อีกหนึ่งข้าวแช่ตำรับชาวเพชร แม่นิด สะพานดำ

อีกหนึ่งของว่างที่หลายคนจะนึกถึงเวลาหน้าร้อนก็น่าจะเป็น ข้าวแช่ ซึ่งหลายๆคนจะคุ้นเคยกับข้าวแช่ชาววังที่เครื่องเคราสารพัดจัดมาแบบประณีต จะ ลูกกะปิ, พริกหยวกยัดไส้, หอมแดงทอด, ไชโป๊วผัดหวาน, ปลาหวาน, หมู/เนื้อฝอย และผักแนมแกะสลัก ซึ่งหลายคนเวลาจะกินข้าวแช่ทีจะรู้สึกว่านี่คืองานใหญ่ เพราะต้องไปหาร้านตำรับนู่นนี่

.

แต่กลับกันที่เมืองเพชรบุรีเค้าจะมี ข้าวแช่ฉบับย่อเป็นตำรับชาวเพชรที่มีเครื่องแค่ 3 ชนิด แถมยังหากินได้ตลอดปี นั่งกินกันริมถนน ตามตลาด แบบไม่มีพิธีรีตรองอะไรมากมาย

.

คนเพชรจะคุ้นชินกับข้าวแช่ฉบับนี้กันมากกว่า ในสำรับจะประกอบด้วย ลูกกะปิ, ปลายี่สนผัดหวาน และ ไชโป๊วผัด เสิร์ฟพร้อมข้าวแช่น้ำลอยดอกมะลิและกระดังงา กลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่งร้าน แต่ถ้าคนไม่ชอบถึงกับเวียนหัวได้เลย แถมบางคนบอกข้าวแข็งเหมือนหุงไม่สุก แต่จริงๆถ้าใส่น้ำลอยดอกไม้แล้วถ้าข้าวอืดบวมจะกลายเป็นข้าวต้มซะก่อน

.

ร้านในเพชรมีหลายร้านทั่วแทบทุกมุมตลาด แต่จากที่ลองมาหลายๆร้าน บูรณ์สารภาพเลยว่าชอบเครื่องของร้านนี้สุด ร้าน แม่นิด สะพานดำ ลูกกะปิที่ปรุงมากับเครื่องสมุนไพรจนหอมเผ็ดร้อน กลิ่นกระชายดับคาวกะปิ ทอดมาจนกรอบ

ปลาที่ผัดมาจนร่วน แห้ง หวานพอดี เคี้ยวแล้วไม่ได้หนืดติดปาก ติดฟัน และไชโป้วที่ฉ่ำแบบหวานกำลังดี

ตัวข้าวเค้าจะล้างมาจนเม็ดสะอาดใส่น้ำลอยดอกไม้แล้วไม่มีขุ่นขาว

ถ้านั่งกินที่ร้านจะได้สำรับข้าวแช่เป็นชุดในเครื่องกระเบื้อง นั่งกินไปชมวิวริมแม่น้ำเพชรตรงสะพานดำ ลมพัดเย็นๆ

ที่จอดรถริมถนนแถบๆร้านเลย