🕊️ เสียงเล็กๆ จากยายคนหนึ่งในสังคมไทย

เรื่องราวจากยายในบทความนี้สะท้อนถึงปัญหาที่เกิดขึ้นกับประชาชนกลุ่มเปราะบางโดยเฉพาะผู้สูงอายุที่ต้องเผชิญกับระบบที่ซับซ้อนในการเข้าถึงสิทธิ์ช่วยเหลือของภาครัฐ หนึ่งในปัญหาหลักคือกระบวนการยืนยันตัวตนซ้ำซ้อน ทั้งที่ประชาชนมีบัตรประชาชนอยู่แล้วแต่ยังต้องมีการยืนยันตัวผ่านช่องทางดิจิทัลซึ่งยากสำหรับผู้สูงอายุและคนไร้โทรศัพท์สมาร์ทโฟน ทั้งนี้ หลายโครงการช่วยเหลือของรัฐ เช่น บัตรสวัสดิการแห่งรัฐ หรือโครงการแจกเงินช่วยเหลือ มีข้อจำกัดด้านการเข้าถึงข้อมูลและเทคโนโลยี ทำให้หลายคนโดยเฉพาะผู้ที่ไม่มีโทรศัพท์หรืออินเทอร์เน็ตต้องเดินทางไกลไปถึงธนาคารเพื่อยืนยันสิทธิ์ บางรายต้องใช้เวลาหลายชั่วโมง ซึ่งส่งผลให้เกิดภาระและความรู้สึกถูกละเลย ภาพเหตุการณ์ที่เจ้าหน้าที่ยื่นโทรศัพท์ผ่านมาพร้อมกับคำว่า "โทรศัพท์ยายทำไม่ได้ค่ะ" นั้นเป็นเครื่องเตือนใจถึงความไม่พร้อมและความเหลื่อมล้ำทางเทคโนโลยีในสังคมไทย โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนสูงวัยที่ใช้โทรศัพท์แบบปุ่มกด และยังไม่มีความชำนาญในการใช้สมาร์ทโฟนหรืออินเทอร์เน็ต การออกแบบโครงการและระบบช่วยเหลือควรมุ่งเน้นทำให้กระบวนการ "ง่ายต่อประชาชน" โดยเฉพาะกลุ่มเปราะบาง ควรมีช่องทางการยืนยันสิทธิ์ที่หลากหลาย เช่น แบบออฟไลน์หรือผ่านเจ้าหน้าที่ชุมชนที่ใกล้บ้าน นอกจากนี้ รัฐควรเพิ่มการสนับสนุนให้ประชาชนเข้าถึงโทรศัพท์สมาร์ทโฟนหรือการเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตฟรีในพื้นที่ห่างไกล เพื่อยกระดับการใช้ชีวิตและสิทธิของทุกคนในสังคมอย่างเท่าเทียมกัน เรื่องนี้ไม่ใช่แค่เสียงเล็กๆ ของยายคนหนึ่ง แต่นั่นคือเสียงสะท้อนของผู้คนจำนวนมากที่อาจถูกลืมหรือไม่เห็นคุณค่าในระบบสวัสดิการของประเทศ การแก้ไขปัญหาเหล่านี้จะช่วยสร้างสังคมที่เป็นธรรมและมีมนุษยธรรมมากขึ้นสำหรับทุกคนในประเทศไทย