จากประสบการณ์ส่วนตัว ผมพบว่าการยอมรับคำชมสำหรับคนไทยนั้นเป็นเรื่องที่ซับซ้อนกว่าที่คิดมาก เพราะวัฒนธรรมไทยเน้นการถ่อมตัวเป็นคุณค่า เพื่อให้เข้ากับสังคมและลดความขัดแย้ง แต่บ่อยครั้งการปฏิเสธคำชมกลับทำให้เราสูญเสียโอกาสที่จะเสริมความมั่นใจและสร้างพลังบวกให้กับชีวิต ผมเคยเจอเหตุการณ์ที่เพื่อนร่วมงานชมงานของผมอย่างจริงใจ ผมกลับตอบว่า “ก็แค่โชคดี” หรือ “คนอื่นเก่งกว่าผมมาก” ซึ่งจริงๆแล้วเป็นการลดคุณค่าของตัวเองโดยไม่จำเป็น การยอมรับคำชมแบบง่ายๆ เช่นตอบว่า “ขอบคุณนะ” เป็นการให้เกียรติทั้งผู้ชมและตัวเราเอง นอกจากนี้ การไม่เชื่อมั่นในคุณค่าเพราะกลัวว่าจะต้องรักษามาตรฐานเดิมไว้ กลายเป็นแรงกดดันที่สูงขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งต่างจากการเปิดใจรับคำชมอย่างเต็มที่ ที่จะช่วยให้เราเกิดความรักตัวเอง (self-love) และความเมตตาต่อตนเอง (self-compassion) สิ่งที่ช่วยเปลี่ยนมุมมองนี้ คือการฝึกฟังคำชมโดยไม่ตีความย้อนแย้ง หรือโยนคำชมไปหาโชคหรือผู้อื่น แต่ให้มองว่าเป็นการยอมรับในความสำเร็จของตัวเอง ก็เหมือนกับที่เราจะพูดให้กำลังใจคนอื่น การยอมรับคำชมจึงไม่ใช่เรื่องของความหยิ่งผยอง แต่มันคือการเห็นคุณค่าและเคารพตัวเราเองอย่างแท้จริง ดังนั้น การเปลี่ยนทัศนคติเรื่องการรับคำชมในวัฒนธรรมไทยจึงเป็นขั้นตอนสำคัญที่จะช่วยให้ทุกคนกล้าที่จะเชื่อมั่นและรักตัวเองมากยิ่งขึ้น นี่คือจุดเริ่มต้นของการสร้างสุขภาพจิตที่ดี และชีวิตที่มีความสุขในระยะยาว