Maybe...We just need someone who asks us:

ความคิดถึงของเรามันมักมาแบบเงียบ ๆ ไม่ได้ดราม่า ไม่ได้ร้องไห้ตลอดเวลา แต่มันจะโผล่มาในจังหวะเล็ก ๆ เช่นตอนเห็นไฟโบเก้ตอนกลางคืน ตอนเพลงเดิมดังขึ้น หรือแม้แต่ตอนจะกินข้าวเย็นแล้วนึกขึ้นได้ว่า…เมื่อก่อนเคยมีคนถามตลอดว่า “มื้อแลงกินข้าวแล้วบ่?” พอโตขึ้นถึงเข้าใจว่า คำถามธรรมดาแบบนั้นมันไม่ธรรมดาเลย เพราะมันคือการ “มีอยู่จริง” ของใครอีกคนในชีวิตเรา เป็นการบอกกลาย ๆ ว่าเขายังนึกถึงเรา ยังอยากรู้ว่าเรากินข้าวไหม เหนื่อยไหม วันนี้เป็นยังไง ทั้งที่เขาไม่ได้ต้องทำอะไรให้เราเพิ่ม แค่ทักมาก็พอแล้ว เวลาเราคิดถึงใครสักคน บางครั้งเราไม่ได้อยากคุยยาว ๆ ด้วยซ้ำ แค่ได้อ่านข้อความสั้น ๆ ก็เหมือนหัวใจถูกวางลงเบา ๆ อย่างน้อยมันทำให้รู้ว่าเราไม่ได้อยู่คนเดียวในความรู้สึกนี้ แต่ความจริงที่เจ็บคือ “คนที่เราอยากให้ถาม” อาจไม่ใช่คนที่ยังอยู่ตรงนั้นแล้ว สิ่งที่เราลองทำเวลาความคิดถึงมันหนัก คือเปลี่ยนจากรอ…เป็นทำก่อน ถ้าคิดถึงใครแล้วพอจะทักได้ ฉันจะเริ่มด้วยประโยคง่าย ๆ เช่น “มื้อแลงกินข้าวแล้วบ่” หรือ “วันนี้เป็นจั่งได๋” เพราะมันไม่กดดัน ไม่ต้องอธิบายเยอะ แค่เปิดประตูให้ความสัมพันธ์ยังหายใจได้ แต่ถ้าทักไม่ได้จริง ๆ (เพราะเหตุผลอะไรก็ตาม) เราจะเขียนไว้แทน เช่นพิมพ์ในโน้ตว่าอยากบอกอะไร หรือเขียนข้อความสั้น ๆ เหมือนส่งให้เขา แล้วปล่อยให้มันจบตรงนั้น วิธีนี้ช่วยระบายความคิดถึงออกจากอก โดยไม่ทำร้ายตัวเองเพิ่ม สุดท้ายอยากบอกว่า ถ้าคุณกำลังคิดถึงใครอยู่…มันไม่ผิดเลยนะ ความคิดถึงคือหลักฐานว่าเราเคยผูกพัน เคยรัก เคยมีช่วงเวลาดี ๆ และบางทีสิ่งที่เราต้องการจริง ๆ อาจไม่ใช่คำตอบสวยหรู แค่มีใครสักคนถามด้วยความห่วงใยว่า “มื้อแลงกินข้าวแล้วบ่?” ก็พอแล้ว