เจ้าคุณฯสำเร็จอรหันต์
องค์หลวงปู่จันทา เล่าว่า ขึ้นวัดถ้ำกลองเพลปีแรก (พ.ศ.๒๕๐๑) มีมหาเปรียญ ๖ ประโยค เป็นเจ้าคุณฯ อีกด้วย อยู่อำเภอหนองบัวลำภู (สมัยนั้นยังเป็นอำเภอ อยู่ในจังหวัดอุดรธานี) คือ เจ้าคุณมหาไชฯ สมัยนั้นได้ ๔๗ พรรษา แก่กว่าองค์หลวงปู่หลุย องค์หลวงปู่ขาว ทีนี้เรียนจบแล้ว ถึงได้เป็นเจ้าคุณ
ก็ไม่ได้ปฏิบัติอะไร และสำ คัญว่าจบเพียงแค่นั้นในการเจริญธรรม
กาลต่อมา สมัยนั้นมีผีใหญ่ตัวหนึ่ง อยู่วัดมหาชัย (วัดธรรมยุต ในหนองบัวลำภู) นั่นแหละ มันก็ไปกำคอ (บีบคอ) กำเอวจะฆ่าทิ้งบวชมาถึง ๔๗ พรรษา ก็เป็นโมฆะในการบวช ไม่ได้รับผลอะไรสักอย่างในศาสนา บวชเรียนจบเปรียญ ๖ ก็ไม่มีความหมายเป็นโมฆะ (สูญเปล่า) เพราะไม่ได้เอาความรู้นั้นมาใช้ปฏิบัติ ได้แล้วก็อยู่อย่างนั้น
ผีมันกำคอแน่นเข้าๆ จนจะตาย ถ้าไม่ไปภาวนามันจะเอาให้ตาย จึงยอมไป ไปไหนเล่า? คิดดูก่อน ตกลงใจว่า ไปถ้ำกลองเพลไปมอบตัวให้หลวงปู่หลุย หลวงปู่ขาว สอนในด้านสมถวิปัสสนา เพราะรู้แต่ตำรา แต่การปฏิบัตินั้นทำอย่างไรไม่รู้นั่นแหละ หลวงปู่ขาว ก็เลยใช้ให้ (หลวงปู่จันทา) พาไปภาวนาที่ถ้ำผาผึ้ง ไม่มีกุฏิหรอก มีก็หลังน้อยๆ ค้างอยู่บนก้อนหิน ไม่มีใครอยู่
“ท่านอาจารย์...” ยกฐานะให้ (หลวงปู่จันท า) เป็นอาจารย์เลยนะ
“โอ้!... อย่าเพิ่งพูดถึงขั้นนั้น”
“ไม่... ผมพอใจแล้ว สอนผมเถอะว่า เดินภาวนา ยืนภาวนา นั่งภาวนา ทำอย่างไร แต่คืนนี้ผมไม่เดินดอก กลัวเสือและกลัวช้าง จะเอาแต่นั่ง”
“เออดี! ไม่เป็นไร เอาคืนยันรุ่งนะ”
แล้วก็บอกวิธีให้
“นั่งเข้าที่ เอาขาขวาทับขาซ้าย มือขวาทับมือซ้าย ทำกายให้ตรง ดำรงสติให้มั่นเฉพาะหน้า ปล่อยวางความอยากและอุปาทาน ปล่อยหมดเสียสิ้น ทำใจให้เหมือนดินและน้ำ หรือผ้าเช็ดเท้า หายเข้าใจเข้า พุท ออก โธ เท่านั้น อย่าส่งจิตไปอื่น นั่งคืนยังรุ่ง นั่นแหละ”
“เอ้า! คืนนี้จะไม่นอน” ท่านว่า
“ไม่นอน นั่นแหละดี ถ้าไปนอนแสดงว่าเป็นคนขี้เกียจขึ้คร้าน มาเลี้ยงกิเลส มันไม่เป็นไป”
ท่านเจ้าคุณฯ ก็เจริญกรรมฐานในคืนนั้น มีนกประเภทหนึ่ง นกเค้าไฟ มันมาร้องสอนนะ จะว่าสอนก็ใช่ มันร้องว่า “อ๊ด...อ๊ด...อ๊ด เถิด...” แหม! ถึงใจธรรมนี้มันถูกกับ ขันตี ตะโป ตะปัสสิโน ความอดทนเป็นตบแผดเผาซึ่งกิเลส
