รีวิวหนังสือ กาหลมหรทึก
ผมยกให้เป็นสืบสวนสอบสวนไทยที่ดีที่สุด ณ ตอนนี้เลยครับ
กาหลมหรทึก
10 คะแนน หรือ ★ ★ ★ ★ ★
ในปี พ.ศ. 2486 ช่วงสงครามโลกครั้งสองกำลังครุกรุ่น พบศพเด็กสาวที่หายไปในบ้านของตัวเอง บนศพของเด็กสาวที่หน้าผาก มือและเท้าทั้งสองข้างถูกสักถ้อยคำแปลกประหลาดไว้ไม่รู้ว่าสื่อความหมายอะไรว่า “เหย้า เจ้า แพะ ทิ้ง พงส์" ทำให้สารวัตรหนุ่ม อย่าง ”เวทางค์“ ต้องมาสืบหาความจริงของคดีฆาตกรรมอันน่าสะเทือนขวัญครั้งนี้
เรื่องราวการสืบหาความจริงครั้งนี้จะเป็นอย่างไร รอยสักถ้อยคำบนตัวเหยื่อหมายถึงอะไร ฆาตกรจะเป็นใคร และมันทำแบบนั้นไปทำไม ก็คงต้องไปลองอ่านกันแล้วแหละครับ
พล็อต/เนื้อเรื่องดีมาก สนุกมาก การสืบสวนเข้มข้นมาก ลุ้น มัน ตัวคดีจะมีความสลับซับซ้อนขึ้นเรื่อย ๆ แต่ก็เข้าใจได้ไม่ยาก เซ็ทติ่งอยู่ที่เขตพระนคร,ธนบุรีช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 โคตรดี มีสเน่ห์มาก ชอบมาก
การดำเนินเรื่องไม่ได้รวดเร็วมาก จะค่อย ๆ สืบหาความจริง ไขปริศนาไปเรื่อย ๆ มีอะไรพีค ๆ มาเรื่อย ๆ มีการหักมุมเรื่อย ๆ ความจริงที่อ่านอยู่ตอนนี้ อาจจะหักไปเป็นอีกอย่างในการอ่านข้างหน้าก็ได้ ทำให้เนื้อเรื่องน่าติดตามมาก หยิบมาอ่านแล้วไม่อยากวางเ ลย
การเดาทางพอถึงจุดนึงมันเหมือนจะเดาได้นะ แต่เดาได้ไม่หมดหรอกและมันซับซ้อนขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้มีแต่อะไรพีค ๆ และก็ว้าวด้วย โดยเฉพาะวิธีการคัดเลือกเหยื่อของฆาตกร โคตรซับซ้อน โคตรไม่ธรรมดา
ส่วนการเดาตัวฆาตกรเดายากมาก ตอนเฉลยออกมาพีคมาก มันเกินคาดไปเยอะมาก เกินคาดจนผมไม่อยากเชื่อว่าเป็นคนนี้จริง ๆ ภูมิหลังฆาตกรก็อึ้ง โคตรประทับใจจุดนี้เลย เอาเป็นว่าตอนอ่านจบผมวนกลับไปอ่านตอนเฉลยตัวฆาตกรซ้ำอีกรอบ แต่ผมก็ยังสงสัยนะว่าทำไม่ฆาตกรต้องทำแบบนั้นเพื่อบรรลุวัตถุประสงค์บางอย่าง ทั้ง ๆ ที่ทำอย่างอื่นที่มันง่ายกว่านี้ก็ได้
ในตอนจบ ตอนที่เหมือนทุกอยากจะจบลงแล้ว แต่ยังเรื่องราวที่ต่อไปอีก ซึ่งก็พีคไม่แพ้กับตอนก่อนหน้าเลย ดีไปอีก
โดยรวมดีมาก สมคำล่ำลือ สมมงทุ กมงที่ได้มา ชอบมาก ประทับใจมาก เป็นอีกเล่มที่ได้ยินชื่อมานานแต่ก็ไม่คิดจะอ่าน จนกระทั่งได้อ่านศพหกเหียนแล้วชอบมาก ก็เลยซื้อมาอ่าน ดีใจมากที่ไม่ได้พลาดงานดี ๆ ไป อ่านจบผมรีบจัดนิราศมหรรณพมาดองรอเลยครับ
ผู้เขียน : ปราปต์
สำนักพิมพ์ : Prisn ปริซึม
หมวด : วรรณกรรมไทย
