รีวิวหนังสือ พระอาทิตย์เที่ยงคืน
ผมไม่คิดว่าจะอ่านจบด้วยซ้ำ
白夜行 | พระอาทิตย์เที่ยงคืน
6 คะแนน หรือ ⭐️⭐️⭐️
เรื่องราวของ “คิริฮาระ เรียวจิ” ลูกชายเจ้าของโรงรับจำนำหรือ “คิริฮาระ โยสุเกะ” เหยื่อคดีฆาตกรรมในปี 1973 และเรื่องราวของ “นิชิโมโตะ ยูกิโฮะ” ลูกสาวของผู้ต้องสงสัย “ฟุมิโยะ” ที่ต่อมาจบชีวิตตัวเอง
เส้นทางชีวิตของทั้งสองคนไปคนละทาง เหมือนจะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันหรือมาบรรจบกันได้ แต่พออ่านถึงบทสุดท้ายแล้วจะรู้ว่า….
เรื่องราวของทั้งสองคนจะเป็นอย่างไร ทั้งสองเติบโตไปเป็นคนแบบไหน และเรื่องราวของทั้งสองจะมาบรรจบกันหรือไม่ ก็คงต้องไปลองอ่านกันแล้วแหละครับ
พล็อต/เนื้อเรื่องดี สนุกประมาณนึงหรืออาจจะไม่สนุกเลย ไม่ได้มีอะไรให้ลุ้นละทึก มีความซับซ้อนไม่มาก อ่านง่าย เข้าใจง่าย แต่อาจจะงงกับตัวละครนิดนึง เพราะไทม์ไลน์ในเรื่องมัน 19 ปี ตัวละครก็เลยเยอะมาก
การดำเนินเรื่องช้า น่าเบื่อมาก ผมต้องสลับไปอ่านเล่มอื่นเยอะมาก ทำให้ใช้เวลาถึง 10 วันกว่าจะจบ ความยาวมีส่วนแค่นิดเดียว แต่เนื้อเรื่องมันไม่น่าสนใจเลย มันเป็บแบบดูว่าตัวละครหลักสองตัวทำอะไร สิ่งที่สองคนนี้ทำก็เฉย ๆ ซึ่งมันมีความน่าสงสัยอยู่แหละว่าจะเชื่อมกันยังไง แต่ๆๆๆๆ ไม่มีการสลับไปพาร์ทสืบสวนเลย ทำให้น่าเบื่อมาก เนือยมาก อ่านยาว ๆ ยากมาก
การเดาทางยากประมาณนึง เดาไม่ได้เลยว่าสองคนนั้นจะเติบโตไปยังไง ทำอะไรบ้าง แต่สิ่งที่ทำก็ไม่ได้พีคมาก ไม่ว้าว ไม่จึ้ง โคตรจะเฉย ๆ ถ้าเป็นในยุคนั้นอาจจะไม่เฉยก็ได้นะ
ในช่วงก่อนจบ ตอนที่เฉลยทุกอย่าง น่าจะเป็นส่วนที่ดีที่สุดแล้วแหละ เพราะความจริงที่เฉลยออกมามันเกินคาดมาก พีคมาก ว้าวเลยแหละ แต่ด้วยบทผ่าน ๆ มามันน่าเบื่อมากก็เลยกลบไม่อยู่จริง ๆ
โดยรวมปานกลาง สนุกประมาณนึง แต่ความน่าเบื่อเยอะกว่า อ่านยาว ๆ ยาก ส่วนตัวแอบผิดหวังนิด ๆ คิดว่าจะเหมือนคืนมายา ซึ่งเล่มนั้นผมโคตรชอบ โคตรรัก
ผู้เขียน : ฮิงาชิโนะ เคโงะ
ผู้แปล : สุริยวรวุฒิ สิริวัฒน์กุล
สำนักพิมพ์ : Daifuku
หมว ด : วรรณกรรมแปล
#นิยายสืบสวนสอบสวน #นิยายฆาตรกรรม #พระอาทิตย์เที่ยงคืน #ฮิงาชิโนะเคโงะ #白夜行
