จริงๆเราก็กลัว ทุกครั้งที่กล้านั่นแหละ
บางคนคิดว่าคนที่ “กล้า” คือคนที่ไม่กลัวเลย แต่จากประสบการณ์เรา ความจริงคือเราก็กลัวทุกครั้งที่กล้าเหมือนกัน ความต่างมันอยู่ที่เราจัดการความกลัวนั้นยังไงมากกว่า ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กอย่างการเดินข้ามถนนที่รถสัญจรไปมาในเมือง ไปจนถึงเรื่องใหญ่แบบเริ่มงานใหม่ พูดต่อหน้าคน หรือยอมรับความรู้สึกตัวเอง มีช่วงหนึ่งเราเคยยืนหันหลังอยู่ริมฟุตบาท มองถนนที่รถวิ่งไม่ขาดสาย บรรยากาศพลุกพล่านมาก แบบที่ยืนเฉยๆ ยังรู้สึกใจเต้น เหมือนกำลังรออะไรบางอย่าง ทั้งที่จริงแค่ต้อง “ก้าวออกไป” ก้าวเดียว แต่ก้าวนั้นยากมาก ตอนนั้นเราได้เรียนรู้ว่า ความกลัวชอบดังขึ้นตอนเรายืนอยู่กับที่ และจะค่อยๆ เบาลงเมื่อเราเริ่มขยับ—even แค่ขยับนิดเดียว สิ่งที่ช่วยเราได้จริงๆ (และอยากแชร์ไว้เผื่อใครกำลังเจอเหมือนกัน) 1) ตั้งเป้าให้เล็กลงจนทำได้แน่ๆ แทนที่จะบอกตัวเองว่า “ต้องกล้าเดี๋ยวนี้” เราเปลี่ยนเป็น “ขอแค่ขยับไปยืนใกล้ขอบฟุตบาทอีก 1 ก้าว” หรือ “ขอแค่หายใจเข้าลึกๆ 3 ครั้งก่อน” เป้าเล็กๆ ทำให้สมองไม่ตื่นตระหนก และเรารู้สึกคุมสถานการณ์ได้มากขึ้น 2) ใช้เทคนิค 3-3-3 ตอนใจฟุ้ง เวลาเริ่มกลัว เราจะมองหา 3 อย่างที่เห็นรอบตัว (เช่น รถสีขาว ป้ายร้าน ต้นไม้) ฟัง 3 เสียง (เสียงรถ เสียงคน เสียงลม) แล้วขยับ 3 ส่วนของร่างกาย (กำมือ คลายมือ ขยับไหล่) มันช่วยดึงเรากลับมาอยู่กับปัจจุบัน ไม่ปล่อยให้ความคิดพาไปไกล 3) พูดกับตัวเองแบบ “เพื่อนที่ใจดี” เรามักดุตัวเองว่า “ทำไมแค่นี้ยังกลัว” แต่พอลองเปลี่ยนเป็น “กลัวได้ แต่เราจะไปทีละนิดนะ” ความตึงในใจลดลงเยอะมาก ความกล้าไม่ใช่การบังคับตัวเอง แต่คือการพาตัวเองไปต่อแบบไม่ทำร้ายตัวเอง 4) เผื่อทางถอยไว้ได้ ไม่ผิด บางวันเราไม่พร้อมจริงๆ ก็ถอยได้ เช่น ถ้าถนนรถเยอะมาก เราอาจเลือกไปข้ามตรงสัญญาณไฟ หรือรอให้คนอื่นเดินแล้วค่อยตาม การมี “แผนสำรอง” ทำให้กล้าน่าเริ่มขึ้น เพราะเรารู้ว่าถ้าไม่ไหวก็ยังปลอดภัย 5) เก็บหลักฐานความกล้าของตัวเอง เราชอบจดสั้นๆ ว่าวันนี้เรากล้าทำอะไร แม้เป็นเรื่องเล็กอย่าง “กล้ายืนรอริมถนนโดยไม่เดินหนี” พอสะสมไปเรื่อยๆ มันทำให้เราเชื่อตัวเองมากขึ้น และครั้งต่อไปความกลัวจะไม่ใหญ่เท่าเดิม สุดท้าย ถ้าคุณกำลังรู้สึกว่า “กลัวทุกครั้งที่กล้า” อยากบอกว่าไม่แปลกเลย ความกล้าบางทีไม่ได้มาแบบเสียงดัง แต่มาแบบเงียบๆ คือการยืนอยู่ตรงนั้น หายใจ แล้วเลือกก้าวต่ออีกครั้ง ต่อให้ก้าวสั้นมากก็ตาม เราไม่จำเป็นต้องหายกลัวก่อนถึงจะไปได้—แค่ไปพร้อมความกลัวก็พอแล้ว