#นิยายสืบสวนสอบสวน #นิยายฆาตรกรรม #วรรณกรรมไทย #กาหลมหรทึก #ปราปต์
ก่อนอ่าน “กาหลมหรทึก” เราแนะนำให้ตั้งโหมดไว้เลยว่าเล่มนี้เป็นนิยายสืบสวน-ฆาตกรรมที่ “ค่อย ๆ เก็บหลักฐาน” มากกว่านิยายแอ็กชันไล่ล่า คือช่วงแรกจะปูบรรยากาศพระนคร–ธนบุรีในปี พ.ศ. 2486 ให้แน่นมาก (ช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2) แล้วค่อยพาเราเดินตามสารวัตรเวทางค์ไปทีละปม ใครที่ชอบงานสืบสวนแบบมีรายละเอียดและเหตุผลรองรับ น่าจะถูกจริตสุด ๆ หลายคนเสิร์ชว่า “กาหลมหรทึก หนังสือ” หรือ “กาหลมหรทึก นิยาย” แล้วลังเลว่าจะอ่านยากไหม สำหรับเราอ่านไม่ยากนะ ถึงคดีจะซับซ้อนขึ้นเรื่อย ๆ แต่ผู้เขียนคุมข้อมูลดี ทำให้ตามทันตลอด แถมมีจุดพีคแทรกเป็นระยะ ๆ เหมือนคนเขียนคอยโยนเงื่อนงำให้สงสัย แล้วพาเราไปติดกับดักการเดาของตัวเอง สิ่งที่ทำให้เล่มนี้เด่นมากคือ “คดีหลัก” ที่มีรอยสักคำประหลาดบนร่างเหยื่อ—“เหย้า เจ้า แพะ ทิ้ง พงส์” คำพวกนี้ทำหน้าที่เป็นทั้งปริศนาและกุญแจสำคัญ พออ่านไปเรื่อย ๆ จะรู้สึกว่าไม่ได้ใส่มาเท่ ๆ แต่ถูกออกแบบให้เชื่อมกับแรงจูงใจและวิธีเลือกเหยื่อแบบไม่ธรรมดา ใครชอบแนวฆาตกรวางแผนซับซ้อน น่าจะว้าวกับช่วงกลางถึงท้ายเล่ม คำถามที่เจอบ่อยอีกอย่างคือ “กาหลมหรทึก มีกี่ตอน” ถ้าหมายถึงจำนวนบท/ตอนในเล่ม อาจแตกต่างตามฉบับพิมพ์ เราเลยแนะนำวิธีง่าย ๆ คือดูสารบัญของฉบับที่ถืออยู่ (บางคนอ่านเป็นอีบุ๊กก็เช็กจากหน้าสารบัญได้เลย) แต่ถ้าหมายถึงความรู้สึกในการอ่าน เราว่าเล่มนี้แบ่งเป็นช่วง ๆ ชัดมาก: ช่วงปูคดี → ช่วงสืบสวนเข้มข้น → ช่วงเฉลยที่หักมุม → และยังมี “ท้ายเรื่อง” ที่เหมือนจะจบแล้วแต่ยังมีอะไรให้พีคอีก ทริคเล็ก ๆ ก่อนอ่านให้สนุกขึ้น: ลองจดชื่อผู้ต้องสงสัย/ความเชื่อมโยงไว้คร่าว ๆ (ไม่ต้องจริงจังมาก) เพราะรายละเอียดเยอะพอให้เราหลงทางได้ แล้วอย่ารีบอ่านข้ามฉากบรรยากาศ—เสน่ห์ของเรื่องคือความเป็นไทยยุคเก่าและความอึมครึมของเมืองช่วงสงคราม ซึ่งช่วยขับความน่ากลัวของคดีได้ดีมาก สุดท้าย ถ้าเจอฉบับ “ครบรอบ 10 ปี” ก็ถือว่าเป็นโอกาสดีเลยสำหรับคนอยากเก็บเล่มสวย ๆ ไว้อ่าน/สะสม ส่วนตัวอ่านจบแล้วเข้าใจเลยว่าทำไมคนถึงยกให้เป็นหนึ่งในนิยายสืบสวนไทยที่ควรลองสักครั้ง
ในบรรดาแนวสืบสวนของคุณปราปต์ เรายกให้เล่มนี้อ่านยากที่สุดอันดับ 1 เลย🥲 พวกกลโคลงต่าง ๆ อาจจะเกินสมองเราไปนิดด แต่สนุกนะพออ่านถึงเฉลย แต่ระหว่างทางคือตึ้บมาก คำศัพท์ยากเยอะและบรรยายเยอะมากสำหรับเรา