เผื่อใครกำลังเสิร์ชหาข้อมูลก่อนซื้อ “พระอาทิตย์เที่ยงคืน (白夜行)” ของฮิงาชิโนะ เคโงะ เราว่าหนังสือเล่มนี้เหมาะกับคนที่ชอบ “นิยายสืบสวน-อาชญากรรมแบบค่อย ๆ คลี่” มากกว่าสายระทึกขวัญที่ต้องมีฉากสืบสวนสลับตลอดเวลา เพราะโทนมันจะเหมือนติดตามชีวิตตัวละครยาว ๆ แล้วค่อยพาไปเจอจุดเชื่อมในช่วงท้าย โครงเรื่องหลักจะพัวพันกับคดีในปี 1973 และลากยาวเป็นไทม์ไลน์ประมาณ 19 ปี ทำให้มีตัวละครเยอะตามช่วงเวลา อันนี้เป็นจุดที่หลายคน (รวมถึงเรา) อาจงงได้ในช่วงแรก ๆ วิธีที่ช่วยได้คือจดชื่อ “คิริฮาระ เรียวจิ” กับ “นิชิโมโตะ ยูกิโฮะ” ไว้เป็นแกน แล้วไล่ว่าแต่ละบทกำลังเล่าช่วงอายุ/เหตุการณ์ของใคร จะอ่านลื่นขึ้นมาก อีกอย่างที่อยากแชร์คือ “เล่ม 1–2” (บางชุดเป็นกล่องสีดำ) แยกเป็นสองเล่มเพราะความหนา ไม่ได้แปลว่าเนื้อเรื่องตัดเป็นสองภาคชัด ๆ ดังนั้นถ้าจะเริ่มอ่าน แนะนำเผื่อแรงและเวลาไว้หน่อย อ่านวันละนิดแบบสม่ำเสมอจะดีกว่าฝืนอ่านยาว ๆ เพราะจังหวะเรื่องค่อนข้างเนือยจริง ส่วนงานทำเล่มถือว่าน่าสะสมมาก ปกเล่ม 1 ที่เป็น “กรรไกร” กับเล่ม 2 ที่เป็น “เงาเด็กชายหญิงจับมือกัน” รวมถึงที่คั่นหนังสือลายเดียวกัน ทำให้ฟีลเหมือนเก็บของสะสมจากเรื่อง ถ้าถามว่า “สนุกไหม” สำหรับเรา ความสนุกจะไปกองอยู่ช่วงท้ายตอนที่เริ่มเฉลยความจริง ถ้าคุณชอบแนวอ่านไปแล้วค่อยร้องอ๋อทีเดียวตอนจบ มีสิทธิ์ชอบเล่มนี้ แต่ถ้าคาดหวังความลุ้นระทึกแบบมีตำรวจ/การสืบสวนเด่น ๆ ทุก ๆ ช่วง อาจรู้สึกเหมือนอ่านชีวิตคนสองคนที่ทำอะไรเงียบ ๆ ไปเรื่อย ๆ แล้วค่อยเฉลยทีเดียว ส่วนคำค้นที่บางคนเจออย่าง “ยูกิ19 vk” เราไม่แน่ใจว่าเป็นชื่อเพจ/ไฟล์/แหล่งแชร์นอกแพลตฟอร์มหรืออะไร แต่ถ้าตั้งใจอ่านเพื่อเสพงานเขียนและอรรถรส แนะนำอ่านฉบับแปลไทยถูกลิขสิทธิ์จะไหลลื่นกว่า และได้รายละเอียดเต็ม ๆ ปิดท้าย เผื่อหลงมาจากอีกคีย์เวิร์ด: “ป.กศ. ย่อมาจากอะไร” โดยทั่วไปมักใช้ย่อจาก “ประกาศนียบัตรบัณฑิต” (บางบริบทก็เจอในสายครู/การศึกษา) แต่ไม่ค่อยเกี่ยวกับเนื้อหาในนิยายเล่มนี้นะ สรุป: ถ้าคุณอยากลองฮิงาชิโนะ เคโงะในโทนหม่น ๆ ค่อยเป็นค่อยไป และยอมแลกความช้ากับตอนจบที่เฉลยแรง ๆ พระอาทิตย์เที่ยงคืนคือเล่มที่ควรลอง แต่ถ้าอยากได้ความ “สืบสวนจ๋า ๆ” อาจต้องปรับความคาดหวังก่อนเริ่มอ่าน
สำหรับเราๆ ชอบนะ ให้ 8.5 เพราะรู้ว่าเล่มนี้ไม่ใช่แนวสืบสวนจ๋า และมีความอยากรู้ว่าแต่ละคนจะมาเกี่ยวข้องกันยังไง ส่วนคืนมายาที่คุณชอบ อยู่ในกองดองเรามานานแระ งั้นลัดคิวมาอ่านเลยดีกว่า😂🤩