No one is the same, not even ourselves.
On the day we were kids, the world seemed stationary and safe, and we believed that our friends laughing next to each other today would be the same people sitting there forever, and we dreamed that our relationship would be stable...
We were happy to share all our secrets with those who trusted us, to have someone ready to hear our suffering, to be troubled, and to reach out on the day we fell. It was a really "good and bright" time, a comfort that couldn't be replaced.
But when you grow up,..Reality also teaches us that "change" is the most common.
Not that the sincerity of that day was fake, but it was because each person's "burden" and "role" became more complicated. From what we talked about, we might start to think before we spoke, from what we had to meet every evening, to just press the screen, or some relationships gradually faded along the path of dispersed life.
A person's change or relationship is not the same does not mean that the good times of the past are worthless, but it is learning to "trust in the right place" today.
We learn that some secrets may be better to keep to ourselves, that we learn to listen to our own suffering as well as to consult others, and that we learn to appreciate the "bright green memories" of childhood that have ever happened, even though today they are not standing at the same place.
Because in the end, growth is not trying to keep everything intact but learning to live with change...Understandably.
เมื่อฉันโตขึ้น ฉันได้เรียนรู้ว่าการเปลี่ยนแปลงเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ไม่เพียงแต่ตัวเราเองที่มีพัฒนาการและเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา แต่ความสัมพันธ์รอบตัวเราก็เช่นกัน บางครั้งเราจะรู้สึกเหงาหรือไม่เข้าใจเมื่อต้องเผชิญกับการที่เพื่อนหรือคนที่เคยใกล้ชิดค่อยๆ ห่างหายหรือเปลี่ยนไป แต่ความจริงแล้ว สิ่งนี้คือธรรมชาติของชีวิตและการเติบโต ฉันจำได้ดีว่าช่วงเด็กๆ การได้แชร์ความลับหรือความรู้สึกกับเพื่อนคือความสุขอย่างหนึ่ง เป็นความสบายใจที่หาใครมาแทนไม่ได้ และการรับฟังซึ่งกันและกันทำให้ความสัมพันธ์นั้นลึกซึ้งมากขึ้น แต่เมื่อเราเติบโต ความรับผิดชอบและบทบาทต่างๆ ในชีวิตก็ซับซ้อนขึ้น การสื่อสารที่เคยง่ายก็ต้องมีการพิจารณามากขึ้น บางครั้งเราต้องยอมรับว่าการกดไลก์ผ่านโซเชียลอาจแทนที่การพบปะกันโดยตรง และนั่นก็ไม่ได้แปลว่าความจริงใจในวันนั้นหายไป แต่มันเป็นการเรียนรู้ที่จะอยู่กับความเปลี่ยนแปลงอย่างเข้าใจ ในแง่หนึ่ง ฉันพบว่าการวางใจให้ถูกที่และรู้จักเก็บบางเรื่องไว้ในใจตนเองก็เป็นอีกความสามารถที่สำคัญ การเรียนรู้ที่จะฟังและรักษาความรู้สึกของตัวเองให้ดีพอๆ กับการไปหาคำปรึกษาจากผู้อื่น ถือเป็นกุญแจสำคัญในการเติบโตทางอารมณ์และจิตใจ สุดท้ายแล้ว "โตขึ้นจึงรู้ว่า" ไม่มีใครเหมือนเดิมจริงๆ แม้กระทั่งตัวเราเอง การยอมรับและเปิดใจต่อความแตกต่างและการเปลี่ยนแปลง จะช่วยให้เราก้าวผ่านทุกอย่างไปได้อย่างสงบและสุขใจ อย่างเช่นบทความนี้ได้สื่อไว้ว่า ไม่ใช่การรักษาทุกอย่างตามเดิม แต่คือการอยู่กับการเปลี่ยนแปลงด้วยความเข้าใจ และเก็บ "ความทรงจำสีเขียวสดใส" ไว้ในหัวใจเสมอ
