รีวิวหนังสือ สำหรับคนเหงา คนหลงทาง และคนแหลกสลาย

#รีวิวหนังสือ เล่มที่ 1 ของ ส.ค. / 22 ของปี 2568

ไม่รู้ว่าจะเรียกหรือให้ “ผมเรียกเขาว่าเน็กไท” อยู่ในหนังสือหมวดไหนดี แต่เราขอเรียกนวนิยายกึ่งกวีอินดี้ เพราะเป็นเรื่องสั้นๆ ที่อัดแน่นไปด้วยอารมณ์ ความรู้สึก ความขุ่นเทา ความเปลี่ยวเหงา ถ้าใครไม่รู้ก็จะคิดว่าเล่มนี้เขียนโดยนักเขียนญี่ปุ่น เพราะมันได้ฟีลนั้นจริงๆ แต่ fact คือผู้เขียนเป็นลูกครึ่งญี่ปุ่น-ออสเตรีย

เป็นเรื่องเล่าของคนไม่สมบูรณ์แบบสองคนที่มาพบกันอย่างบังเอิญ คนหนึ่งเป็นชายวัยยี่สิบเศษที่มีอาการ ”ฮิกิโกะโมริ“ ขังตัวเองในห้องมานานนับปี ส่วนอีกคนเป็นชายวัยกลางคน เป็นหัวหน้าครอบครัวที่ควรนั่งทำงานอยู่ในออฟฟิศ แต่ทั้งคู่กลับมาพบกันที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง จนกลายมาเป็นมิตรภาพที่เยียวยาบาดแผลให้กันและกัน

อย่างที่บอกไป มันดิ่งมาก หดหู่ ไม่มีภาพฝนซาฟ้าใสเลย มีแต่บรรยากาศเมฆครึ้มเจียนฝนตกตลอดเล่ม เหมือนเรากำลังอ่านคำสารภาพบาปของคนสองคน ที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและยึดติดกับมันจนตัวเองแหลกสลาย ซึ่งความรู้สึกนี้เป็นสิ่งที่ทุกคนต่างต้องเคยเจอ ทำให้เราสามารถรู้สึกร่วมได้ง่าย แม้ไม่เคยประสบในสถานการณ์เดียวกันก็ตาม

และถึงจะเป็นเรื่องของคนสองคน ก็ยังมีซีนของตัวละครรอบๆ พวกเขา ให้เราพอจะเข้าใจและรับรู้ถึงความทุกข์ใจของทุกตัวละครที่มีร่วมกัน เหมือนแอกที่ทุกคนต้องแบกไว้ ของใครของมัน

มีประเด็นทางสังคมอย่างการกลั่นแกล้งในโรงเรียน แรงกดดันของคนวัยทำงาน และการที่สังคมไม่มีที่ยืนให้สำหรับคนที่แตกต่าง

เป็นหนังสือที่ต้องใช้สมาธิในการอ่านสูง เพราะไม่มีเครื่องหมายคำพูด และต้องเข้าใจเอาว่าว่าอันนี้ใครพูด คนแปลไทยก็เก่งมาก ภาษาสวยมาก

อ่านจบ เหมือนได้เพื่อนปลอบใจเราว่า ชีวิตก็เป็นแบบนี้ แต่เราไม่ควรโยนทิ้งทั้งชีวิต เพียงเพราะมันบุบสลาย และการมีชีวิตอยู่ต่อไป คือการอยู่ร่วมกับบาดแผลในชีวิตให้ได้ (นึกถึง Night Sky With Exit Wounds ของ Ocen Wong) เนื้อหาหนักจริง แต่ก็ทำให้เรารู้สึกว่าชีวิตยังคงมีคุณค่ามากพอที่จะตื่นมามาดูพระอาทิตย์ขึ้นในทุกๆ วัน

ผมเรียกเขาว่าเน็กไท (I Call Him Necktie)

เขียน: Milena Michiko Flašar

แปล: สิริยากร พุกกะเวส มาร์ควอร์ท

สนพ. Merry-Go-Round Publishing

ราคา: 220 บาท / 180 หน้า

#เขาเรียกผมว่าเน็กไท #หนังสือดีบอกต่อ #หนังสือแปล #อ่านตามlemon8

My Bookmark(s)

