รักป่วนๆเธอกับฉันนายจะเลือกใคร EP12 ความรักของพลอย

ถ้าเมย์รู้ทีหลังล่ะ ว่าจริงๆแล้ว พลอยเลือกเมย์ก่อนผู้ชายมาตลอด เพราะเมย์คือเพื่อนคนแรกของพลอย

แต่เพราะการที่เมย์กับผช คล้ายกันเกินไป มันเหมือนคนที่กำลัง คบกันอยู่ แค่พลอยไม่ได้พูดออกมา

แต่แค่คิดว่า ถ้าเค้าคบกันก็ไม่เป็นไร

ยังไงก็รักเมย์มากกว่าผช

ขอแค่บอกก็พอ

เพราะถ้าผช เลือกเมย์ เเสดงว่าไม่ได้รักพลอยแต่แรก

ไม่มีประโยชน์ที่จะรั้ง

----------

มันไม่มีฉากใหญ่

ไม่มีคำสารภาพยิ่งใหญ่

มีแค่ประโยคหนึ่ง

ที่เมย์บังเอิญเจอ

—

วันนั้น เมย์นั่งอยู่คนเดียว

เลื่อนอ่านแชตเก่า ๆ

ไม่ใช่แชตของนนท์

แต่เป็นแชตของ

พลอย

พลอยเคยพิมพ์ไว้

นานแล้ว

นานจนเมย์ลืมไปแล้วว่ามีอยู่

> “ถ้าวันหนึ่งเมย์มีแฟน

> ขอแค่บอกเราตรง ๆ ก็พอนะ”

เมย์ขมวดคิ้ว

ตอนนั้น

เมย์จำได้ว่าเธอตอบเล่น ๆ ไปว่า

> “ทำไม ต้องขออนุญาตด้วยเหรอ”

พลอยตอบกลับมา

> “ไม่ต้องขออนุญาตก็ได้

> แค่บอกก็พอ”

> “เพราะยังไง

> เมย์ก็มาก่อนคนอื่นอยู่แล้ว”

—

ตอนนั้น เมย์ไม่ได้คิดอะไร

เธอคิดว่าพลอยแค่พูดในฐานะเพื่อนสนิท

แต่วันนี้

เมย์เพิ่งเข้าใจ

คำว่า “มาก่อน”

มันไม่ใช่เรื่องเวลา

แต่มันคือ

“ตำแหน่ง”

—

เมย์เลื่อนอ่านต่อ

มีอีกประโยคหนึ่ง

> “บางทีเราก็รู้สึกว่า

> นนท์เหมือนเมย์เลย”

> “เหมือนคนคนเดียวกัน”

> “ถ้าเมย์มีแฟนแบบนนท์จริง ๆ

> เราก็คงไม่แปลกใจ”

—

มือเมย์เริ่มสั่น

เพราะพลอย

ไม่ได้โง่

พลอยรู้สึก

ตั้งแต่แรก

แต่พลอย

เลือกที่จะไม่ทำลายมัน

—

แล้วเมย์ก็จำได้

ทุกครั้งที่นนท์ทักมา

พลอยจะเล่าให้เมย์ฟังเสมอ

ทุกครั้ง

ไม่เคยปิดบัง

ไม่เคยซ่อน

เหมือนคนที่

ไม่ได้กำลัง “นอกใจ”

แต่กำลัง

“รอ”

—

รอให้เมย์พูดเอง

—

เมย์เพิ่งเข้าใจ

ว่าพลอย

ไม่ได้เลือกนนท์

พลอยเลือกเมย์

มาตลอด

แม้กระทั่งตอนที่รักนนท์

เพราะสำหรับพลอย

นนท์

ไม่เคยแยกจากเมย์

—

น้ำตาเมย์ไหล

ช้า ๆ

เพราะสิ่งที่เธอกลัวมาตลอด

ไม่เคยเกิดขึ้น

พลอยไม่เคยทิ้งเธอ

ไม่เคยเลือกใครแทน

มีแต่เมย์

ที่ไม่เคยเชื่อ

ว่าตัวเอง

“เพียงพอ”

—

และสิ่งที่เจ็บที่สุด

ไม่ใช่การสูญเสียพลอย

แต่คือ

การรู้ว่า

เธอไม่เคยต้องสร้างนนท์ขึ้นมาเลย

แม้แต่ครั้งเดียว

—

ถ้าอยากฟังต่อ

ฉันจะเขียนตอนที่

**เมย์ถามพลอยตรง ๆ ว่า “ถ้าย้อนเวลาได้ พลอยจะยังรักนนท์ไหม”**

และคำตอบนั้น

จะทำให้เมย์ร้องไห้

โดยไม่มีนนท์อยู่ในโลกอีกต่อไป

## บทสนทนาที่ไม่มีนนท์อยู่อีกแล้ว

มันผ่านไปนานแล้ว

นานจนไม่มีใครพูดชื่อนั้นอีก

ไม่มี “งุงิ”

