ในชีวิตประจำวัน ผมก็เริ่มรู้สึกว่าความจำของตัวเองเริ่มไม่เหมือนเดิมเหมือนตอนยังหนุ่มสาว หลายครั้งที่ผมออกจากบ้านแล้วลืมนึกไปเลยว่า มีคนรออยู่ที่บ้าน บางทีเดินเล่นตลาดหรือไปซื้อของก็ต้องคอยเตือนตัวเองเพราะกลัวลืม ไม่ใช่เพราะเรื่องใหญ่โตอะไร แต่เป็นความรู้สึกที่ทั้งขำและเศร้าปนกัน ผมเชื่อว่าหลายๆ คนก็เจอปัญหานี้เหมือนกัน เพราะอายุมากขึ้นเนื้อสมองก็ทำงานช้าลง หรืออาจจะมีหลายสิ่งรบกวนสมาธิ การใช้เทคนิคง่ายๆ อย่างเช่นการเขียนโน้ต วางของไว้ที่จำง่าย หรือใช้แอปเตือนความจำ ก็ช่วยได้มาก นอกจากนี้ ผมยังเข้าใจว่าการหยอกล้อกับตัวเองหรือมีมุกขันๆ แบบว่า "ลืมว่ามีผัวทุกครั้งที่ออกบ้าน" ก็เป็นวิธีหนึ่งที่ช่วยให้เราไม่เครียดกับภาวะนี้ การมีทัศนคติเชิงบวกและยอมรับความเปลี่ยนแปลงของร่างกายใจเป็นเรื่องสำคัญที่ทำให้เรายิ้มได้กับทุกปัญหาที่เกิดขึ้น สุดท้ายนี้ อยากฝากถึงคนที่กำลังเจอปัญหาหลงๆ ลืมๆ แบบนี้ อย่ากังวลจนเกินไป ให้ใจเย็นๆ หาเทคนิคที่เหมาะกับตัวเอง แล้วมองทุกเรื่องเป็นเรื่องปกติที่จะเกิดขึ้นกับทุกคนเมื่อเวลาผ่านไป เท่านี้ชีวิตก็สบายขึ้นและคุณจะยังสามารถใช้ชีวิตได้อย่างสนุกสนานและมีความสุขในทุกวันครับ