The Conquest of Tharin | I'm a fool
Bupra: You wait, dumplings. Don't be naughty. Walk anywhere. The face will fall into the pipe.
Nin: Yeah...Hurry up, you will.
The wad!
Nin: Oops! Excuse me...
Pie monk:!!!
The other hurried to bow down to him repeatedly. The gesture of the courtyard, both hands raised. Phnom Wai apologized for a great deal. But strangely, he refused to say a word. Thanin raised his eyebrows in doubt. His sharp eyes began to automatically explore the person in front of him.
Nat: It's okay. I can't walk.
Pie monk:.....
Seeing the other still gesturing anxious and moving his mouth, but voiceless, Tharin decided to raise his hand to make a communication symbol instead of a speech.
Nin: "Excuse me, can't you speak?" (Sign language)
Pie: "Yes, I'm really sorry to hit you. Is it hurt?" He quickly communicated with remorse.
It's okay. I'm not careful either. Don't worry.
Pie: You are very good at sign language. Communicate clearly.
Nin: I like to visit children at the Redundant Disabled Children's Home Foundation.
Nin: Go so often that you start to remember and study more and talk to them.
Pie: I'm really sorry. I went so quickly that I didn't look at you. I hope your hand wound didn't shake.
It's okay. It's been a long time.
(He lied to the other person's face to ease) Don't worry. I'm fine.
Burpa: Oi! Dumplings! Get in the car!
Pie monk:.....
Nin: Yeah...There you go.
Nin: I have to go. Good luck.
Pie monk:.....
.
.
.
.
Dr. Tharin added a friend.
Chat 💬
Nin: There are a lot of people in your shop. It's noisy. We can chat like this. It's more convenient.
(Give the screen to the other person and smile)
Pie Monk: (Hurry to wipe your hands against the apron and pick up your phone, type in a quick response)
Pie: What a coincidence, sir! I didn't think I'd see you here.
Pie: How's the finger wound? Has it healed?
Nin: My wound is okay.
Nin: But your name is Pi?
Pie: Yes, my name is Pie. Nice to meet you officially...?
Nin: My name is Nin. Nice to meet you, Mr. Pie.
Pie Monk: (Take a peek at the barracks T-shirt and the pompous posture of the person in front of it before continuing to print)
Pie: Are you a cavalryman? Seen wearing a camp shirt around here.
Yes, it's not far from here. It's eight or nine minutes from the camp.
Pie: That's good, sir.
.
.
.
.
Pie: Isn't she ashamed of others?
Pie: She's the captain. There's only one person who counts. Your father is the general.
Pie: If your men or your military friends see it, they'll put you behind their backs.
Nin: We're not shy.
Nin: Not a little shy.
.
.
.
.
I know you can't talk, but Nan should hear and read.
Tharathip: This money is enough to make you comfortable with a new one in exchange for you to leave Nintr alone.
Tharathip: Nintr is to the Lieutenant. To be my only son. His future must have progressed much further.
He shouldn't be blemished or have a partner who can't communicate with anyone, just a tofu dealer in the market.
Tharathip: It's not worthy of my son at all. Do you understand what I'm saying?
Bang!
Nin: Dad!
Nin: Pie, he's never done anything wrong. He's a good man. I don't have the right to insult him with that money!
Tharathip: Nintr is blind! He can't speak. As that's it, you think you can stay with this person all over the coast!? Nintr's military future!
Nin: My future. I can build it myself, Dad.
But if you're gonna force me to choose between my job title and this guy,..
Nin: I chose Pie! Even if I had to quit the army to help him boil tofu for sale, I would choose him!
Pie monk:....
Tharathip:....
ถ้าเสิร์ชคำว่า “ป๋อ จ้าน” แล้วเจอฟิค “พิชิตธรณินทร์” อยากชวนลองอ่านด้วยใจที่พร้อมจะโดนความละมุนเล่นงานตั้งแต่ต้นเรื่องเลยค่ะ จุดที่เราชอบมากคือโทนความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ เดินจาก “บังเอิญชนกัน” ไปสู่ “คุยกันรู้เรื่อง” แบบไม่ต้องพยายามให้หวือหวา แต่กลับน่าติดตามสุดๆ ซีนเปิดในร้านน้ำเต้าหู้คือดีมาก—พระพายเป็นเจ้าของร้านน้ำเต้าหู้ที่พิการทางการพูด (พูดไม่ได้) แต่สื่อสารได้ด้วยภาษามือ/การพิมพ์แชท แล้วธรณินทร์ที่เป็นทหาร (ร้อยเอก ลูกชายนายพล) ดันสื่อสารภาษามือได้เพราะเคยไปมูลนิธิบ้านเด็กพิการซ้ำซ้อนบ่อยๆ พอเขายกมือถามอีกฝ่ายด้วยภาษามือว่า “คุณพูดไม่ได้เหรอครับ?” คือเป็นรายละเอียดเล็กๆ ที่ทำให้คู่นี้ดูมีเหตุผลและอบอุ่นมาก อ่านแล้วรู้สึกเหมือนได้เห็นความใส่ใจจริงๆ ไม่ใช่แค่ใส่มาเพื่อให้ดูดราม่า อีกอย่างที่ทำให้ฟิคนี้น่าเอ็นดูคือ “แชท💬” หลังจากนั้นค่ะ ในร้านคนเยอะเสียงดัง เลยเปลี่ยนมาแชทคุยกันแทน มันทำให้บรรยากาศเหมือนความสัมพันธ์เริ่มแบบธรรมชาติสุดๆ แถมยังมีการถามไถ่เรื่อง “แผลที่นิ้ว” ด้วย ทำให้พระพายดูเป็นคนละเอียด อ่อนโยน แต่ก็ยังมีความเกรงใจแบบคนที่กลัวทำให้คนอื่นลำบาก ส่วนธรณินทร์ก็คือสายใจดี ตอบกลับนุ่มๆ ไม่ทำให้คนอ่านอึดอัด พอเข้าช่วงดราม่าครอบครัว เราว่าฟิคแตะประเด็นที่หลายคนอินได้เลย—ความต่างฐานะ/ภาพลักษณ์ โดยเฉพาะตอนพ่อธรณินทร์ (ท่านนายพล) ยื่นเงินให้พระพายเพื่อให้เลิกยุ่ง แล้วพูดจาดูถูกว่าเป็นแค่ “พ่อค้าขายน้ำเต้าหู้ในตลาด” และ “สื่อสารกับใครก็ไม่ได้” ตรงนี้อ่านแล้วจุก แต่สิ่งที่ทำให้เราอยากอ่านต่อคือธรณินทร์ยืนข้างพระพายแบบชัดมาก ประโยคที่ว่าเลือกได้ระหว่างตำแหน่งในกองทัพกับผู้ชายคนนี้ แล้วเขาเลือกพระพาย—มันเป็นฉากยืนยันความรู้สึกที่แรงแต่ไม่เว่อร์ ถ้าคุณกำลังหา “ฟิคป๋อจ้าน” ที่มีทั้งความละมุนในร้านน้ำเต้าหู้ (นึกภาพปาท่องโก๋ เครื่องดื่มใส่ถุง วางขายหน้าร้านแล้วหิวตาม) และมีดราม่าที่ทำให้ตัวละครเติบโต ฟิค “พิชิตธรณินทร์” ถือว่าเข้าทางมากค่ะ แนะนำให้อ่านแบบค่อยๆ ซึม โดยเฉพาะช่วงบทสนทนาภาษามือ/แชท เพราะมันทำให้ความสัมพันธ์ดูจริงและน่ารักขึ้นอีกเท่าตัว
