ไม่มีโอกาสได้ไปอยู่ในสตอรี่ใครหรอก​

การใช้ชีวิตในสวนอย่างเดียวนี้เหมือนเป็นการกลับสู่รากเหง้าของชีวิตที่แท้จริงนะครับ หลายครั้งที่เราอาจรู้สึกว่าไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของโลกโซเชียลอย่างที่คนอื่นๆ เป็น แต่ก็พบว่าการได้ใช้เวลาท่ามกลางธรรมชาติ ได้สัมผัสกับต้นไม้ ผลไม้ และเสียงนกร้องนั้น เป็นการเติมพลังและบำบัดความคิดที่ดีมาก สำหรับคนที่เป็นลูกชาวสวนหรือคนที่รักการทำสวนจริงๆ การไม่ได้ไปโผล่อยู่ในสตอรี่ของคนอื่นไม่ได้หมายความว่าเราไม่มีคุณค่า เพียงแต่เรากำลังอยู่ในวงชีวิตที่เรียบง่ายและมีคุณค่ามากกว่านั้นหลายเท่า ทุกๆ วันที่ได้ดูแลสวน ได้เก็บเกี่ยวผลผลิต หรือได้เห็นต้นไม้เติบโตคือรางวัลที่แท้จริง ผมเคยลองถ่ายรูปสวนตัวเองแล้วโพสต์ลงโซเชียล บางครั้งก็ไม่ได้รับความสนใจมากมาย แต่ก็ไม่มีปัญหา เพราะเป้าหมายไม่ใช่การดังในโซเชียล แต่เป็นการบันทึกความทรงจำและความสุขในแต่ละวัน นอกจากนี้ เข้าร่วมชุมชนของลูกชาวสวน เช่น #ลูกชาวสวน🤍 ก็ช่วยให้รู้สึกว่ามีคนที่เข้าใจและร่วมแบ่งปันประสบการณ์เดียวกัน ท้ายที่สุด การอยู่ในสวนทุกวันสอนให้เรารู้จักรอคอย เรียนรู้การเติบโตและการเปลี่ยนแปลงของธรรมชาติอย่างใจเย็น รวมถึงเติมเต็มความสุขในแบบที่ไม่ต้องการความเห็นจากโลกออนไลน์ เป็นความสุขที่อิงกับความจริงใจและความสัมพันธ์กับธรรมชาติอย่างแท้จริง