ท่านเร่งภาวนาอยู่อย่างนั้น จิตก็เลยรวมใหญ่ ลงถึงฐานอุปจารสมาธิ อันแน่นแฟ้น เสร็จแล้วท่านก็เดินวิปัสสนา ค้นคว้าในกายนี้ เกิด แก่ เจ็บ ตาย ถึงสภาพตาย ก็ตายพึ่บ! ท่านก็เพ่ง อึด พอง เปื่อย เน่า ขึ้น เห็นแจ่มแจ้ง ท่านก็ใช้ปัญญาวิจัยหาเหตุผล แล้วท่านก็ใช้ปัญญาถอนสังโยชน์ ๓ สักกายทิฏฐิ สีลัพพตปรามาส ขาดจากใจ ได้ บรรลุเอกพีซีภิกขุในคืนนั้น
ท่านเจ้าคุณ พระมหาไชฯ ได้เร่งความเพียรอย่างเอาจริง เพียงชั่วคืนเดียว ท่านก็บรรลุพระโสดาบัน เอกพิซีภิกขุ ทีนี้ ความหิวโหย อยากนอน ไม่มี กลัวเสือ กลัวช้าง ไม่มี นั่นแหละ จิตของท่านก็สว่างผ่องใส น้ำตาไหลคืนยังรุ่ง ท่านก็บอกว่า "ผมเพิ่งได้บวชวันนี้คืนนี้ ในศาสนาพุทธ บวชเป็นพระถึงพระพุทธ พระธรร ม พระสงฆ์ ในคืนนี้ เพราะจิตได้บรรลุธรรม ตัดสังโยชน์ ๓ ขาดออกจากใจ นั่นแหละ แต่ก่อนโน้น บวชก็เป็นโมฆะ ถึงได้เปรียญ ๖ ก็เป็นโมฆะ ๔๗ พรรษา ก็เป็นโมฆะ อะไรก็เป็นโมฆะทั้งนั้น ไม่ได้อะไร"
เมื่อมาภาวนาปฏิบัติ คืนเดียวเท่านั้น ตัดสังโยชน์ ๓ ขาดจากใจ ได้บรรลุ พระโสดาปัตติผล เอกพิซีภิกขุ ท่านบอกว่า รู้ด้วยตนเอง ปัจจัตตัง เห็นแจ้ง ท่านก็เลยปฏิญาณตนถึงพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ ไม่หวั่นไหวแล้ว "ข้าพเจ้าเป็นคนไม่ตายแล้ว" ท่านว่าอย่างนั้น
"สาธุ! อะโห พุทโธ ธัมโม สังโฆ ข้าพเจ้าเป็นคนประมาทแล้ว เรียนรู้แล้วก็ไม่ได้นำมาประพฤติปฏิบัติ เรียกว่า ประมาทพระพุทธเจ้า พระธรรม พระอริยสงฆ์เจ้า แล้วได้นึกประมาทหลวงปู่เสาร์ หลวงปู่มั่น หลวงปู่หลายๆ หลวงปู่
ที่ท่านเที่ยวธุดงค์ภาวนาอยู่ป่าเป็นวัตร
นั่นแหละเลยประมา ทว่า ไปนั่งหลับหูหลับตาอยู่ในป่าเขา ลำเนาไพร นั้น หาว่า อวดดี แล้วว่าจะได้ความรู้วิชาอะไร เราเรียนเราจึงได้ นั่นแหละ ได้นึกประมาทแล้ว"
ทีนี้ก็เลยได้สติ กลับตัวใหม่
"สาธุ! ครูบาอาจารย์ประพฤติกรรมฐานสมัยนี้ ตรงกับพุทธกาลโน้นแน่นอน ข้าพเจ้านึกประมาทแล้ว หลวงปู่เสาร์ หลวงปู่มั่น หรือหลวงปู่ใดก็ดี ขอครูบาอาจารย์ ท่านผู้ดีทั้งหลาย จงอโหสิกรรมนำเสียซึ่งโทษ ไม่ให้ข้าพเจ้าเป็นบาปเป็นกรรม
ข้าพเจ้าเพิ่งบวชเป็นพระในคืนนี้ ต่อแต่นี้ไป จะตั้งใจปฏิบัติบูชาคุณพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ ไปตลอดชีวิต จนวันตาย และคุณครูบาอาจารย์ผู้มาฟื้นฟูการปฏิบัติกรรมฐานในสมัยนี้ ท่านพระอาจารย์สีทา (ชยเสโน) องค์แรก ท่านพระอาจารย์เสาร์ องค์ที่ ๒ พระอาจารย์มั่น องค์ที่ ๓ ล้วนแต่เป็นนักปราชญ์เอก เมืองอุบลฯ ที่มาฟื้นฟูการปฏิบัติกรรมฐาน และได้บรรลุผลเกิดขึ้น ทำให้โลกสะท้านหวั่นไหวนั่นแหละ ข้าพเจ้านึกประมาทแล้ว เพราะความไม่รู้ ทีนี้ได้มาปฏิบัติ คืนเดียว จิตได้บรรลุมรรคผล ขออโหสิ นำเสียซึ่งโทษ ขอขมาโทษ อย่าให้เป็นบาปเป็นกรรม จะได้ประพฤติปฏิบัติบูชาคุณของท่านผู้ดีทั้งหลาย ตลอดชีวิตไปจนวันตาย"
