ถ้ามีเก้าอี้ที่พาคุณย้อนเวลากลับไปในอดีตได้ ⏳🪑 คุณจะยอมนั่งไหม?
แต่ขอเตือนไว้ก่อนนะว่ามันต้องแลกมากับความเจ็บปวดของมวลมนุษยชาติ
เรื่องราวเริ่มต้นที่ ‘แบร์รี ซัตตัน’ สายสืบคนหนึ่งที่ต้องไปช่วยเหลือผู้หญิงที่พยายามจะกระโดดลงมาจากตึกสูง เพราะว่าเธอเป็นหนึ่งในคนที่มี ‘ความทรงจำปลอม’ เอาง่ายๆก็เหมือน Mandela Effect ปรากฏการณ์ที่ผู้คนมีความทรงจำที่แตกต่างจากความเป็นจริง เช่น บางคนจำได้ ว่าหางของ Pikachu มีแถบสีดำที่ปลายหาง ทั้งๆที่จริงๆแล้วเป็นสีเหลืองล้วน (เราก็คิดว่ามีสีดำนะ)
แต่ความทรงจำที่บิดเบือนของตัวละครในเรื่องนี้มันร้ายแรงถึงขั้นที่บางคนจำได้ว่าสูญเสียคนสำคัญไป หรือแม้กระทั่งจำได้ว่าตัวเองตายไปแล้ว 🙀 พอความทรงจำมันทับซ้อนกัน สิ่งที่เกิดขึ้นคือ พวกเขาเริ่มจะแยกไม่ออกว่าอะไรคือความจริง และนำไปสู่จุดจบที่น่าเศร้า
แต่นั่นก็เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น… เพราะหนังสือเล่มนี้กำลังจะพาเราดำดิ่งลึกไปในเส้นทางที่ต่างออกไปโดยสิ้นเชิง
หนังสือเรื่องนี้จะเล่าสลับกันจากมุมมองของ 2 ตัวละคร โดยจะเล่าสลับระหว่างอดีต - ปัจจุบัน ซึ่งในพาร์ทอดีตนั้น ผู้เขียนจะพาเราไปรู้จักกับอีกหนึ่งตัวละคร นั่นคือ ‘เฮเลนา สมิท’ นักวิทยาศาสตร์ที่เป็นต้นเหตุของเรื่อง ราวทั้งหมด เธอต้องการสร้างเก้าอี้ที่จะช่วยรักษาโรคอัลไซเมอร์ของคุณแม่ 🪑 แต่เก้าอี้นั้นกลับส่งให้คนที่นั่งเดินทางไปยังอดีตซะอย่างนั้น เฮเลนาจึงต้องพยายามแก้ไขในสิ่งที่เธอทำพลาดไป
ทางด้านแบร์รี ซัตตันในปัจจุบัน ก็พยายามสืบหาความจริงเกี่ยวกับ ‘โรคความทรงจำปลอม’ จนพบว่าสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมด มาจากการก่อวินาศกรรมโดยใครบางคนที่ต้องการบิดเบือนกาลเวลาด้วยเก้าอี้ตัวหนึ่ง ทางเดียวที่จะหยุดหายนะครั้งนี้ได้ คือเขาต้องยอมนั่งเก้าอี้ตัวนั้นเพื่อย้อนกลับไปแก้ไขอดีต โดยที่เขาไม่รู้เลยว่า ทุกการขยับเขยื้อนในหน้าประวัติศาสตร์ จะส่งผลกระทบอันใหญ่หลวงที่อาจทำลายมวลมนุษยชาติไปตลอดกาล…
ชื่อเรื่อง : Recursion เวลาวินาศ
ผู้เขียน : Blake Crouch
ผู้แปล : ธิดา จงนิรามัยสถิต
สำนักพิมพ์ : น้ำพุ
จำนวนหน้า : 416
คือเราเป็น ADHD นะ ถึงแม้ว่าเราจะชอบอ่านหนังสือ 📚 แต่พอจบบทนึงก็มักหยิบโทรศัพท์มานั่งไถ feed 🤳 แต่มันไม่เกิดขึ้นกับหนังสือเล่มนี้!! คือเราอ่านรวดเดียว อ่านแบบไม่วาง (เว้นแต่ตอนอ่านไปเจอคำว่า ‘สมการของชวาร์ซชิลด์’ หรือ ‘ปริมาตรรับสัมผัส’ นั่นแหละถึงหยิบโทรศัพท์มาหาข้อมูล 😵💫)
