ปรียาวดี สมพร

อยาเกง จนไมมใคร กลาเขาใกล อยาหกเหม จนสงคมตองรงเกยจ อยาวางมาตรฐาน โดนคดจากมาตรฐานตวเอง อยาบาอำนาจ จนประสาทมดบอด อยาเปนคนใจแคบ จนหา ความจรงใจจากคนรอบขางไมได ความเกง มกนทกคน ในแตละบคคล แตจงใชตรรกะและความคด ทสะสมมา เรยนรดวยวา มนษยทกคน ไมไดเหมอนกนทกคน รอยพอพนธแม ยอมแตกตาง อวยวะ ทไดมาเทากน มตา 2ขาง มห2ขาง มปาก1อน เพราะฉะนนแลว พดใหนอย นอยในทนคอ พดในทลบหลงใหนอย