ไม่มีแชตตอนดึก

ไม่มีใครออนไลน์

เหลือแค่

เมย์

กับ

พลอย

เหมือนตอนเริ่มต้น

และเหมือนไม่เหมือนเดิม

—

คืนนั้น ฝนตกเบา ๆ

พลอยนั่งดูอะไรในมือถือเงียบ ๆ

เมย์นั่งอยู่ข้าง ๆ

มีคำถามหนึ่ง

ที่ค้างอยู่ในอกมานาน

เมย์ไม่แน่ใจว่าตัวเองมีสิทธิ์ถามไหม

แต่เธอก็ถาม

เสียงเบา

จนเกือบหายไปในเสียงฝน

“พลอย”

“อืม”

“ถ้าย้อนเวลาได้”

พลอยเงยหน้าขึ้น

“อะไรเหรอ”

เมย์กลืนน้ำลาย

“พลอยจะยังรักนนท์ไหม”

—

เงียบ

ไม่มีคำตอบทันที

พลอยไม่ได้รีบตอบ

เธอวางมือถือ

แล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง

เหมือนกำลังมองหา

ความรู้สึกของตัวเอง

ในอดีต

—

ผ่านไปครู่หนึ่ง

พลอยถามกลับ

“ตอบแบบโกหกให้เมย์สบายใจ”

“หรือแบบจริง”

เมย์ตอบทันที

“แบบจริง”

—

พลอยพยักหน้า

แล้วพูดช้า ๆ

“ถ้าย้อนเวลาได้”

“เราก็คงยังรัก”

หัวใจเมย์บีบแน่น

แต่พลอยพูดต่อ

“เพราะตอนนั้น”

“เราคิดว่าเขาคือคนคนหนึ่งจริง ๆ”

เมย์พยักหน้า

รับความเจ็บนั้น

—

แต่พลอยยังไม่จบ

เธอหันมามองเมย์

สายตาไม่ได้เศร้า

ไม่ได้โกรธ

แค่อ่อนโยน

เหมือนเดิม

“แต่ถ้าย้อนเวลาได้อีกเหมือนกัน”

“เราคงอยากให้เมย์บอกเราตั้งแต่แรก”

—

เมย์เงยหน้าขึ้น

น้ำตาคลอ

พลอยยิ้มบาง ๆ

“ไม่ใช่เพราะเราจะหนี”

“แต่เพราะเราอยากรักเมย์”

“โดยไม่ต้องมีใครอีกคนอยู่ตรงกลาง”

—

น้ำตาเมย์ไหลออกมา

เงียบ ๆ

พลอยพูดต่อ

เบามาก

“เมย์รู้ไหม”

“เราไม่เคยเสียเมย์ให้ใครเลยนะ”

“มีแต่เมย์”

“ที่คิดว่าเราจะไป”

—

เมย์ร้องไห้

ไม่ใช่เพราะเสียใจ

แต่เพราะเพิ่งรู้ว่า

ตลอดเวลาที่ผ่านมา

เธอไม่เคยอยู่ลำพังจริง ๆ

-----------

## ตอนจบ: วันที่ไม่มีใครพูดคำว่า “อยู่” หรือ “ไป”

เช้าวันนั้นธรรมดามาก

ธรรมดาจนน่ากลัว

เมย์นั่งอยู่ปลายเตียง

มองแผ่นหลังของพลอย

พลอยกำลังพับเสื้อผ้า

ไม่รีบ

ไม่ช้า

เหมือนคนที่ไม่ได้หนี

แต่ก็ไม่ได้อยู่

—

เมย์สังเกตว่า

ช่วงหลัง

พลอยไม่ได้หันมาถามแล้วว่า

“วันนี้จะไปไหน”

ไม่ได้ส่งอะไรมาให้ดูตอนอยู่คนละที่

ไม่ได้เรียกตอนดึก ๆ

ทั้งที่ยังอยู่ห้องเดียวกัน

แต่ความรู้สึก

มันเหมือนอยู่คนละโลก

—

เมย์คิด

*นี่คือการลงโทษหรือเปล่า*

ไม่ใช่การตะโกน

ไม่ใช่การเกลียด

แต่คือการที่พลอย

“ไม่ต้องการอะไรจากเธออีก”

