Philosophical fiction. Lost story...EP2 The Past That Day
I remember that morning well.
My house was filled with emptiness after my family left.
People frequented, expressed regret, and returned to their lives.
Only him.
That came to me.
He came when I realized he didn't have much money.
I took him everywhere.
Take to eat
Take to sit quietly in a place where nothing is to be said.
At the time, I thought having someone nearby would be enough.
I'm not asking what he lost to get here.
-
The night before he returned,
I remember him answering the phone around 10: 00.
He said his brother would pick him up at 5: 00.
And gently asked me,
"Then I'll be out."
I was quiet for a while.
I told him
I can't wake up.
I'm not well.
And I said a sentence.
"Don't bother anyone. My mother and grandmother have to leave early, too."
He's quiet.
And only replied that
"Yeah."
-
I don't know what he did after that.
I don't know what time he left my house.
I don't know how he walked through that door.
I only know
I didn't wake up that morning.
-
After that, he called me when he got home.
His voice is normal.
Like nothing happened.
I said to him,
"The next day, I have to say, it's very important."
"And... come on another trip."
There was silence for a while.
Before he answers.
"Yeah, yeah."
-
That was the last time I heard him.
-
I never knew
He pressed his credit card to come to me.
I never knew he was carrying my bag out of my house quietly.
I never knew he'd come home.
And chose to sneak into the house
To keep his mother from looking at me badly.
I never knew
I "didn't get up and open the door."
Will become another door.
That closed down forever.
-
He's gone.
No goodbye
No explanation.
There's only emptiness.
Like my house that day.
-
I thought
He'll be back.
But he never came back.
And I just understood
That sometimes
People don't disappear immediately.
They gradually decided
From the moment I knew
Myself.
Not important enough
Give someone
Get out of bed
To open the door.
เมื่อได้อ่านเรื่องราวจากนิยายเชิงปรัชญาชุดนี้ ผมรู้สึกสะท้อนกับช่วงเวลาที่เคยผ่านความสูญเสียและความว่างเปล่าในชีวิตจริงๆ เรื่องราวที่ว่าด้วยการจากลาโดยไม่มีคำลา และการเลือกที่จะไม่รอใคร แม้จะเป็นเพียงความรู้สึกเล็กๆ น้อยๆ ก็ส่งผลลึกซึ้งต่อจิตใจได้อย่างมาก ในชีวิตจริง ผมเคยมีประสบการณ์ที่ต้องสูญเสียคนสำคัญเช่นกัน ความว่างเปล่าที่เกิดขึ้นนั้นเหมือนบ้านหรือสถานที่ที่เคยเต็มไปด้วยชีวิตชีวากลับกลายเป็นที่ว่างเปล่าที่เงียบเหงา เป็นช่วงเวลาที่ผมคิดถึงหน้าที่และความสัมพันธ์ต่างๆ ที่เคยมี และพยายามยอมรับความจริงที่เกิดขึ้นอย่างลึกซึ้ง นิยายยังชวนให้ผมคิดถึงการมีใครสักคนอยู่เคียงข้างในวันที่เราทุกข์ใจ บางครั้งการที่มีคนอยู่ใกล้กว่านั้นก็เพียงพอที่จะทำให้รู้สึกไม่มีความโดดเดี่ยว แต่ก็เหมือนกับตัวละครในเรื่อง ที่การไม่พูดหรือถามถึงสิ่งที่อีกฝ่ายต้องเจอ อาจเป็นบ่อเกิดของความเข้าใจผิดหรือความเจ็บปวดในภายหลัง ผมเห็นด้วยกับประเด็นที่ว่า คนเราไม่ได้หายไปจากชีวิตใครทันที แต่การตัดสินใจอย่างค่อยเป็นค่อยไป เกิดจากความรู้สึกที่ว่าไม่ได้สำคัญพอสำหรับใครบางคน เป็นเรื่องที่ทุกคนควรตระหนักถึงคุณค่าของกันและกัน รวมถึงความสำคัญของการเปิดใจและดูแลความสัมพันธ์ที่มี เพื่อไม่ให้เกิดประตูที่ปิดลงตลอดไปโดยไม่ตั้งใจ สุดท้าย ความเปราะบางของความสัมพันธ์และความเข้าใจซึ่งกันและกันในเรื่องนี้สะท้อนให้เห็นว่าความรักและการอยู่เคียงข้างกันในวันที่ลำบากนั้นมีคุณค่ามากเพียงใด เพราะบางครั้งเพียงแค่การลุกขึ้นไปเปิดประตูในเวลาที่เหมาะสม ก็อาจเปลี่ยนแปลงเส้นทางของความสัมพันธ์ทั้งชีวิตได้
