オリジナルタイトル: The Lonely,the Lost,and the Broken
#書評2025年8月22日の第1巻
私は本の中でどのカテゴリーを「I Call Him a Tie」と呼ぶべきかわかりませんが、私たちはそれを感情、感情、混濁、孤独に満ちた短編小説と呼んでいます。誰も知らない場合、それは本当にそのフィードを持っているため、日本の作家によって書かれたと思われますが、実際のところ、著者は日本とオーストリアのハーフです。
それは偶然出会った2人の不完全な人物の物語です。1人は「森ひき子」という20歳の男性で、何年も部屋に閉じこもっていました。もう1人はオフィスにいるはずの家族の長であるはずの中年男性ですが、彼らは公園で再会し、お互いの傷を癒す友情になります。
私が言ったように、そ れは非常に鬱陶しいものでした。晴れた雨はなく、曇った雰囲気だけで、本全体に雨が降っていました。まるで、罪悪感に満ちた二人の告白を読んでいるかのようでした。それは誰もが経験しなければならないことであり、同じ状況を経験したことがなくても共有しやすいと感じさせてくれます。
たとえそれが二人についてであっても、彼らの周りには、誰もが負わなければならないくびきのように、共通のすべてのキャラクターの苦しみを理解し認識することができるキャラクターのシーンがあります。
学校でのいじめ、社会人のプレッシャー、社会には違う人を支持する置くがないといった社会問題があります。
引用符がなく、この人が誰を話しているのか理解しなければならないので、読書に高い集中力が必要な本です。タイ語の翻訳者はとても上手です。言語はとても美しいです。
人生はこんなものだと友人が慰めてくれるようなものですが、無傷だからといって人生を捨ててはいけませんし、生きることは人生の傷を抱えて生きることです。出口に傷がある夜空Ocen Wong)内容は重いですが、それでも毎日日の出を見るために目を覚ます価値があると感じさせてくれます。
私は彼をネクタイと呼んでいます。
執筆:ミレナ・ミチコ・フラシャル
翻訳:シリヤコーン・プッカウス・マルクアート
メリーゴーラウンド出版
価格: 220バーツ/180ページ
♪彼は私をネクタイと呼んだ #良い本が教えてくれる #翻訳の本 #レモンに従って読む8
ブックマーク(s)
もう一度、彼に毛布を与えたかった。彼を少なくとも危害から守りたいという自然な願望があった。
私は香りの入り口に立って、「一番いいことは家に帰ることだ」と言いました。
それがおそらく私たちが出会った理由であり、同時に起こったことを変えることは不可能だと気づいたのです。
明日の朝、電車に乗ったら、今日話したことの意味は何ですか?
森の静けさは、実際には騒音に満ちています。
私が失ったのは、まっすぐ歩く能力だけでなく、見落としていた力でした。
私が言いたいのは、嘘をつき始めるとすぐに私たちは傷つくということです。
私たちが努力せずに与えるためではなく、効果のために働いたらどれだけ良いでしょうか?
彼女は後悔ではなく、人生の本質をより明確に見るために泣いた。
一緒に過ごす最初の朝はとても大切だとよく聞きます。それは誓いで、誰が最初に起きるか、誰がコーヒーを作るか、誰が朝食を作るか、京子はまだ 眠ることができると書かれています。。。 途中で何か食べに行ってください。その決断は私の呼吸を止めました。。。 彼女が私を愛していなくても、私は彼女を決して愛さないでしょう。
私たちは皆、束縛を持っていますが、それは私たちが無責任であることを意味するものではありません。自由がなければ、私たちは常に決定を下し、その決定と結果に責任を持たなければなりません。
笑いの中に笑い声しか聞こえない人は聴覚障害者です。
私があなたに教えることが一つだけあるとしたら、恥ずかしがらず、何であれ人であることを恥ずかしがらず、深く、優しい心で感じ、さらに深く、優しい心で感じ、自分自身で感じ、他の誰かのために感じ、そしてそれを手放すように言います。
硬い心は、二人の間で彼の頬の柔らかさを深く心から感じることを妨げています。
人々は一度生まれたと言いますが、なぜ私たちは何度も死ぬのでしょうか?
