เวลาคือสิ่งที่เราทุกคนต้องเผชิญโดยไม่มีข้อยกเว้น ความน่าสะพรึงกลัวของเวลาไม่ได้มาจากสิ่งที่จับต้องได้ แต่เป็นการที่มันไม่หยุดนิ่งและไม่สนใจความต้องการของเราเลย เวลาไม่เคยให้โอกาสหรือยอมแพ้กับใคร มันเดินหน้าต่อไปโดยไม่มีคำพูดหรือการเจรจาใดๆ เมื่อผมเริ่มเข้าใจความจริงนี้ ความรู้สึกกลัวเวลาในวัยเด็กที่เคยกลัวผีเริ่มเปลี่ยนไป เพราะเวลาคือสิ่งที่แฟร์ที่สุด ทุกคนได้รับเวลาในแต่ละวันเท่ากัน ไม่มีใครได้รับมากหรือน้อยเกินไป สิ่งที่สร้างความต่างคือวิธีการที่แต่ละคนเลือกจะใช้เวลาเหล่านั้น ผมเคยคิดว่าถ้าผมเดินช้าเวลาจะหยุดหรือชะลอตัวลง แต่ความจริงแล้ว เวลายังคงเดินไปโดยที่ไม่สนใจความช้าเร็วของผม การเดินช้าหรือเร็วไม่ได้เปลี่ยนแปลงเวลาที่ผ่านไป แต่กลับทำให้ผมตระหนักถึงความสำคัญของการไม่หยุดเดินต่อไป ในฐานะคนหนึ่งที่เคยมีความกลัวเกี่ยวกับเวลา ผมอยากแนะนำให้ทุกคนลองมองเวลาในมุมมองที่เป็นมิตรขึ้น มองเวลาว่าเป็นแรงผลักดันให้เราได้ใช้ชีวิตอย่างเต็มที่ และเป็นเครื่องมือสอนเราถึงคุณค่าของความอดทนและการเดินหน้าต่อไปแม้ในวันที่เรารู้สึกเหนื่อยล้า โดยสรุป เวลาอาจเป็นสิ่งที่น่ากลัว แต่ถ้าเราใช้มันอย่างรู้คุณค่า มันจะกลายเป็นพันธมิตรที่ช่วยให้เราเติบโตและเข้าใจชีวิตได้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น