การสร้างสมดุลยุทธศาสตร์เป็นวิธีการสำคัญที่ประเทศไทยสามารถนำมาใช้เพื่อรักษาความมั่นคง ไม่ให้ตกเป็นเป้าหมายหรือสนามรบของความขัดแย้งระหว่างประเทศมหาอำนาจ เช่น สหรัฐอเมริกา จีน หรือรัสเซีย จากประสบการณ์ที่เห็นในหลายพื้นที่ทั่วโลก การมีฐานทัพหรือท่าเรือที่ใครสะดวกใช้ได้ในบางกรณีทำให้หลายประเทศเกิดความตึงเครียดและอาจกลายเป็นปัจจัยที่นำไปสู่สงคราม หรือความขัดแย้งรุนแรงได้ ที่ผ่านมา เหตุการณ์ในยูเครนและความสำคัญของฐานทัพที่ตั้งอยู่ใกล้ทะเลดำ และสถานการณ์ความขัดแย้งในเทลอาวีฟต่างสะท้อนให้เห็นว่า ไทยควรหลีกเลี่ยงไม่ให้ประเทศกลายเป็นเครื่องมือหรือฐานส่งกำลังในสงครามที่กำลังเกิดขึ้น สมดุลยุทธศาสตร์จึงไม่ใช่แค่การทหาร แต่ยังรวมถึงการใช้วาทศิลป์ ทูตทางการทูต และการส่งเสริมความร่วมมือทางเศรษฐกิจกับทุกฝ่าย โดยไม่เลือกข้างมากเกินไป เพื่อให้ประเทศไทยสามารถรักษาความเป็นอิสระทางการเมืองและเศรษฐกิจ และสร้างเป้าหมายร่วมกันในเชิงบวกกับประเทศเพื่อนบ้าน รวมถึงมหาอำนาจต่างๆ โดยส่วนตัว ผมเห็นว่า ‘สมดุลยุทธศาสตร์’ เป็นเหมือนการตระหนักรู้และปรับตัวให้เข้ากับสถานการณ์ความเปลี่ยนแปลงของภูมิรัฐศาสตร์โลกในปัจจุบัน การไม่ยืนอยู่ข้างใดข้างหนึ่งเกินไป ทำให้ไทยสามารถเดินหน้าพัฒนาประเทศอย่างมั่นคง พร้อมทั้งยังสามารถดำรงบทบาทเป็นตัวกลางสร้างสันติภาพและความมั่นคงในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ได้อย่างยั่งยืน สุดท้ายแล้ว การสร้างสมดุลนี้ต้องอาศัยความร่วมมือจากทุกภาคส่วนในสังคม ไม่ว่าจะเป็นภาครัฐ ภาคเอกชน หรือประชาชนทั่วไป เพื่อให้ประเทศไทยเดินหน้าสู่อนาคตที่มั่นคง ปลอดภัย และมีเสถียรภาพในเวทีโลกจริงๆ