซน เดินไปไหนมั่วซั่วเดี๋ยวหน้ามืดตกท่อไปกูขี้เกียจงม
ณินทร์: เออ...เร็วๆ นะมึง กูจะวูบ
ปึก!
ณินทร์: โอ๊ะ! ขอโทษครับ...
พระพาย: !!!
อีกฝ่ายรีบก้มหัวให้เขาซ้ำๆ ท่าทางลนลาน มือทั้งสองข้างยกขึ้นพนมไหว้ขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่ แต่แปลกที่เขาไม่ยอมเอ่ยปากพูดอะไรออกมาสักคำเดียว ธรณินทร์เลิกคิ้วขึ้ นด้วยความสงสัย สายตาคมกริบเริ่มสำรวจคนตรงหน้าโดยอัตโนมัติ
ณินทร์: ไม่เป็นไรครับ ผมเองก็เดินไม่ดูทาง
พระพาย: …..
เมื่อเห็นอีกฝ่ายยังคงทำท่าทางกังวลและขยับปากขมุบขมิบแต่ไร้เสียง ธรณินทร์จึงตัดสินใจยกมือขึ้นทำสัญลักษณ์สื่อสารแทนคำพูด
ณินทร์: “ขอโทษนะครับ คุณพูดไม่ได้เหรอครับ?” (ภาษามือ)
พระพาย: “ใช่ครับ ขอโทษจริงๆ นะครับที่ชนคุณ เจ็บตรงไหนไหม?” เขารีบสื่อสารรัวเร็วด้วยท่าทางสำนึกผิด
ณินทร์: ไม่เป็นไรครับ ผมเองก็ไม่ระวังเหมือนกัน อย่าคิดมากเลย
พระพาย: คุณเก่งภาษามือจังเลยครับ สื่อสารชัดเจนมาก
ณินทร์: ผมชอบไปหาเด็กๆ ที่มูลนิธิบ้านเด็กพิการซ้ำซ้อนน่ะครับ
ณินทร์: ไปบ่อยจนเริ่มจำได้ แล้วก็ศึกษาเพิ่มเอาไว้ใช้คุยกับพวกเขา
พระพาย: ต้องขอโทษจริงๆ นะครับ ผมรีบไปหน่อยจนไม่ได้มองทางเลย หวังว่าแผลที่มือคุณจะไม่สะเทือนนะครับ
ณินทร์: ไม่เป็นไรเลยครับ แผลนี้ได้มาตั้งนานแล้ว
ณินทร์: (เขาโกหกหน้าตายเพื่อให้อีกฝ่ายสบายใจ) คุณไม่ต้องกังวลนะ ผมสบายดีครับ
บูรพา: เฮ้ย! เกี๊ยว! ขึ้นรถ!
พระพาย: …..
ณินทร์: เออ...ไปแล้วๆ
ณินทร์: ผมต้องไปแล้วครับ โชคดีนะครับ
พระพาย: …..
.
.
.
.
ร.อ ธรณินทร์ เพิ่มเพื่อน
แชท💬
ณินทร์: คนที่ร้านคุณเยอะมากเลยครับ เสียงดังด้วย เราแชทคุยกันเอาแบบนี้ก็ได้ครับ สะดวกกว่าเนอะ
(ยื่นหน้าจอให้อีกฝ่ายดูพร้อมยิ้มให้)
พระพาย: (รีบเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนแล้วหยิบมือถือขึ้นมาพิมพ์ตอบอย่างรวดเร็ว)
พระพาย: บังเอิญจังเลยครับคุณ! ไม่คิดว่าจะเจอคุณที่นี่เลย
พระพาย: แผลที่นิ้วเป็นยังไงบ้างครับ? หายเจ็บหรือยัง?
ณินทร์: แผลผมโอเคขึ้นแล้วครับ
ณินทร์: ว่าแต่คุณชื ่อพระพายเหรอครับ?
พระพาย: ใช่ครับผมชื่อพระพายครับ ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็นทางการนะครับ ส่วนคุณ...?
ณินทร์: ผมชื่อณินทร์ครับ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับคุณพระพาย
พระพาย: (มองสำรวจเสื้อยืดค่ายทหารและท่าทางผึ่งผายของคนตรงหน้าก่อนจะพิมพ์ต่อ)
พระพาย: คุณณินทร์เป็นทหารม้าหรอครับ? เห็นใส่เสื้อค่ายแถวนี้
ณินทร์: ใช่ครับ พักอยู่บ้านพักข้าราชการในค่ายไม่ไกลจากที่นี่เท่าไหร่หรอกครับ เดินทางแปดเก้านาทีก็ถึงแล้ว
พระพาย: ดีจังครับ
.
.
.
.
พระพาย: เธอไม่อายคนอื่นบ้างเหรอครับ?
พระพาย: เธอเป็นถึงผู้กอง มีแต่คนนับหน้าถือตา พ่อเธอก็เป็นท่านนายพล
พระพาย: ถ้าลูกน้องเธอหรือเพื่อนๆ ทหารมาเห็นเข้า เขาจะเอาเธอไปพูดลับหลังนะ
ณินทร์: เราไม่อาย
ณินทร์: ไม่อายเลยสักนิด
.
.
.
.
ธราธีป(พ่อธรณินทร์) : ฉันรู้ว่านายพูดไม่ได้ แต่นานน่าจะฟังรู้เรื่องและอ่านออก
ธราธีป: เงินก้อนนี้มากพอที่จะให้นายตั้งตัวใหม่ได้สบายๆ แลกกับการที่นายต้องเลิกยุ่งกับณินทร์ซะ
ธราธีป: ณินทร์เป็นถึงร้อยเอก เป็นลูกชายคนเดียวของฉัน อนาคตของเขาต้องก้าวหน้าไปได้ไกลกว่านี้มาก
ธราธีป: เขาไม่ควรจะต้องมามีตำหนิ หรือมีคู่ชีวิตที่สื่อสารกับใครก็ไม่ได้ เป็นแค่พ่อค้าขายน้ำเต้าหู้ในตลาด
ธราธีป: มันไม่คู่ควรกับลูกชายฉันเลยสักนิด เธอเข้าใจที่ฉันพูดใช่ไหม?