หลังจาก ท่านเจ้าคุณฯ กลับไปพักยังสำนักเดิมของท่านแล้ว ต่อมาในฤดูแล้งปีนั้น ท่านเจ้าคุณฯ ก็ป่วยหนัก เป็นโรคตับ ไต เป็นมะเร็ง ไปหาหมอ เขาบอกไม่ไหวแล้ว จะสิ้นลมโดยเร็จ ให้กลับบ้านสั่งให้หลวงปู่ขาวไปเตรียมทาง บอกทางให้
หลวงปู่ขาว ก็ไป "ตั้งใจดีๆ นะ อารมณ์อดีต อนาคต ปล่อยวางให้หมด เอาปัจจุบันธรรม พิจารณาทุกข์ ทุกลมหายใจเข้าออก เกิดก็ทุกข์ ตั้งอยู่ดับไป ก็ทุกข์ มีแต่ทุกข์ทั้งนั้นในโลกทั้ง ๓ นอกจากทุกข์ไปแล้วไม่มี นั่นแหละ มีสติ ปัญญา กำกับจิต ให้รู้ทุกข์อย่างนั้น มันจะได้เกิดเบื่อหน่ายภพชาติสังขาร เมื่อสิ้นลมนั้น จิตมันจะรื้อถอนเครื่องร้อยรัด อวิชชา ตัณหา สังโยชน์ ปัจจัย ให้หมดสิ้น ในขณะนั้น
นั่นแหละ พระอริยเจ้าทั้งหลายในครั้งพุทธกาลโน้น ท่านก็ได้สำเร็จอรหันต์ในขณะที่เจ็บไข้ได้ป่วยก็มาก ได้สำเร็จอรหันต์ในระยะที่จะสิ้นลมหายใจ ก็นับไม่ถ้วน"
หลวงปู่ขาว
ให้โอวาทบอกแนวทางแล้ว ท่านก็กลับวัด
คืนนั้น หลวงปู่ขาว ไม่นอนนะ ภาวนาเพ่งดู ช่วยอยู่ ท่านเจ้าคุณฯ ก็ต้ังใจภาวนา เมื่อจะสิ้นลม ปัญญาเกิดขึ้นเห็นพร้อมว่า
"เรามาอยู่กับกองทุกข์ ดับขันธ์ไปก็ทุกข์ ไปโลกหน้าก็ทุกข์ มาแต่ก่อนก็ทุกข์"
ท่าน ก็เลยปล่อยวางสังโยชน์ ปัจจัย ๑๐ หมดสิ้นกิเลสในระยะนั้น พอสิ้นกิเลสพึ่บ... ก็รู้แจ้งว่า สิ้น พอดีก็สิ้นลม
นั่นแหละ ได้สำเร็จอรหันต์ ในคืนนั ้น
นี่แหละ หลวงปู่ขาวว่า "พวกเรียนปริยัติโดยมาก ทำให้อินทรีย์อ่อน บารมีอ่อน ศึกษาเล่าเรียนได้สำเร็จเปรียญ ๙ ก็ดี แล้วก็ไม่ปฏิบัติ บุญพาวาสนาส่งให้แล้ว ก็ไม่เอา นั่นแหละ ลาภ กับ ยศ เจ้าฟ้า เจ้าคุณ และวิชาความรู้นั้น ก็เปรียบเหมือน ศิลาทับหญ้า หญ้านั้นก็งอกเงยไม่ได้ มีแต่เหี่ยวแห้งเฉาตายเท่านั้น" อันนี้ ฉันใด พวกเรียนปริยัติ แต่ไม่ปฏิบัติ ก็ฉันนั้น ท่านว่า เป็นอย่างนั้นหมด!
โอวาทธรรมคำสอนพ่อแม่ครูอาจารย์
องค์หลวงปู่จันทา ถาวโร
วัดป่าเขาน้อย ตำบลวังทรายพูน อำเภอวังทรายพูน จังหวัดพิจิตร
🙏🙏🙏
#โอวาทธรรมคำสอนพ่อแม่ครูอาจารย์
#องค์หลวงปู่จันทา _ถาวโร
#วัดป่าเขาน้อย #ตำบลวังทรายพูน
#อำเภอวังทรายพูน #จังหวัดพิจิตร
Cr.Creator
