医師または民間医師
北東部のコミュニティで幽霊が巻きつかなければならないほどの評判を持つ医者、または民間医師。‼️
北東部には、多くの地域で「医者」というような多くの分類を持つ民間医師がいます。民間医師のほとんどは高齢の男性や女性、または病気の治療に精通した僧侶です。コミュニティの村人たちは、知恵の蓄積と仏教や魔法の長年の研究を通じて彼らを尊敬しています。
民間医師になることは容易ではなく、誰にとっても可能ではありません。なぜなら、病気の治療に熟達している人は、道徳的、倫理的、道徳的、思いやりのある人でなければならず、祖父、父、目、またはおそらくコミュニティの知人の相続などの系譜の先祖から癒しの知識を受け取らなければならないからです。
タイ文化百科事典、北東部 、第9巻は、民間医師の意味を与えており、社会の病気をコミュニティで治療する人であり、コミュニティのライフスタイル、環境、社会、文化に関連する知識と治療を持っています。それは、地球、水、風、火の4つの要素の眼の診断であるか、吹く、形を取るなどの迷信的な方法を使用して病気の治療であるかにかかわらず、治療に自信を持つためです。
そして重要なことは、医師と患者の関係はお互いを助け合うことに基づいているということです。民間医師は、医師や現代の医師よりも患者と友好的または社交的であり、民間医師の種類を8つのカテゴリーに分けています。
1.占い師や医者。
2.医師または高齢者。
3.医者が吸入したり、贈り物をする
4.ドクター・ダルマ
5.イラクサの医者
6.ドクター・ハクウッドまたはハーブ・ドクター
7.ドクターブローまたはドクターマントラ
8.モール、幽霊、空、そして人工の女性
この民間医師の分類では、彼らは異なる方法を持つ彼らの方法によって区別されます。
ダルマ博士(ダルマ神父、ハプサク神父)は、仏教の魔法と神秘主義を学び、道徳倫理を扱い、主に年配の男性または僧侶であり、他の子供たちに罪を犯さない、ココナッツの胎盤を食べない、ヘビを食べない、他人の残り物を食べないなどの規則(タブー)を厳密に守ることができ、村人が尊敬する人物であり、グール、未亡人、幽霊などのあらゆる種類の悪い幽霊を排除することができます。。。
東北社会は超自然的な信念を持つ別の社会であり、コミュニティの人々が幽霊によって呼び出される超自然的なものの行動によって病気になった場合、例えば幽霊に憑依されたり、体内に潜んだり、東北の幽霊に隠れたり、夜に幽霊に騙されたりする場合、幽霊によって犯された患者は聖水で治療を受けたり、腕の関節を縛ったり、または援助を受けたりして、幽霊の行動の害が癒されないようにします。
癒されると、癒しに来た人は「ポンカイ」に来て、5、8、1ダイムの銀、1枚のプラエワ布で教師の犠牲を捧げることになっていました。最高のポンカイはわずか24バーツであることがわかりました(『タイ文化百科事典』、北東部、第9巻)。
治癒した患者は唾を吐くために来なければなりません。そうでなければ、それは教師にとっての間違いです。医師や家族は様々な問題に苦しむことになります。ナナ、医師は治癒するために自分自身を唾を吐かなければなりません。そして、医師は教師に対してより高価なお金を要求することはできません。なぜなら、彼らは教師にも間違いを犯すからです。
レントの時、医者を崇拝するコミュニティの人々は、「治療」(アラタナ、自分自身を守るための聖なるもの)と家の医者を崇拝するために香の花を持ってきます。そして、法律の医者は腕の関節を縛り、聖水を水に注ぎ、子供たちに幸せになるように伝えます。
敬虔な人々は「キ ャンドルスタンド」と呼ばれています。北東部の人々は、生計を立てるか、遠くに家族がいるかにかかわらず、非常に重要です。レントに関しては、彼らは自分自身と家族を守る神聖なものの代表のような医者を尊敬するために家に帰らなければなりません。
したがって、医者は超自然的なものにさらされたコミュニティの人々を癒す人であることがわかります。彼らが幽霊にさらされたか、幽霊にだまされたかにかかわらずです。医者はしばしば聖水、腕の関節などで治療または治癒されます。治癒すると、彼は唾を吐くようになります。
医師である人々は、教師にとって間違っていると考えられるため、一定量以上の治療を請求しません。さらに、医師である人々は、医師の行動規範を持ち、患者からの希望なしに治療しなければなりません。
これは、地域の人々が村人の「賢者」を尊敬し、地域の人々の相互支援を尊重していることであり、それは過去から現在まで受け継がれてきた東北社会の美しい文化です。
