ทุกคนเคยมีประสบการณ์ที่ฝังใจในชีวิตกันมั้ย?

สวัสดีค่ะ เราแค่อยากมาระบายเฉยๆ ไม่อ่านก็ได้นะ แค่อยากให้ตัวเองโล่งขึ้นสักนิด

เรื่องมีอยู่ว่า เราเข้าไปในรร.นึง ที่เป็นรร.ในชนบท รร.เล็กมากจนม.3มีแค่10คนเอง(รวมเรา)

ช่วงแรกก็อะไรวะมาก เพราะมันเป็นสังคมที่แบบ ถ้านึกภาพไม่ออก ให้นึกซะว่าในนั้นมีแต่ตัวแรวตัวก๊อยละกัน เพราะสังคมมันมีแค่นั้น ทุกคนเลยต้องเป็นงั้นกันหมด เอาตรง เด็กติ๋มแบบนี่ปรับตัวไม่ทันค่ะ แต่ก็พยายามปรับตลอด จนเราต้องคบเพื่อนกลุ่มนึง(อาจจะเล่าไม่ดี เพราะตอนนี้ยังเสียใจมากและไม่อยากนับเป็นเพื่อนแล้ว)

คือพอสนิท มันก็ดีมากๆนะ สนุกดี มุมมองใหม่

แต่ว่าระหว่างนั้น นี่ก็รู้แหล่ะ ว่าเพื่อนจริงๆเขามีกันเองนะ เป็นคนที่โดนให้ความสำคัญน้อยที่สุดแล้ว แต่ปลอบใจตัวเอง ฮึ้บตลอด น้อยใจบ่อยมาก แต่เก็บไว้ในใจ

โดนทำเหมือนเป็นเบ๊ตลอด รู้ตัว แต่ก็นั่นแหล้ะ โง่ พยายามหลอกตัวเองตลอดว่าเพื่อนก็เป็นงี้แหล่ะ แคร์ตลอดให้ความสำคัญเขามากๆ (เพราะคาดหวัง ว่าสักวันเขาจะปฎิบัติกับเราดีขึ้นบ้าง) โดนพูดจาแรงๆใส่ เคยบอกว่าไม่โอ ถามว่าเพื่อนสนไหม ก็ไม่ นี่ก็อดทนตลอดจนจบ เอาตรงๆนะ ฉันว่าฉันใจเย็นมาก ที่เป็นสนามอารมณ์แต่ก็ยอมตลอด ยอมทุกเรื่องจริงๆ บางครั้งต้องเก็บมาร้องไห้เองที่บ้าน

พอจบมาก็ โล่งขึ้น แต่ค่ะก้ ย้ายมาที่ใหม่ก็มาที่เดียวกันอีก ม.4 เพื่อนเยอะขึ้นนะ แต่ยังไม่สนิทใครตรงๆ ยังโดนพูดแรงๆใส่ ยิ่งต่อหน้าเพื่อนใหม่ชรรยิ่งโดน โดนด่าแรง โดนหักหน้า แต่นี่ก็ยอมตลอดอีกแระ ให้เลยความอดทนกับความขี้ขลาดตัวเอง จนวันก่อน โดนหักหน้าอีกแล้ว ทนไม่ไหวจริงๆเลยสวนไปสั้นๆ ไม่หยาบนะ แล้วก็นั่นแหล่ะ เบิ้มมมม! ระเบิดลงค่ะ แต่ตอนนั้นไม่อยากมีปัญหา ก็เลยไม่อะไรต่อ ละก็โดนแคปไปถามในกลุ่มเพื่อนเก่า💀 แล้วจากนั้นก็ร่ายๆ นี่พยายามไม่อะไร ก็บอกตรงๆถึงสิ่งที่ไม่โอ แต่นี่ก็ยังโดนเบี่ยงไปมั่วจนตามเขาไม่ทัน ฟีลเถียงกับคนอีโก้สูงยิ่งกว่าเปรต +โดนด่ารัวๆ แต่อีนี่ไม่ได้สวนกลับเลย ก็พยายามอธิบาย แต่ก็นั่นแหล่ะ โดนด่าแรงมากๆซํ้าๆ จบค่ะ ไม่อยากเถียง เหมือนเถียงกับตัวอะไรไม่รู้ไม่ฟังอะไรเลย จะชนะอย่างเดียว นี่เลยจบ ให้มันผิดที่นี่ตามเดิม ละออกกลุ่ม สรุปไม่จบ ทักไปกลุ่มห้องใหม่ มาบอกขอโทษนี่ ห้ะ จะเอาไร ละอีเพื่อนเก่ากลุ่มเก่าอีกคน ทักส่วนตัวมา บอกว่าไม่ให้นี่ไปมีปัญหาพร้อมร่ายบุญคุณยาวๆ อะไรก่อน แล้วนี่ไม่ได้ดีกับเพื่อนทุกคนหรอ แล้วที่นี่ให้ไปไม่สำคัญหรอ? แต่ก็นั่นแหล่ะ ตอนนั้นทั้งดิ่งทั้งเศร้า จนอะ ฉันผิด ดิ่งมากร้องเป็นชั่วโมงๆ (ง่ายๆก็เสียใจที่แบบ เอ้า แล้วนี่ล่ะ แล้วฉันไม่ดีกับพวกเธอหรอ?) สุดท้ายต้องทักไปขอโทษคนที่ด่านี่ฉอดๆ แบบ โคตรน่าสมเพชตัวเอง แต่ก็นั่นแหล่ะ นิสัยขี้ยอมคนมันน่ากลัว

จนนี่ผ่านมาพักนึงละ พอมาคิด โคตรสมเพชตัวเอง แต่ก็นับถือตัวเองมาก ที่ไม่เป็นประสาทตายเวลาอยู่กับพวกมัน จบด้วยการบล็อกทุกตัว มานั่งทบทวนความโง่ตลอดปีกว่าของตัวเอง แล้วก็ให้กำลังใจตัวเอง ต้องเริ่มใหม่นะ หาเพื่อนใหม่จริงๆสักที ที่ไม่เยอะแต่แค่สักคนที่เข้าใจ ไปไหนไปกัน

สุดท้ายนี้ก็ยังเสียใจ ที่ไม่ด่าสวนพวกมันว่าชาติหมาไป (ปล.กดออกกลุ่มมาก่อนเพราะตอนนั้นร้องไห้ฟูมฟายมาก เสียใจ เลยไม่มีโอกาสได้แคป +ไล่ลบไล่บล็อกทุกตัว)

ฉันฝังใจค่ะ เลวมาก ไปคุยกับขี้ไป

เสริมอีก พิมพ์ผิดเยอะมาก แต่ไม่แก้ละ เหนื่อย