เมื่อได้อ่านคำสอนของพุทธทาสภิกขุแล้ว ทำให้ผมเริ่มเข้าใจอย่างลึกซึ้งว่าความโกรธไม่ได้เป็นเพียงแค่ความรู้สึกด้านลบที่เราพยายามจะหนีหรือปฏิเสธ แต่ความโกรธมีเสน่ห์ในตัวเอง ทำให้เราหลงใหลและติดใน "รสอร่อย" ของมัน เหมือนเหยื่อล่อที่ชักนำให้เราหลงเข้าไปสู่ความอารมณ์ที่ทำร้ายตัวเองและคนอื่น ประสบการณ์ส่วนตัวพบว่าเวลาที่โกรธจริงๆ แล้วรู้สึกเหมือนได้รับพลังหรือความรู้สึกที่รุนแรงชัดเจน ซึ่งบางครั้งทำให้เราตอบโต้หรือแสดงออกอย่างเกรี้ยวกราด ซึ่งในขณะนั้นอาจรู้สึกว่า "ดีใจ" ที่ได้ระบายความโกรธออกมา แต่เมื่อเวลาผ่านไป กลับรู้สึกเสียใจและรู้ว่าความโกรธนั้นได้ทำร้ายความสัมพันธ์และตัวเองอย่างไม่จำเป็น ในแง่คำว่าอัสสาทะที่บทความพูดถึง คือการรู้ว่าเสน่ห์ของความโกรธคือ "ความอร่อย" หรือความรู้สึกที่ทำให้ใจเราพึงพอใจชั่วขณะ แต่ถ้าเราหลงใหลในสิ่งนี้ ก็จะกลายเป็นนิสัยที่โกรธง่ายและโกรธเร็ว การตระหนักรู้ถึงเสน่ห์นี้ทำให้เราสามารถ "หลุดพ้น" จากกับดักนี้ได้ เพื่อแก้ไขนิสัยโกรธง่าย ผมลองนำวิธีการสังเกตและรู้ทันความโกรธ เริ่มตั้งแต่การหยุดชั่วคราวก่อนโกรธ ลองถามตัวเองว่าความโกรธนี้มาจากอะไร มีประโยชน์หรือเสียหายอย่างไร และพยายามปล่อยวางความรู้สึกนั้นโดยให้เวลาตัวเองเย็นลงก่อนจะตัดสินใจหรือแสดงออก การฝึกสมาธิและการทำจิตใจให้สงบนิ่งก็คือทางหนึ่งที่ช่วยลดเสน่ห์ของความโกรธลง เพราะเราจะสามารถแยกแยะและรู้ทันความรู้สึกมากขึ้น นอกจากนี้การเรียนรู้และเข้าใจธรรมชาติของอารมณ์ต่างๆ ทั้งดีและไม่ดี จะช่วยให้เราเป็นผู้มีปัญญาที่ไม่ตกหลุมพรางของอัสสาทะใด ๆ สุดท้าย ความโกรธเป็นธรรมชาติของมนุษย์ที่ไม่สามารถเลี่ยงได้ แต่เราสามารถเลือกที่จะไม่ตกเป็นทาสของมัน และไม่หลงเสน่ห์ความโกรธไปพร้อมกันกับอนาคตที่เราปรารถนาได้อย่างสงบสุขและอิสระขึ้น