หลายคนค้นหา “หมอธรรมคืออะไร” เพราะเคยได้ยินจากผู้ใหญ่ในบ้าน หรือเห็นภาพพิธีกรรมแล้วสงสัยว่าทำอะไรกันแน่ จากที่เคยฟังคนเฒ่าคนแก่เล่ากันในชุมชนอีสาน “หมอธรรม” มักถูกมองว่าเป็นหมอพื้นบ้านสายพิธีกรรมและคาถาอาคม (พุทธเวทย์ผสมความเชื่อท้องถิ่น) หน้าที่เด่นคือช่วย “แก้/ปัดเป่า” อาการเจ็บป่วยที่ชาวบ้านเชื่อว่าเกี่ยวกับสิ่งเหนือธรรมชาติ เช่น ถูกผีกระทำ ผีหลอก หรือเคราะห์ไม่ดี มากกว่าจะเป็นการรักษาแบบกินยาเหมือนหมอสมุนไพร สิ่งที่ทำให้คนศรัทธาคือภาพจำเรื่องความเคร่งครัดและความน่าเกรงขามของพิธี บางบ้านจะจัดมุมบูชา มีพระพุทธรูป เครื่องบูชา ดอกไม้ ธูปเทียน และหมอธรรมจะนั่งประกอบพิธีอย่างสำรวม บางคนมีรอยสักยันต์ตามแขนมือ ซึ่งชาวบ้านเชื่อว่าเป็น “ของ” หรือครูบาอาจารย์คุ้มครอง เวลาเข้าพิธีจึงยิ่งทำให้คนรู้สึกอุ่นใจและมั่นใจขึ้น ถ้าถามว่า “หมอธรรมรักษายังไง” วิธีที่คนพูดถึงบ่อยคือ รดน้ำมนต์/ประพรมน้ำมนต์, ผูกข้อต่อแขนเพื่อความเป็นสิริมงคลและกันภัย, ท่องคาถา เป่า หรือให้วัตถุมงคลติดตัว แนวคิดหลักคือทำให้คนป่วย “คลาย” ทั้งใจและกาย ลดความกลัว ลดความกังวล และเชื่อว่าปัดสิ่งไม่ดีออกไป ซึ่งในมุมคนในชุมชน ความสบายใจนี่แหละเป็นส่วนสำคัญของการฟื้นตัว อีกคำที่คนชอบค้นคู่กันคือ “ข้อคะลำ” (ข้อห้าม) เพราะเชื่อว่าเป็นหัวใจของการเป็นหมอธรรม ข้อคะลำเป็นเหมือนวินัยส่วนตัวและจรรยาบรรณ เช่น ต้องรักษาศีล มีเมตตา ไม่ประพฤติผิดในกาม ไม่กินของบางอย่าง หรือไม่กินอาหารบางประเภทในบางงาน ทั้งนี้รายละเอียดอาจต่างกันตามครูและสายวิชา แต่แก่นคือ “ต้องประพฤติดี” เพื่อให้วิชาคงอยู่และไม่ผิดครู ส่วน “ปงคาย” หลายคนเข้าใจว่าเป็นค่ารักษา แต่ในชุมชนมักอธิบายว่าเป็นการถวายเครื่องบูชาค่าครูหลังอาการดีขึ้น เป็นการแสดงความกตัญญูและปิดพิธีให้ครบตามธรรมเนียม จึงมักกำหนดของไหว้ไว้ชัดเจน ไม่เน้นเรียกแพง เพราะถ้ามองว่าเอาเปรียบคนเจ็บจะกลายเป็น “ผิดครู” และทำให้คนหมดศรัทธาได้ สุดท้ายอยากชวนมองแบบพอดีๆ ถ้าเป็นอาการเจ็บป่วยทางกายที่รุนแรงหรือฉุกเฉิน การไปโรงพยาบาลยังสำคัญที่สุด แต่ถ้าเป็นเรื่องความเชื่อ ความกลัว ฝันร้าย หรือความไม่สบายใจที่คนในบ้านผูกกับเรื่องผี การไปพบหมอธรรมในฐานะภูมิปัญญาท้องถิ่นก็เป็นพื้นที่ทางใจที่หลายคนพึ่งพาได้—ตราบใดที่ทำอย่างเคารพ ไม่งมงายเกินไป และไม่ทิ้งการรักษาทางการแพทย์เมื่อจำเป็น
