ช่วงที่รู้สึกเหงาๆ เรามักจะหาอะไรสักอย่างมาช่วย “แก้เหงา” ของเราเนอะ สำหรับเรา เพลง “เท่าเดิม” ของลาบานูนเป็นหนึ่งในเพลงที่เปิดเมื่อไหร่ก็เหมือนโดนทักตรงๆ ว่า “เหงานะ ดูออก” แต่ก็ยังต้องไปต่อให้ได้ ความหมายโดยรวมของเพลงนี้ (ในมุมคนฟังธรรมดา) คือการยอมรับความจริงหลังความสัมพันธ์จบลง ว่าบางอย่างมันไม่กลับมาแล้ว ต่อให้พยายามแค่ไหน สุดท้ายสิ่งที่เหลือคือ “ตัวเรา” กับความทรงจำเดิมๆ เพลงไม่ได้บอกว่าไม่เจ็บนะ แต่บอกว่า “เจ็บก็เจ็บ แต่ฉันจะอยู่ได้” ซึ่งมันจริงมากในช่วงที่ใจพัง ท่อนที่เราชอบและคิดว่าเป็นแกนของเพลงคือ “ได้เดินบนทางที่ตรงใจ ก็ไปดีเถิดหนา” เรารู้สึกว่ามันคือการอวยพรแบบคนยังมีแผลอยู่ ไม่ได้สวยหรู แต่จริงใจ คือไม่ได้แปลว่าไม่รักแล้ว แค่รู้ว่าเขาเลือกทางที่เขาสบายใจ และเราคงรั้งไม่ได้ อีกท่อนที่ทำให้เงียบไปเลยคือ “อาจเจ็บอีกนาน แต่ว่าฉันคงไม่เป็นไร” อันนี้เหมือนบอกตัวเองซ้ำๆ เพื่อประคองใจ ไม่ได้หมายถึงโอเคทันที แต่เป็นการให้สัญญากับตัวเองว่า ต่อให้ต้องใช้เวลา เราก็จะผ่านมันได้ แล้วท่อน “เคยมีตัวคนเดียว ก็แค่มีเท่าเดิม / ก็แค่ไม่เหลือใคร” สำหรับเรามันคือการกลับไปอยู่ในจุดที่เคยอยู่ก่อนมีเขาเข้ามา บางคนฟังแล้วเศร้าเพราะเหมือนทุกอย่างที่สร้างมาด้วยกันหายไป แต่ในอีกมุม มันก็เป็นการเตือนว่า เราเคยอยู่คนเดียวได้มาก่อน และเราก็จะทำได้อีกครั้ง หลายคนอาจจะค้นหา “ลาบานูน เป็นตายร้ายดี” แล้วสงสัยว่าเพลงนี้สื่อถึงการพังลงไหม เราว่าคำตอบคือเพลงไม่ได้พาไปสุดทางแบบสิ้นหวัง แต่มันเป็นเพลงของ “การยอมรับ” มากกว่า คือยอมรับการจากลา ยอมรับความเหงา และยอมรับว่าชีวิตต้องเดินต่อ ถึงจะยังมีคืนที่คิดถึงอยู่ก็ตาม ถ้าอยากฟังเพลงนี้ให้ได้พลังมากขึ้น ลองฟังแล้วทำอะไรเล็กๆ ไปด้วย เช่นจัดห้อง ออกไปเดิน หรือเริ่ม “Build Set-Up” ชีวิตใหม่ของตัวเองทีละนิด (เหมือนในภาพคำว่า Build Set-Up ที่เราเห็นแล้วรู้สึกว่าเข้ากับอารมณ์เริ่มต้นใหม่มาก) เพราะบางทีเพลงเศร้าไม่ได้ทำให้เราจมเสมอไป แต่ทำให้เรายอมรับความจริง แล้วค่อยๆ กลับมารักตัวเองได้