ปัง!
ณินทร์: พ่อ!
ณินทร์: พระพายเขาไม่เคยทำอะไรผิด เขาเป็นคนดี พ่อไม่มีสิทธิ์มาดูถูกเขาด้วยเงินแค่นี้!
ธราธีป: ณินทร์กำลังหลงมันจนมืดบอด! มันพูดก็ไม่ได้ ฐานะก็แค่นั้น ลูกคิดว่าจะอยู่กับคนแบบนี้ไปได้ตลอดรอดฝั่งหรือไง!? อนาคตทหารของณินทร์หละ!
ณินทร์: อนาคตของผม ผมสร ้างเองได้ครับพ่อ
ณินทร์: แต่ถ้าพ่อจะบังคับให้ผมต้องเลือกระหว่างตำแหน่งหน้าที่การงาน กับผู้ชายคนนี้...
ณินทร์: ผมเลือกพระพายครับ! ต่อให้ต้องลาออกจากกองทัพไปช่วยเขาต้มน้ำเต้าหู้ขาย ผมก็จะเลือกเขา!
พระพาย: ….
ธราธีป: ….
ถ้าเสิร์ชคำว่า “ป๋อ จ้าน” แล้วเจอฟิค “พิชิตธรณินทร์” อยากชวนลองอ่านด้วยใจที่พร้อมจะโดนความละมุนเล่นงานตั้งแต่ต้นเรื่องเลยค่ะ จุดที่เราชอบมากคือโทนความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ เดินจาก “บังเอิญชนกัน” ไปสู่ “คุยกันรู้เรื่อง” แบบไม่ต้องพยายามให้หวือหวา แต่กลับน่าติดตามสุดๆ ซีนเปิดในร้านน้ำเต้าหู้คือดีมาก—พระพายเป็นเจ้าของร้านน้ำเต้าหู้ที่พิการทางการพูด (พูดไม่ได้) แต่สื่อสารได้ด้วยภาษามือ/การพิมพ์แชท แล้วธรณินทร์ที่เป็นทหาร (ร้อยเอก ลูกชายนายพล) ดันสื่อสารภาษามือได้เพราะเคยไปมูลนิธิบ้านเด็กพิการซ้ำซ้อนบ่อยๆ พอเขายกมือถามอีกฝ่ายด้วยภาษามือว่า “คุณพูดไม่ได้เหรอครับ?” คือเป็นรายละเอียดเล็กๆ ที่ทำให้คู่นี้ดูมีเหตุผลและอบอุ่นมาก อ่านแล้วรู้สึกเหมือนได้เห็นความใส่ใจจริงๆ ไม่ใช่แค่ใส่มาเพื่อให้ดูดราม่า อีกอย่างที่ทำให้ฟิคนี้น่าเอ็นดูคือ “แชท💬” หลังจากนั้นค่ะ ในร้านคนเยอะเสียงดัง เลยเปลี่ยนมาแชทคุยกันแทน มันทำให้บรรยากาศเหมือนความสัมพันธ์เริ่มแบบธรรมชาติสุดๆ แถมยังมีการถามไถ่เรื่อง “แผลที่นิ้ว” ด้วย ทำให้พระพายดูเป็นคนละเอียด อ่อนโยน แต่ก็ยังมีความเกรงใจแบบคนที่กลัวทำให้คนอื่นลำบาก ส่วนธรณินทร์ก็คือสายใจดี ตอบกลับนุ่มๆ ไม่ทำให้คนอ่านอึดอัด พอเข้าช่วงดราม่าครอบครัว เราว่าฟิคแตะประเด็นที่หลายคนอินได้เลย—ความต่างฐานะ/ภาพลักษณ์ โดยเฉพาะตอนพ่อธรณินทร์ (ท่านนายพล) ยื่นเงินให้พระพายเพื่อให้เลิกยุ่ง แล้วพูดจาดูถูกว่าเป็นแค่ “พ่อค้าขายน้ำเต้าหู้ในตลาด” และ “สื่อสารกับใครก็ไม่ได้” ตรงนี้อ่านแล้วจุก แต่สิ่งที่ทำให้เราอยากอ่านต่อคือธรณินทร์ยืนข้างพระพายแบบชัดมาก ประโยคที่ว่าเลือกได้ระหว่างตำแหน่งในกองทัพกับผู้ชายคนนี้ แล้วเขาเลือกพระพาย—มันเป็นฉากยืนยันความรู้สึกที่แรงแต่ไม่เว่อร์ ถ้าคุณกำลังหา “ฟิคป๋อจ้าน” ที่มีทั้งความละมุนในร้านน้ำเต้าหู้ (นึกภาพปาท่องโก๋ เครื่องดื่มใส่ถุง วางขายหน้าร้านแล้วหิวตาม) และมีดราม่าที่ทำให้ตัวละครเติบโต ฟิค “พิชิตธรณินทร์” ถือว่าเข้าทางมากค่ะ แนะนำให้อ่านแบบค่อยๆ ซึม โดยเฉพาะช่วงบทสนทนาภาษามือ/แชท เพราะมันทำให้ความสัมพันธ์ดูจริงและน่ารักขึ้นอีกเท่าตัว
อ่ยยย อยากอ่านเลยค่ะ มีลงที่ไหนมั้ยคะ