そして、いつになるかわからないけど、私たちは会って、私たち二人に十分な広さの同じスペースに座り、そして私たちは理解するでしょう、私たちは他のどこにも行ったことがないということを。
もっとご飯が欲しいですか?(短いですが、心からです。理由を読んでください)
เห็นหลายคนเสิร์ชคำว่า “สุดท้ายเธอไปกับเขา” แล้วคาดหวังว่าจะได้คำตอบชัดๆ ว่าตกลง “เธอ” เลือกใคร หรือจบแบบหักมุมไหม เราเลยอยากเล่ามุมที่ช่วยให้เข้าใจ “ฟีลของเรื่อง” (โดยไม่พาไปสปอยล์หนัก) และเผื่อใครกำลังตัดสินใจจะหยิบอ่าน “ผมเรียกเขาว่าเน็กไท (I Call Him Necktie)” เล่มนี้ สำหรับเรา คำว่า “สุดท้ายเธอไปกับเขา” เป็นประโยคที่แทงใจเพราะมันพาไปไกลกว่าพล็อตรักสามเส้า มันคือความรู้สึกของการ “ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง” และความจริงที่ว่า ต่อให้เราพยายามแค่ไหน บางคนก็เลือกเส้นทางอื่นอยู่ดี ซึ่งในเล่มนี้ บรรยากาศหม่นๆ แบบเมฆครึ้มเจียนฝนตกทำให้ธีมนี้ชัดมาก: คนเรามักติดอยู่กับความผิดพลาด ความรู้สึกผิด หรือความอับอาย จนเหมือนชีวิตหยุดนิ่ง แล้ววันหนึ่งมันก็เกิด “การจากไป” ในรูปแบบใดรูปแบบหนึ่ง—คนรักไปกับคนอื่น เพื่อนหายไป หรือแม้แต่ตัวเราเองที่ค่อยๆ ถอยออกจากโลก สิ่งที่เราชอบคือหนังสือไม่ได้พยายามสรุปชีวิตด้วยประโยคสวยๆ ว่าเดี๋ยวทุกอย่างจะดี แต่เลือกเล่าแบบซื่อๆ ว่า บางแผลมันไม่หายสนิทหรอก เราแค่ต้องหาทางอยู่ร่วมกับมันให้ได้ มิตรภาพของคนไม่สมบูรณ์แบบสองคนที่มาพบกัน (คนหนึ่งเหมือนขังตัวเองไว้ อีกคนเหมือนหลงอยู่ในบทบาทหัวหน้าครอบครัว) ทำให้เรารู้สึกว่า ต่อให้ “สุดท้ายเธอไปกับเขา” จริง คนที่ถูกทิ้งก็ยังมีสิทธิ์ค่อยๆ กอบกู้ตัวเองกลับมา ไม่ใช่ด้วยการลืมทุกอย่าง แต่ด้วยการยอมรับว่ามันเกิดขึ้นแล้ว ถ้าคุณมาที่คำค้นนี้เพราะอยากได้กำลังใจหลังอกหัก/โดนทิ้ง เราแนะนำให้ลองอ่านเล่มนี้แบบตั้งใจหน่อย เพราะสไตล์เขียนค่อนข้างท้าทาย (ไม่มีเครื่องหมายคำพูด ต้องค่อยๆ จับว่าใครพูด) แต่ข้อดีคือมันพาเรา “จม” เข้าไปอยู่กับความคิดตัวละครได้ลึกมาก และภาษาแปลไทยสวยจริง อ่านแล้วเหมือนมีคนมานั่งข้างๆ เงียบๆ มากกว่าจะมาปลอบแบบเสียงดัง ทริคส่วนตัวเวลาอ่านเล่มที่หนักแบบนี้ของเรา: 1) แบ่งอ่านเป็นตอนสั้นๆ วันละนิด แล้วจดประโยคที่โดนใจไว้ 1 ประโยค 2) อ่านแล้วให้เวลาตัวเองเงียบๆ สัก 5 นาที เหมือนปิดเล่มแล้วหายใจ 3) ถ้าประโยค “สุดท้ายเธอไปกับเขา” ทำให้เจ็บมาก ให้ลองถามตัวเองว่า “แล้วสุดท้ายฉันจะไปกับใคร” ซึ่งคำตอบที่เราอยากให้มีคือ “ไปกับตัวเอง” คือไม่ทิ้งตัวเองไว้ข้างหลัง ถ้าคุณชอบงานโทนเดียวกับนิยายกึ่งกวีอินดี้ ฟีลญี่ปุ่นๆ หรือชอบเล่มที่พูดถึงความเหงา ความหลงทาง การกลั่นแกล้งในโรงเรียน และแรงกดดันของคนวัยทำงานแบบไม่ปรุงแต่ง “ผมเรียกเขาว่าเน็กไท” เป็นเล่มที่อ่านจบแล้วเหมือนได้เพื่อนเงียบๆ สักคนมาบอกว่า ชีวิตมันบุบสลายได้ แต่เราไม่จำเป็นต้องโยนทิ้งทั้งชีวิต
