หลายคนถามว่า “beelzebub คืออะไร” แบบที่ไม่ใช่แค่ชื่อปีศาจเท่ๆ ในตำนาน แต่เป็นสัญลักษณ์ของ “ความหิวที่ไม่มีวันอิ่ม” มากกว่า สำหรับฉัน Beelzebub ในธีมบาป 7 ประการ (บาปที่ 5: ความตะกละ / Gluttony) ไม่ได้หมายถึงการกินเยอะอย่างเดียว แต่มันคืออาการ “เติมอะไรเพิ่มก็ยังไม่พอ” ไม่ว่าจะเป็นอาหาร ของช้อป คอนเทนต์ในโซเชียล หรือแม้แต่ความสัมพันธ์ ถ้าลองสังเกตตัวเองดีๆ ความตะกละมักมาแบบเงียบๆ เช่น ทำงานเหนื่อยแล้วบอกตัวเองว่า “ขอหวานหน่อย” ทั้งที่ไม่ได้หิวจริง หรือกดสั่งของออนไลน์เพื่อให้รู้สึกว่าอย่างน้อยวันนี้เรายังได้รางวัลอะไรสักอย่าง ช่วงไหนเครียดๆ ฉันจะเผลอไถมือถือ ดูซีรีส์ยาวๆ แล้วพอปิดจอคือรู้สึกว่างกว่าเดิมอีก เหมือนกินไปเท่าไรก็ยังไม่อิ่มอยู่ดี วิธีเช็กว่าเรากำลังติด “Gluttony” แบบหิวใจหรือเปล่า ฉันใช้คำถามง่ายๆ 3 ข้อ: 1) ถ้าตอนนี้ไม่ได้กิน/ซื้อ/ไถ จะรู้สึกยังไง (หงุดหงิด ว่าง เหงา?) 2) หลังทำแล้ว “โล่งจริง” หรือ “โล่งแป๊บเดียวแล้วอยากเพิ่ม” 3) สิ่งที่ทำกำลังพาเราเข้าใกล้ชีวิตที่อยากเป็น หรือแค่ช่วยหนีความรู้สึกบางอย่าง ถ้าอยากลอง “คืนเปลื้องบาป” ในความหมายแบบดูแลใจ (ไม่ใช่การโทษตัวเอง) ฉันชอบทำเป็นพิธีเล็กๆ ก่อนนอน: วางมือถือ 10 นาที หายใจลึกๆ แล้วเขียนสั้นๆ ว่าวันนี้เราโหยหาอะไร—การพักผ่อน? การถูกเห็นคุณค่า? ความปลอดภัย? จากนั้นเลือกเติม 1 อย่างที่ไม่ใช่การเสพ เช่น อาบน้ำอุ่น จัดโต๊ะให้โล่ง เปิดเพลงเบาๆ ยืดตัว หรือทำสมาธิสั้นๆ ให้ร่างกายกลับมาอยู่กับปัจจุบัน อีกทริคที่ช่วยมากคือ “กฎหน่วง 10 นาที” โดยเฉพาะเวลาจะช็อปหรือสั่งอาหารทั้งที่ไม่หิว ตั้งเวลา 10 นาทีแล้วถามตัวเองว่า “ฉันกำลังหิวอะไรอยู่จริงๆ?” บางครั้งคำตอบคือ “ฉันแค่เหนื่อย” แล้วสิ่งที่ต้องการจริงๆ คือพัก ไม่ใช่เติม สุดท้าย ฉันชอบประโยคนี้มาก: “เจ้าคิดว่าข้าคือความตะกละ? ไม่เลย… ข้าคือความหิวที่ไม่มีวันอิ่ม” เพราะมันเตือนว่า ถ้าเราไม่ฟังหัวใจ ต่อให้เติมทั้งโลกก็ไม่พอ แต่ถ้าเรากลับมาเชื่อมต่อกับตัวเองได้ ความอิ่มแบบสงบๆ จะเริ่มเกิดขึ้นเอง