อยากให้ช่วยออกความเห็นหรืออะไรก็ได้หน่อยค่ะ มันสะสมมานานแล้ว เสียใจมากๆ

แม่เรามีน้องชายตอนเราใกล้เรียนจบค่ะ ตั้งแต่น้องอยู่อนุบาล1-3เราไปรับไปส่งน้องตลอด ตกดึกกลับจากโรงเรียนต้องต้องหาข้าว อาบน้ำ ส่งน้องนอนกว่าจะมีเวลาของตัวเอง ยิ่งเราเป็นคนโลกส่วนตัวสูงด้วยแล้ว

เวลาเกิดเรื่องอะไรเกี่ยวกับน้องเช่นเราลืมห่มผ้าให้หรือว่าน้องถีบผ้าห่มโดยที่เราไม่รู้ เราก็จะโดนแม่บ่นทุกครั้ง

จนบางทีเราหงุดหงิด เราก็พูดประมาณว่าแม่ทำเหมือนรักหนูไม่เท่าน้อง ก็โดนแม่ชี้หน้ามาว่าอย่ามาพูดแบบนี้ให้ได้ยิน เราก็ต้องเงียบ

ปัจจุบันเราเรียนจบแล้ว ทำอาชีพอิสระ ทำงานประจำก็ไม่ได้ เราขับรถส่งอาหารรายได้เช้าถึงเย็นก็400 ซึ่งถ้าทำงานทั้งวันทั้งคืนได้700 เราอยากทำงานกลางคืนด้วย จังหวัดเราค่อนข้างปลอดภัย กลายเป็นว่าเราต้องเลี้ยงน้องอีก เสาร์อาทิตย์ก็ทำงานไม่ได้ ต้องขอเงินเขากินข้าว

เราท้อใจ ไม่อยากมีปัญหากับแม่ เราเคยพูดตรงๆว่าน้องเป็นลูกแม่นะ ไม่ใช่ลูกหนู แม่ก็ไม่พอใจ เขาบอกว่าต้องช่วยกันกับพ่อเราผ่อนรถเดือนละ1,3000 และบอกว่าเราไม่รักน้อง เราก็เข้าใจแหละ แต่บางทีมันเหนื่อยจริงๆ อยากหาเงินด้วย แต่กลับมาบางทีเราแค่อยากจะกินอะไรง่ายๆแล้วนั่งเล่นมือถือก่อนนอนแบบสมัยก่อน ก็ทำไม่ได้ ต้องทำกับข้าวให้น้อง อาบน้ำให้ ไหนจะต้องทำงานบ้านอีก

กลายเป็นว่าตอนนี้เราเลยทำตัวขี้เกียจไปเลยจากที่ขยัน ในเมื่อทำงานทุกวันไม่ได้ บางวันเราก็หยุดไปดื้อๆ แต่ไม่เคยขอเงินเขาเลย เราก็กินของในบ้านไม่ก็ใช้เงินตัวเอง แต่ก็ชอบโดนแม่แซะว่าหาเรื่องไม่ได้ทำงาน ทั้งที่เราต้องทำทุกอย่างให้ ทั้งเลี้ยงน้อง ทำงานบ้าน

เมื่อวานเราก็ทำงานได้เงินเยอะแต่แลกมากับการต้องโดนฝน(หาที่จอดใส่เสื้อกันฝนไม่ทัน) เช้ามาปวดหัว น้ำมูกเขียว

แม่เราจะทำงานไหม เราบอกว่าอาจจะหยุด ปวดหัวมาก แม่เราก็ว่าหาเรื่องหยุดอีกละสิ่ เราก็ปวดหัวก็หุงดหงิดอยู่แบ้วเลยประชดไปว่างั้นหนูจะไปทำงานทั้งที่ปวดหัวนี่แหละ แม่ก็จะขึ้นบ้านมาตีเรา เราเลยหนีเข้าห้อง

แต่ก็เข้าใจแม่ว่า แต่น้องขึ้นป.1มาเราก็ไม่ได้เอาน้องไปส่งรร.ตอนเช้าแล้ว แต่นอนตื่นสายแล้วไปทำงาน แต่เราอยากจะทำแบบนี้มาหลายปีแล้ว เพราะที่ผ่านมาเราต้องเอาน้องไปส่งเองตลอด ต้องตื่น6โมงทุกวัน

เราไม่รู้จะทำยังไง ออกมาจากจุดนี้ก็ไม่ได้ มันจะเนรคุณไหม😢 บางทีก็คิดเล่นๆ เราคงต้องมีสามีก่อนละมั้ง แล้วแยกบ้านไป คงจะดีที่สุด😅