ตอนเด็กมีเวลามีแรงแต่ไม่มีเงินตอนทำงานมีเงินมีแรงแต่ไม่มีเวลาพอแก่ชรามีเงินมีเวลาแต่ดันไม่มีแรงเราใช้คำว่าเดี๋ยวจนติดปากเดี๋ยวติดงานเดี๋ยวรอเพื่อนเดี๋ยวก่อนเราเอาแต่รอวันสำคัญถึงจะยอมบอกรักคนที่อยู่ข้างๆอย่ารอจนต้องเดินทางไปสถานที่หนึ่งเพราะความจำเป็นในวันที่ร่างกายไม่ไหวและไม่ได้ไปเพราะความอยากอีกต่อไป
#CapCut #fomcamp #แม่แบบในcapcut #คําคมชีวิต #สตอรี่ความรู้สึก
การใช้ชีวิตในช่วงวัยต่าง ๆ สอนให้เราเข้าใจว่าทุกช่วงเวลามีข้อจำกัดในตัวเอง ตอนเด็กเรามีเวลาและแรง แต่ส่วนใหญ่กลับขาดเงินพอจะทำสิ่งที่อยากทำ พอมีงานทำและได้เงิน เรากลับไม่มีเวลาที่จะใช้กับคนรอบข้าง หรือทำสิ่งที่สำคัญสำหรับใจเรา เมื่อแก่ตัวลง เงินและเวลาก็มากขึ้น แต่แรงกายกลับน้อยลงจนไม่สามารถทำสิ่งที่ตั้งใจไว้ได้ ประโยคที่ว่า “เดี๋ยว” เป็นประโยคที่เราใช้กันบ่อยมาก มักเลื่อนความสำคัญของความสัมพันธ์และการแสดงความรักออกไปวันหลัง แต่หลายครั้งวันหลังนั้นกลับไม่มีโอกาสได้เกิดขึ้นจริง เพราะอายุมากขึ้นหรือสุขภาพที่ไม่ดีทำให้เราขาดความสมบูรณ์ทั้งกายและใจ จากประสบการณ์ส่วนตัว ผมเองเคยสงสัยว่าเราจะมีวิธีใดบ้างที่จะไม่ใช้คำว่า ‘เดี๋ยว’ ไปเรื่อย ๆ แต่พอลองฝึกตระหนักรู้ถึงเวลาที่ผ่านไป และความไม่แน่นอนของชีวิต ก็พบว่าการเริ่มต้นพูดคุย บอกรัก หรือแสดงความห่วงใยต่อคนข้าง ๆ แม้เพียงเล็กน้อยในวันนี้ สามารถเติมเต็มความผูกพันและความสุขได้มากกว่าการรอคอย นอกจากนี้ การจัดลำดับความสำคัญของชีวิต และวางแผนใช้เวลาอย่างมีสติช่วยให้เราไม่ต้องเสียใจในวันข้างหน้า เพราะความเสียดายที่เราไม่ได้ทำสิ่งที่มีคุณค่าในเวลาที่ยังทำได้ ในยุคสมัยนี้ เทคโนโลยีอย่างแอปอย่าง CapCut ก็มีส่วนช่วยให้เราบันทึกเรื่องราวและความรู้สึกเหล่านั้นไว้ เพื่อระลึกถึงความรักและความทรงจำดี ๆ ที่ไม่อยากปล่อยให้ผ่านเลยไปโดยเปล่าประโยชน์ ทั้งหมดนี้คือข้อคิดที่ทำให้เราตระหนักว่า ‘อย่ารอจนสายเกินไป’ สำหรับชีวิตและความรักที่มีค่าในทุกวินาที
