ประเด็นเรื่องการแจกเงินคนละล้านบาทนั้น มีผลกระทบอย่างลึกซึ้งต่อภาพรวมเศรษฐกิจของประเทศไทย โดยเฉพาะในมุมของการก่อหนี้สาธารณะที่สูงถึง 55 ล้านล้านบาท ซึ่งไม่ใช่เรื่องที่ควรนำมามองข้ามอย่างง่ายดาย ในประสบการณ์ส่วนตัว ข้าพเจ้าได้เห็นสถานการณ์คล้ายคลึงกันในช่วงที่รัฐบาลดำเนินนโยบายช่วยเหลือประชาชนผ่านการแจกเงินสด โดยเห็นผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นคือการเพิ่มภาระหนี้สาธารณะจนเกินขีดจำกัด ส่งผลให้รัฐบาลต้องเผชิญกับความยากลำบากในการบริหารงบประมาณ และลดความสามารถในการลงทุนพัฒนาประเทศในระยะยาว นอกจากนั้น หนี้สาธารณะที่พุ่งสูงขึ้นยังเป็นภาระให้กับประชาชนในรูปแบบของภาษีที่ต้องจ่ายมากขึ้น รวมถึงความเสี่ยงทางเศรษฐกิจที่เพิ่มขึ้น ซึ่งสุดท้ายแล้วอาจทำให้การฟื้นฟูเศรษฐกิจหลังวิกฤตเป็นไปได้ช้าลง ยิ่งไปกว่านั้น นโยบายการแจกเงินจำนวนมากโดยไม่มีการวางแผนรองรับที่ชัดเจน ยังทำให้ความมั่นคงของระบบเศรษฐกิจถูกรบกวน สร้างความไม่แน่นอนในตลาด รวมถึงลดแรงจูงใจให้กับภาคประชาชนในการสร้างรายได้ด้วยตัวเอง จากแง่มุมของการคลังและเศรษฐกิจมหภาค การแก้ไขปัญหาควรมุ่งเน้นที่การสร้างงาน เพิ่มผลิตภาพ ส่งเสริมการส่งออกเกษตรและสินค้าอื่น ๆ ที่เป็นจุดแข็งของประเทศ รวมถึงพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานและนวัตกรรมมากกว่าการให้เงินสดเพียงอย่างเดียว โดยรวมแล้ว การแจกเงินคนละล้านบาทอาจดูเหมือนเป็นแนวทางช่วยเหลือประชาชนในระยะสั้น แต่เมื่อมองในภาพรวมและระยะยาว จะพบว่านั่นคือ “ยาพิษ” สำหรับประเทศที่ส่งผลกระทบต่อเศรษฐกิจอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ การบริหารเศรษฐกิจที่ยั่งยืนและสมดุลจึงเป็นหนทางที่ควรมุ่งหวังมากกว่า เพื่อรักษาเสถียรภาพและสร้างความมั่นใจให้กับคนไทยทุกคนในอนาคต