เป็นอีกครั้งที่ผมอยากเอาผ้ามาห่มให้เขา เป็นความปรารถนาตามธรรมชาติที่จะปกป้องเขา อย่างน้อยก็จากอันตราย

ผมยืนอยู่ตรงทางเข้าบ้าน สู่กลิ่นหอมแล้วพูดว่า สิ่งที่ดีที่สุดของการทำงานคือการได้กลับมาบ้าน

นั่นอาจจะเป็นเหตุผลที่ทำให้เราพบกัน ทำให้เราได้รู้ไปพร้อมๆกันว่า มันเป็นไปไม่ได้ที่จะเปลี่ยนแปลงสิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว

ถ้าคุณกระโดดให้รถไฟทับพรุ่งนี้เช้า เรื่องที่ผมเล่าให้คุณฟังวันนี้จะมีประโยชน์อะไร

ความเงียบของป่านั้นแท้จริงแล้วเต็มไปด้วยสรรพเสียง

สิ่งที่ผมสูญเสียไปไม่ใช่แค่ความสามารถในการเดินเป็นเส้นตรง แต่เป็นกำลังวังชาที่เคยมองข้ามไป ผมตามตัวเองไม่ทัน

สิ่งที่ผมอยากจะบอกคือ การโกหกมันกลับมาทำร้ายเราทันทีที่เริ่มโกหก

จะดีแค่ไหนถ้าเป็นอย่างนั้น ถ้าเราทำงาน ไม่ใช่เพื่อผลของมัน แต่เพื่อเป็นการให้ โดยไม่ต้องใช้ความพยายาม

เธอไม่ได้ร้องไห้เพราะเสียใจ แต่เพื่อที่จะมองเห็นแก่นสารของชีวิตให้ชัดขึ้น

ผมได้ยินบ่อยๆว่าเช้าแรกที่อยู่ด้วยกันมีความหมายมาก มันคือคำมั่นสัญญา มันบอกว่าใครจะตื่นก่อน ใครจะเป็นคนชงกาแฟ ใครทำอาหารเช้า เคียวโกะจะยังนอนอยู่ก็ได้ หันหลังให้แล้วพูดเสียงอู้อี้ว่า...ไปซื้ออะไรกินระหว่างทางเถอะนะ การตัดสินใจนั้นทำให้ผมหยุดหายใจ...ผมจะไม่รักเธอน้อยลงเลยแม้เธอจะรักผมน้อยลงก็ตาม

เราล้วนมีพันธนาการ เราทุกคน แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเราปราศจากความรับผิดชอบ แม้จะไร้ซึ่งอิสรภาพ เราก็ยังต้องตัดสินใจอยู่ตลอดเวลา และต้องรับผิดชอบต่อการตัดสินใจและผลของมันด้วย

คนที่ได้ยินแค่การหัวเราะในเสียงหัวเราะคือคนหูหนวก

ถ้ามีอะไรเพียงอย่างเดียวที่ฉันจะสอน ฉันจะบอกเธอว่าอย่าอาย อย่าอายที่จะเป็นคนที่มีความรู้สึกไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตาม จงรู้สึกมันอย่างลึกซึ้งและด้วยหัวใจที่อ่อนโยน จงรู้สึกมันอย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้นไปอีก ด้วยหัวใจที่อ่อนโยนมากขึ้นไปอีก รู้สึกมันเพื่อตัวเธอเอง รู้สึกมันเพื่อคนอื่น แล้วจากนั้น จงปล่อยมันไป

จิตใจแข็งกระด้างกีดกันไม่ให้ผมรู้สึกถึงความนิ่มของแก้มเขาอย่างลึกซึ้งและจริงใจ ระหว่างเราสองคน เป็นผมเองนี่แหละที่หัวใจบกพร่อง

มีคนบอกว่าคนเราเกิดมาแค่ครั้งเดียว แล้วทำไมเราถึงตายครั้งแล้วครั้งเล่า

และบางที ที่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ เราจะได้พบและนั่งลงในพื้นที่เดียวกันที่ใหญ่พอสำหรับเราทั้งสองคน และตอนนั้นเราจะเข้าใจ เราไม่เคยไปอยู่ที่อื่นเลย

เอาข้าวอีกไหม (สั้น แต่กินใจสุด ไปหาอ่านว่าทำไม)