ส่วนตัวเราเป็นคนที่ชอบอ่านนิยายไซไฟ สิ่งที่ทำให้เราชอบหนังสือเล่มนี้คือ ประเด็นที่พูดถึงการก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์ และการตั้งคำถามเชิงปรัชญาว่า…เราไม่ควรข้ามไปถึงไหน เมื่อเรามีพลังอำนาจที่จะสามารถย้อนเวลาได้ แน่นอนว่ามันจะถูกเอาไปใช้เพื่อความมั่นคงของประเทศ แต่การครอบครองพลังอำนาจนั้นแต่เพียงผู้เดียวก็เป็นภัยต่อความมั่นคงได้เช่นกัน
#รีวิวหนังสือ #Recursion #เวลาวินาศ
สิ่งที่ทำให้ Recursion เวลาวินาศ น่าสนใจไม่ใช่แค่เรื่องราวของการย้อนเวลาเท่านั้น แต่ยังยกระดับความคิดเชิงปรัชญาเกี่ยวกับพลังที่มนุษย์อาจครอบครองได้และผลกระทบที่ตามมา เมื่อนั่งบนเก้าอี้ที่จะพาคุณย้อนอดีต ทุกย่างก้าวในอดีตนั้นไม่ใช่แค่เปลี่ยนเหตุการณ์เพียงเล็กน้อย แต่สามารถส่งผลกระทบรุนแรงจนถึงระดับทำลายความเป็นมวลมนุษยชาติ นี่คือสิ่งที่สร้างความตื่นเต้นและความกังวลใจในเวลาเดียวกัน จากประสบการณ์การอ่านด้วยตัวเอง ผมพบว่าเนื้อหาที่ผสมผสานวิทยาศาสตร์และความลึกลับของความทรงจำปลอม (Mandela Effect) ช่วยให้เรื่องราวลึกซึ้งและน่าหลงใหลมากขึ้น บางครั้งอ่านไปก็ต้องหยุดหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับสมการทางฟิสิกส์และคำศัพท์เฉพาะ เพื่อเข้าใจมิติเวลาที่ถูกเล่าอย่างละเอียด ซึ่งช่วยเพิ่มมิติของการเรียนรู้ควบคู่ไปกับความบันเทิง ผู้เขียนยังแฝงคำถามสำคัญว่า เราควรกำหนดขีดจำกัดของการใช้พลังดังกล่าวไว้ที่ไหน เพราะหากก้าวข้ามไปมากเกินจะเกิดอะไรขึ้นได้บ้าง นอกจากนี้ประเด็นเกี่ยวกับการควบคุมพลังและภัยคุกคามที่เกิดขึ้นหากมีเพียงผู้เดียวครอบครองนั้น ก็ตอกย้ำความสมจริงและความน่าสะพรึงกลัวของเรื่องราว นอกจากเรื่องราวสลับอดีต-ปัจจุบันที่ทำให้ผู้อ่านต้องคิดตามและจับประเด็นให้ทันแล้ว การดำเนินเรื่องที่มีทั้งความระทึกและน่าเศร้าก็ทำให้ผูกพันกับตัวละครอย่างลึกซึ้ง ตอนที่ตัวละครรับรู้ว่าความทรงจำของตนเองไม่ใช่ความจริงเต็มร้อย เปรียบเสมือนกับการต่อสู้กับตัวตนและความจริงของชีวิต เป็นประสบการณ์ที่ถ่ายทอดความรู้สึกจริงใจและเป็นมนุษย์มากๆ โดยสรุปแล้ว Recursion เวลาวินาศ ไม่ใช่แค่หนังสือไซไฟธรรมดา แต่ยังกระตุ้นให้ผู้อ่านได้ถามตัวเองเกี่ยวกับความทรงจำ ความจริง และผลกระทบของการเปลี่ยนแปลงอดีตในมิติที่กว้างขวางเกินกว่าที่เราจะคาดคิด เป็นหนังสือที่ผมแนะนำให้คนที่สนใจเรื่องเวลาหรือเรื่องราวที่ชวนค้นหาความหมายของชีวิตอ่านอย่างยิ่ง
