จากประสบการณ์ส่วนตัว ผมเห็นว่าการแก้ไขรัฐธรรมนูญโดยไม่แก้ที่พื้นฐานคนและวัฒนธรรมการเมือง อาจไม่ตอบโจทย์การเปลี่ยนแปลงอย่างแท้จริงในสังคมไทย ความขัดแย้งทางการเมืองที่เกิดขึ้นเช่นปัญหากลุ่มสามกีบและการยุบพรรคประชาชน ล้วนสะท้อนปัญหาสันดานและจิตสำนึกที่ลึกซึ้งในกลุ่มนักการเมืองและผู้มีอำนาจ ผมคิดว่าการแก้ไขสันดานที่พูดถึงจึงหมายถึงการเปลี่ยนแปลงวิธีคิด วิธีทำงาน และจริยธรรมของผู้เกี่ยวข้องก่อน เพราะถ้ารูปแบบความคิดเดิมไม่เปลี่ยน รัฐธรรมนูญใหม่ก็มีโอกาสถูกบิดเบือนได้เหมือนเดิม โดยเฉพาะในสังคมที่ข่าวสารและการเมืองมีผลต่อความคิดเห็นอย่างลึกซึ้ง เช่นกรณีสรยุทธและชูวิทย์ที่เกิดความเปลี่ยนแปลงทางจุดยืน ก็สะท้อนให้เห็นว่าการเปลี่ยนแปลงในตัวบุคคลอาจมีผลต่อภาพรวมการเมืองด้วยเช่นกัน นอกจากนี้ยังต้องดูว่าการใช้แฮชแท็กและประเด็นอย่าง #ส้มเน่า #ยุบพรรคประชาชน เป็นด้วยความเข้าใจหรือถูกชักจูงจากข้อมูลที่บิดเบือนหรือไม่ การตั้งคำถามถึงความโปร่งใสและมุมมองที่แท้จริงจึงเป็นสิ่งสำคัญในการวิเคราะห์ประเด็นเหล่านี้ สรุปคือทุกการเปลี่ยนแปลงที่ดีต้องเริ่มจากการยอมรับและแก้ไขปัญหาที่ต้นตอของมันก่อน แล้วจึงตามด้วยการเปลี่ยนแปลงทางกฎหมายและรัฐธรรมนูญ เพื่อสร้างความยั่งยืนและเสถียรภาพทางการเมืองในระยะยาว