💜 パイは死んだ。🍄誰もが扱われた社会。 💥

ถ้าใครกำลังลังเลว่า “ปิตาย” คือหนังสือแนวไหน และควรอ่านยังไงให้ไม่จิตตกเกินไป ขอแชร์แบบคนอ่านคนหนึ่งที่หยิบ “WISH WE ALL DIE IN PEACE ปิตาย” เพราะชื่อสะดุดมาก แล้วก็โดนเนื้อหาตบหน้าเบา ๆ ว่าเรื่องที่เราเคยคิดว่า “ปกติ” มันไม่ควรปกติเลย สิ่งที่รู้สึกชัดหลังอ่านคือ หนังสือไม่ได้พาเราไปเจอความรุนแรงแบบใหญ่โตตลอดเวลา แต่มันชี้ให้เห็นความรุนแรงรายวัน (ทั้งทางกายและใจ) ที่ซ่อนอยู่ในคำพูด การแซว การคอมเมนต์ การตัดสินคนอื่นด้วยมาตรฐานเพศ และกรอบ “ผู้หญิงต้องเป็นแบบนี้ ผู้ชายต้องเป็นแบบนั้น” ซึ่งหลายครั้งคนพูดไม่ได้คิดว่ากำลังทำร้ายใคร แต่คนรับมันเจ็บจริง และเจ็บสะสม สำหรับคนที่ค้นหาว่า “ปิตาย หนังสือ” น่าอ่านไหม—ถ้าคุณชอบงานรวมเรื่องสั้นที่อ่านเป็นตอน ๆ ได้ แต่ยังมีธีมเดียวกันชัด ๆ เรื่องนี้ทำได้ดีมาก อ่านแล้วเหมือนโดนบังคับให้เงียบเพื่อฟังเสียงของคนที่ถูกทำให้เงียบมาทั้งชีวิต แล้วเราจะเริ่มตั้งคำถามกับสังคมรอบตัวมากขึ้น (รวมถึงตัวเราเองด้วย) อีกอย่างที่อยากแนะนำก่อนเริ่มอ่านคือให้ดู Trigger Warning (TW) ทุกครั้ง เพราะในเล่มมีประเด็นอ่อนไหว เช่น sexual harassment และประเด็นความรุนแรงทางสังคมบางรูปแบบ เราเองใช้วิธีอ่านตอนที่สภาพจิตใจโอเค และเว้นช่วงพักเป็นระยะ ๆ ไม่ฝืนอ่านรวดเดียว โดยเฉพาะวันที่รู้สึกเปราะบาง ถ้าอยากอ่านแบบได้ประโยชน์เพิ่ม ลองทำ “บันทึกหลังอ่าน” สั้น ๆ เหมือนสมุดโน้ตที่หลายคนทำ: จดประโยคที่สะเทือนใจ 1 ประโยค + จดเหตุการณ์ในชีวิตจริงที่มันเชื่อมโยง 1 อย่าง (เช่น วัฒนธรรมคอมเมนต์คุกคามทางเพศ การด่าผู้หญิงเวลาเปิดตัวแฟน หรือการคาดหวังให้เพศใดเพศหนึ่งต้องเป็นผู้นำ/ต้องยอม) วิธีนี้ทำให้หนังสือไม่ใช่แค่อ่านแล้วหดหู่ แต่กลายเป็นเครื่องมือให้เรามองโลกคมขึ้น สุดท้าย ถ้าถามว่า “ปิตาย wish we all die in peace” เหมาะกับใคร: เหมาะกับคนที่อยากอ่านงานที่กล้าพูดเรื่องปิตาธิปไตยแบบไม่ประนีประนอม และพร้อมยอมรับความอึดอัดเพื่อแลกกับการตระหนักรู้ แต่ถ้าช่วงนี้คุณเครียดมาก แนะนำให้มีเพื่อนอ่านคู่กัน หรือเลือกอ่านทีละน้อยแล้วค่อยกลับมาคุยกันทีหลัง จะช่วยประคองความรู้สึกได้ดีขึ้น