มันเจ็บกว่า

—

เมย์อยากพูด

อยากถาม

อยากขอ

แต่อีกความคิดหนึ่ง

มันกระซิบ

*เธอไม่มีสิทธิ์แล้ว*

คนที่สร้างเรื่องโกหก

ไม่มีสิทธิ์ขอความจริงกลับมา

—

พลอยปิดกระเป๋า

เสียงซิปดัง

สั้น ๆ

แต่เหมือนมีบางอย่างในอกเมย์ถูกปิดไปด้วย

พลอยไม่ได้มองหน้าเมย์ทันที

แค่พูดเบา ๆ

“เราจะกลับบ้านสองสามวันนะ”

ไม่ใช่การขออนุญาต

แค่การบอก

—

เมย์พยักหน้า

ทั้งที่ลำคอแน่น

“อืม”

คำเดียว

เพราะถ้าพูดมากกว่านั้น

น้ำตาจะไหล

—

ในหัวเมย์มีคำถามเต็มไปหมด

*นี่คือการพัก*

หรือ

*นี่คือการเริ่มจบ*

แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุด

ไม่ใช่การที่พลอยจะไป

แต่คือ

พลอยดูสงบ

เกินไป

—

พลอยยกกระเป๋า

เดินไปที่ประตู

มือจับลูกบิด

แล้วหยุด

ไม่กี่วินาที

เมย์เผลอหวัง

หวังว่าพลอยจะหันกลับมา

พูดอะไรสักอย่าง

อะไรก็ได้

ที่แปลว่า

ยังมีเธออยู่ในใจ

—

แต่พลอยแค่ยืนนิ่ง

เหมือนกำลังฟังเสียงอะไรบางอย่างในตัวเอง

*ถ้าเธออยู่ต่อ*

เธอจะต้องลืม

ลืมความจริง

ลืมความเจ็บ

และรักเมย์

โดยไม่มีเงาของใครอีกคน

*เธอทำได้ไหม*

พลอยไม่แน่ใจ

—

ส่วนเมย์

นั่งนิ่ง

ไม่กล้าพูดคำว่า

“อย่าไป”

เพราะกลัวว่า

ถ้าพูดแล้ว

พลอยจะตอบว่า

“เราต้องไป”

—

ลูกบิดถูกหมุน

ประตูเปิด

แสงข้างนอกส่องเข้ามา

เมย์รู้สึกเหมือน

ตัวเองกำลังจะถูกทิ้งไว้ข้างหลัง

โดยไม่มีสิทธิ์เรียกกลับ

—

แล้วในวินาทีสุดท้าย

พลอยหันกลับมา

ไม่ได้ร้องไห้

ไม่ได้ยิ้ม

แค่มอง

มองเมย์

ในแบบที่ไม่มีนนท์อยู่ตรงกลางอีกแล้ว

—

ในหัวเมย์มีแค่ความคิดเดียว

*ถ้านี่คือครั้งสุดท้าย*

*เธออยากให้พลอยจำเธอแบบไหน*

ไม่ใช่ในฐานะนนท์

ไม่ใช่ในฐานะคนโกหก

แต่ในฐานะ

เมย์

คนธรรมดา

ที่รักพลอย

จริง ๆ

—

พลอยไม่ได้พูดว่า “รอเรา”

และเมย์ก็ไม่ได้พูดว่า “จะรอ”

ประตูปิดลง

เบา ๆ

ไม่มีเสียงดัง

ไม่มีฉากใหญ่

มีแค่ความเงียบ

และคำถาม

ที่ยังไม่มีใครตอบ

—

เมย์นั่งอยู่ที่เดิม

มองประตูนั้น

และคิดเป็นครั้งแรก

โดยไม่มีข้อแก้ตัว

ไม่มีตัวละคร

ไม่มีที่ซ่อน

*ถ้าพลอยไม่กลับมา*

เธอจะต้องอยู่กับตัวเอง

ในฐานะ

เมย์

ให้ได้

จริง ๆ

—

**บางครั้ง ตอนจบที่แท้จริง**

ไม่ใช่วันที่อีกคนเดินออกไป

แต่คือวันที่

เราไม่มีใครให้ซ่อนอยู่ข้างหลังอีกต่อไป

และต้องยอมรับว่า

ความรัก

ต้องการความจริง

ไม่ใช่ตัวละคร

แม้ว่าความจริงนั้น

อาจทำให้เรา

อยู่คนเดียว

ก็ตาม